त्रयाणां वर्षाणां समाप्तौ अयं मासः लभ्यते। अहं सदा अधिमासस्य स्वामी, हे परमपुरुष, अस्मिन्नर्थे स्थितः। मम धाम, यत् पुरूषोत्तमाख्यं, अत्रैव नित्यं प्रतिष्ठितम्। कालमहारण्ये तत्र, यत्र मम तीर्थं नाम्ना प्रसिद्धं, तत्र मम किञ्चित् अपि प्राप्तव्यं नास्ति तेषां कृते। यदि अधिमासः न आगतः अपि, यदा स आगच्छति, तदा मम पूजार्थं व्रतम् आरब्धव्यम्। स्नानदानजपहोमस्वाध्यायपितृतर्पणानि—एतानि सर्वाणि तेषां निःक्षयाणि भवन्ति, हे कमले। ये तु एतादृशं व्रतम् न कुर्वन्ति, तेषां दरिद्रता सदा दुःखरोगवृद्धिं जनयति। मम स्नेहात् तेषां कृते त्वां ददामि, अत्र न संशयः; मम प्रसादेन एषः सर्वः लाभः अनन्तः, हे सुन्दरी। अस्य मासस्य महिमा लोकेषु सर्वकामदः इति निःसन्देहं। तस्मिन् काले स्वार्थकामिभिः महोत्सवः कर्तव्यः। हे सुरेश्वरि, कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां वा नवम्यां वा, यथाशक्ति उपहारैः, मलिम्लुचमासे अपि, व्रतम् पूर्वं स्वीकृत्य, हृदि वासुदेवं स्मृत्वा, दृढनिश्चयः कृत्वा, ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्। ततः मध्यान्हे लक्ष्म्या संयुक्तं सनातनं देवं परया भक्त्या पूजयेत्, पितृपैतामहैः सह। नवविधैः मधुरैः भोज्यैः, नैवेद्यधूपदीपैः च। घण्टादुन्दुभिस्वनैः, गीतवाद्यनिनादैः च सह। यदि तानि न लभ्यन्ते, तर्हि अक्षयफलार्थं कर्पासेन अपि पूजयेत्। सः स्वपत्नी सहितः, हर्षपूर्णमना, भक्तिपूर्णेन हस्तेन अर्घ्यं समर्पयेत्। अर्घ्यमन्त्रः—"इदं अर्घ्यं गृहाण भगवन्, सम्पूर्णफलदः भव।" प्रार्थनामन्त्रः—"श्रीसुखाय नमः, ब्रह्मसुखाय नमः, दयालवे नमः।" एवं गोविन्दं प्रार्थ्य, स्वयम् ब्राह्मणानन्तरं पूजयेत्। विधिवत् पूज्य, पायसशाल्यान्नेन भोजयेत्। स्वपत्नी सह, यथायोग्यं, तान् भोजयित्वा, वस्त्राभरणकुङ्कुमैः पूजयेत्। पनसनारिकेलनारङ्गदाडिमैः च। शर्करामृतपिष्टककर्णिकामण्डकखण्डैः। नानाविधैः शाकैः, पक्कआम्रैः पृथक् पृथक् समर्पयेत्। सुगन्धितशाकैः, मृदुसम्बाषणेन तान् तर्पयेत्। यद् यत् तेषां रुचिकरं, यत् मया पक्तं, तत् सर्वं ते याचेरन्, हे भगवन्। ततः ब्राह्मणान् ताम्बूलदानैः दक्षिणाभिः च विसर्जयेत्। यो ब्राह्मणश्रेष्ठेभ्यः ददाति, सः भाग्यशाली पुरुषः भवति। हे प्रिये, ताम्बूलदानात् सुतभाग्यलाभः स्यात्। अग्निः चूर्णेन तुष्टः, मदनः खदिरदलेन। दम्पतीन् तर्पयित्वा, स्नेहेन मधुराणि हस्तयोः दद्यात्। हे वल्लभे, या स्त्री अत्र व्रतम् अतिक्रम्य न करोति, सा पुण्यवती भवति।