त्रिकूटद्वारस्य समीपे यावत् त्वं तिष्ठसि, हे मुनेश्रेष्ठ, तावदहं मातृभिः सह दीर्घकालं कुशस्थलीं निवसामि—सा परमपवित्रा, विशुद्धा, पापनाशिनी च। तत्रैव त्वं सदा सिद्धक्षेत्राधिपत्यं प्राप्स्यसि। यत्र पुण्यात्मनाम् आवासः, तत्रैव लक्षशः देव्या निवसन्ति। ताः सर्वाः भक्त्या मां धूपैः, दीपैः, हविर्द्रव्यैः चोपचरन्ति। तासां त्रिषु लोकेषु किंचित् अपि दुर्लभं नास्ति। ताः देवदुर्लभानपि भोगान् लभन्ते। तासां शस्त्रैः, वह्निना, आपात् वा कदापि हानिः न स्यात्। सर्वपापविनिर्मुक्तात्मा यः तत्र म्रियते, स शिवस्य पुरीं याति। एवं स व्यासः रम्ये पुण्ये उज्जयिन्यां पुरीं प्राप्तः। तत्रैव नित्यं व sought्या विन्द्यवासिनी देवी। रजस्वलाः, वन्ध्याः, काकबकजातयः स्त्रियः अपि, अपवित्राः सन्त्यः, स्नात्वा विन्द्यवासिन्याः दर्शनं कृत्वा, वन्ध्या पुत्रान् लभन्ते, कन्याः वीर्यवान् पतिं वररूपेण प्राप्नुवन्ति। ब्राह्मणः विद्यावान् भवति, क्षत्रियः विजयी भवति। एषा पुण्यकथा सर्वाभीष्टवरप्रदा अस्ति। इत्येवमेतत् पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः, "विमलोदा-तीर्थ-विन्द्यवासिन्याः माहात्म्यवर्णनं" नाम, अवन्तिकाण्डे पञ्चमे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। यत्र केवलं स्नानेन महापापात् विमुक्तिः स्यात्, अमावास्या शनिवासरे पतति चेत्, एकचित्तेन तत्र आगन्तव्यम्। तत्र चलाचलरूपं परमं लिङ्गं श्रद्धया दृष्टव्यम्। अहं पुनः विस्तरेण श्रोतुमिच्छामि, हे तपस्विन्। केवलं शृण्वतः महापापक्षयः भवति। रेवा, चर्मण्वती, क्षाता—एता त्रयो नद्यः, हे निष्पाप, पूर्वं पुण्याः, पुण्यजलसम्पन्नाः, रम्याः, विशुद्धाः, पापनाशिन्यश्चासन्। एकदा मन्दातृक्षेत्रे रम्ये कानने तासां संयोगे लघुदोषात् भेदः अभवत्। ततः महाकालवने रम्ये, ताः पुण्यनद्यः समं किञ्चित् कालं व्यतीत्य, सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठं रुद्रसरं नाम स्मर्यते। तत्र आगत्य, एकत्र मिलित्वा, ताः शिप्रायां शरणं जग्मुः; यत्र रजः शुद्धीकृतं, अग्निः अपि तत्क्षणात् प्रकटितः। एतत् सर्वं त्वत्तः ज्ञातुमिच्छामि, हे ब्रह्मविदां श्रेष्ठ। सनत्कुमार उवाच—पूर्वकाले त्वष्टा स्वकन्यां सावित्रीं सूर्याय दत्तवान्। सा नित्यं पतिधर्मपरायणा, जगच्चक्षुषः सेवा करोतिस्म। तस्यां यमः विवस्वतः सुतः अजायत, यमुनाच लोकपावनी। तौ यम-यमुनौ तव आश्रये मया स्थापितौ, रक्षितव्यौ भवतः। सदा सूर्यपूजननिष्ठया मम गृहे निवसितव्या। एवं संविदं कृत्वा सावित्री तस्मिन्नपि काले निर्गता। तदा पितरि तया निगृहिते, अश्वरूपं धारयामास। एकदा वैवस्वतः क्षुधितः तया याचितः। तदा पादेन प्रहृत्य छायया शप्तः—"त्वं पादे लुलायितो भविष्यसि," इति निःसंशयम्। एतेन समयेन व्यासः पृथिवीं अवमन्य। एवं कथेयं श्लोकानुक्रमेण, शुद्धया, श्रद्धया च, संक्षिप्तया संस्कृतेन निवेदिता।