ततः, हे व्यास, परमं पवित्रं तीर्थं क्षातासंगममिति प्रसिद्धं। यः कश्चित् भक्त्या भूमौ एतत् पुण्यं चरित्रं शृणोति, स पर्वणि पर्वणि सहस्रकपिला-गोदानस्य पुण्यं प्राप्नोति। पुण्यतीर्थेषु श्रेष्ठं नाम्ना गयेत्यभिधीयते। तत्र प्रतिदिनं स्नानं कुर्वन् पुरुषः त्रिणृणां बन्धनात् विमुक्तिम् आप्नोति। च्यवनस्य आश्रमः पुण्यः, राजगिरिः अपि पुण्यः। तस्मिन् शुभे महाकालवने क्षेत्रे कatham इदं प्रसिद्धं अभवत्? तस्य श्रवणमात्रेण पितरः परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। पुरातनकाले, कृतयुगे, युगादौ, देवनाम्ना राजा, स्वजनान् यथावत् पालयन्, पुत्रवत् अवलोकयत्। यस्य राज्ये धर्मः चतुर्भिः पादैः स्थितः। पृथिवी समृद्धं धान्यं ददाति, गावः बहुक्षीरं यच्छन्ति। वैश्याः नित्यं धनसम्पादने रताः, शूद्राः सेवायाम् प्रवृत्ताः। वेदशास्त्रानुष्ठितः धर्मः सुखसमृद्धिं जनयति। दुष्टव्रता स्त्री, दुर्भाग्यश्च, विधवा च कदापि दृश्यते न। स्त्रियः रूपशीलसम्पन्नाः, गुणवत्यः, पतिसंयता नित्यम्। गृहेषु गृहेषु नित्यं हवनं, भोजनं, दानं च क्रियते। सर्वत्र जनाः सर्वधर्मनिष्ठाः दृश्यन्ते। एवं धर्मात्मा राजा युगादिदेवः कथ्यते। प्राचीनकाले व्यासः अवन्त्यां बहून्यग्निष्टोमानि अकरोत्। तेन जगति सर्वं चलाचलम् अधीनम् अभवत्। न देवाः न यज्ञाः वेदमार्गं विना सन्ति। स नित्यः धर्मपथः दुष्टैः विनष्टः। तदा पितरैः साधुभिः सह ब्रह्मणं शरणं गता। ब्रह्मा जगत्पितामहः तेषां वचनं श्रुत्वा, तत्र गतः, देवसंघैः सह विष्णुं पूजितवान्। सर्वे स्वहिताय प्रवृत्ताः। शृणु, देवश्रेष्ठ, तव परमं हितम्। एष पुण्यः अतिगुह्यः, शुद्धः, पापहरः च। सर्वतीर्थमयः पुण्यतीर्थः, दशमिल्यतीर्थफलप्रदः। दिव्या महाकाली, दैत्यनाशिनी, वंशेश्वरी तत्र निवसति। तत्र गया परमपवित्रा, महान् फल्गु नदी च। तथा एषा अद्यापि गया त्रिलोक्ये प्रसिद्धा। तत्र पूर्वा सरस्वती, पुण्यः, सर्वपापहरः। तत्र च नित्यः अक्षयः वटवृक्षः, महर्षिणा उक्तः। सर्वे देवाः पितृरूपेण तत्र स्थिताः। सर्वतीर्थमूर्तयः देवाः गयायाः अतिसर्वोत्तमे तीर्थे। यत्र प्रवेशमात्रेण पितरः नरके स्थिताः मोक्षं यान्ति। एवं सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः "गया-तीर्थ-माहात्म्य-स्तुतिः" नाम, अवन्तिक्षेत्र-माहात्म्ये, पञ्चमस्कन्धे, एकाशीतिसहस्र-अध्याययुक्ते श्रीस्कन्द-महापुराणे समाप्तः। भगवन्, सर्वं ते विदितम्, यः विश्वरूपः असि।