यत्र उभयोः संयोगः सम्पद्यते, तत्र निःसंशयं मोक्षः सिध्यति। एतेषु वचनेषु श्रुत्वा, सर्वतापमयः सविता तत्र गच्छन्, यत्र जलसमृद्धा शिप्रा नदी क्षातासंगमेना संलग्ना, तत्र गत्वा सविता स्वां प्रियां भार्यां अश्व्याकारां वीक्षते स्म। तत्रैव नासिकया केवलं घ्राणेन तयोः द्वौ पुत्रौ जातौ। तत्र छाया द्वौ कुमारौ प्रसूता, द्विजोत्तम। तत्र शनैश्चरयोगे सर्वे कामाः सिध्यन्ति। तस्य भाग्यं हस्ते स्थितं सदा भूमौ उदितं भवति। अचलनाथं यः पूजयति, तस्य पापानि विनश्यन्ति। छायायाः पुत्रः पिङ्गः, बभ्रुः, स्थावरः, पिप्पलायनश्च—एते स्मृताः। तं शनैश्चरः कदापि न बाधते। यत्र मारुतिः यज्ञवाटस्य उत्तरभागे स्थितः, तत्र पवनसुतः तपसा परमसिद्धिं प्राप्तवान्। तस्य निवासः रत्नैः विभूषितः सुवर्णेन च शोभितः परमः आसीत्। मातृलोकं अतिक्रम्य, सः ब्रह्मलोके पूज्यते। धर्मतीर्थे स्नानदानादिकानि सत्कर्माणि सत्पुरुषैः क्रियन्ते। च्यवनाश्रमं गत्वा, तत्र स्नात्वा च्यवननाथं द्रष्टव्यम्। च्यवनस्य प्रसादेन देवसङ्गतिः लभ्यते। तस्मिन्पुण्ये स्थले, द्विजश्रेष्ठ, दिव्यदर्शनं प्राप्यते। तत्र भाग्यशालिनी विश्रुता सावित्री सूर्यं अनुवर्तते। अतः, व्यास, तत् परमं तीर्थं क्षातासंगमं इति प्रसिद्धं। यः कश्चित् श्रद्धया एतत् पावनं आख्यानं पृथिव्यां शृणोति, सः पर्वदिनेभ्यः सहस्रकपिलागवफलम् आप्नोति। पुण्यतीर्थेषु श्रेष्ठं गयाख्यं प्रसिद्धम्। तत्र प्रतिदिनं स्नानकर्मणा त्रिविधऋणात् मुच्यते जनः। च्यवनाश्रमः पुण्यः, राजगिरिः अपि पुण्यः। किमर्थं सः महाकालवने पुण्ये प्रसिद्धः जातः? तस्य कीर्तनेन एव पितरः परमां गतिं यान्ति। कृतयुगे पुण्ये, युगादौ, देवानां नाम्ना सः राजा धर्मतः प्रजाः रक्षन्, तान् आत्मसुतवत् पश्यति स्म। यत्र तादृशः राजा राज्यं करोति, तत्र धर्मः चतुर्भिः पादैः प्रतिष्ठितः। पृथिवी समृद्धधान्या, गावः च पूर्णदुग्धाः। वैश्या धननिष्ठाः, शूद्राः सेवायाम् प्रवृत्ताः। वेदशास्त्रविहितः धर्मः जनान् सुखसम्पन्नान् करोति। दुष्चरित्रा, दरिद्रा, विधवा वा स्त्री कदापि न दृश्यते। स्त्रियः सौन्दर्यशीलगुणसम्पन्नाः पतिव्रतानि च। नित्यं हवे दीयते, भोजनं भुज्यते, दानं च गृहेषु क्रियते। सर्वत्र धर्मनिष्ठाः जनाः दृश्यन्ते। एवं स धर्मात्मा राजा युगादिदेवता इति कथ्यते। तत्र प्राचीनकाले अवन्त्यां व्यासः अनेके यज्ञान् अकरोत्।