ततः पश्य दक्षिणपश्चिमदिशि शुभं दुर्भराख्यं सरस्तिष्ठति। तत्र स्नानं कृत्वा नरः सदा स्वर्गलोकमवाप्नोति। तयोः सरसोर् अपि स्नात्वा शिवस्य पूजनं विधायेत्। महेश्वरः सौरभद्रव्यैः शुभैश्च पुष्पैः पूजनीयः। एवं सम्यक् शिवं ध्यानपूर्वकं पूजयित्वा, नरः शुद्धः पापरहितो भवति। एवं कृत्वा, महर्षे, सर्वपापैः प्रमुच्यते। यः कश्चित् श्रद्धया भाद्रपदकृष्णचतुर्दश्यां एतत्कर्म करोति, भक्त्या यः कुर्यात् स शिवलोकवासी भवति। तस्मिन् कृते विष्णुरुद्रौ च शाश्वतौ परमं तुष्टिं यान्ति। अतः किं बहु वदामि, महर्षे, एष तीर्थोत्तमः। अधुना अन्यं पुण्यदं तीर्थं कथयिष्यामि। दुर्भरात् उत्तरपूर्वदिशि महाविद्या नाम महत्तीर्थं स्थितम्। यस्याः पुरतः सरसि स्नानं कृत्वा महद् विद्यां प्राप्नोति। सा च सिद्धपीठाख्या, दृढनिश्चयदायिनी। ब्राह्मण, यः श्रद्धया मन्त्रं पठति—शैवं शक्तं वा अन्यं वा—एकचित्तः, अविचलितधीः सदा भक्त्या तं जपेत्। तस्मात् अत्र जपादिकं कर्म यत्नेन अकुर्वन् न भवेत्। विविधान्नानि फलानि चात्र बहूनि दातव्यानि। अपसारणं मोहनं च विशेषतः सम्मोहनं चात्र कर्तुं शक्यते। सिद्धपीठे परमं मोक्षं परमं ऐश्वर्यं च लभ्यते। शुभे आश्वयुजशुक्लपक्षे नवाह्निके, येन पूर्वं रावणो जितः, तदा यत्र भरतः रामकामनया पादयात्रां कृत्वा गतः, तत्र दिव्या गौः साक्षात् प्रकटिता, स्तन्यधाराभिः सिक्तवती। तत्र पतितं पयः दृष्ट्वा वानरराक्षसाः, हे राजन्, 'किमेतत्?' इति पप्रच्छुः। तदा रघूत्तमः तान् प्रत्युवाच। एवं उक्ते तैः सर्वैः वसिष्ठप्रमुखैः तत्र स्थितम्। वसिष्ठः क्षणं ध्यानं कृत्वा शान्तया वाचा तम् अब्रवीत्—'श्रुणु, राम महाबाहो, एषा कामधेनुः शुभा। अस्याः पयोमध्यात् रुद्रः स्वयम् उदितः त्वत्सकाशं द्रष्टुम्। शीघ्रं तस्याः सरसः पार्श्वे पूजां कुरु; अस्मिन पयःकुण्डे स शुद्धः दुग्धेश्वरः इति प्रसिद्धः।' तेन तद् लिङ्गं दुग्धेश्वराख्यं पूजितम्। यतः स सरः, यत्र सीता पूजां कृतवती, स दुग्धसमागमः इति प्रसिद्धः। ये नराः सीता-कुण्डे स्नात्वा दुग्धेश्वरं दृष्ट्वा, अत्र स्नानजपहोमदानानि अक्षयानि भवन्ति। सम्यक् दुग्धेश्वरस्य पूजनात् सर्वकामाः प्राप्यन्ते। एवं यः यथाविधि करोत्, दयाधर्मनिपुणः, तस्यैव लाभः। तत्रैव पूर्वदिशि सुग्रीवेण प्रतिष्ठितं महत् मन्दिरं दृश्यते। तत्र स्नानदानानि कृत्वा रामं सम्यक् पूजयेत्। तस्य विपरीते दिशि हनुमत्कुण्डाख्यं स्थलं वर्तते।