सर्वेषां मातृणां मध्ये अदितिः, सर्वेषां स्त्रीणां मध्ये पार्वती, लक्ष्म्याः सौभाग्यवतां प्रिया, यक्षिणी कुबेरस्य पूजिता, सर्वयज्ञशालानां वेदी, हविषां शुभाग्निः, सर्वदीक्षायाः दानं, सर्वकामफलप्रदा—एवं स्तूता तदा सा देवी विंध्यवासिनी साक्षात् प्रकटिता अभवत्। तया समये, “द्विजश्रेष्ठ, यत् इच्छसि तत् मां प्रार्थयस्व,” इति उक्तम्। सा रेवा लोकस्य भयकरं रूपं धारयन्ती सर्वभूतानां भीतिं उत्पादयति। तया इदं विश्वं प्लावितं, तस्याः गृहीत्वा स्थातव्यम्। ततः, व्यास, सा पुण्यवती महाकालवनं शुभं प्रविष्टवती। “मुनिश्रेष्ठ, शीघ्रं वर्धमानां परमदेवीं निग्रहीष्यामि,” इति प्रतिज्ञाय, “यावत् त्वं त्रिकूटद्वारे स्थितः, तावत् अहं कुशस्थलीति पवित्रे, शुद्धे, पापनाशिनि स्थले मातृभिः सह दीर्घकालं वसामि। तत्र अपि सिद्धक्षेत्रे तव अधिपत्यं सदा भविष्यति। यत्र धर्मिष्ठानां निवासः, तत्र देव्या: कोटिभिः निवसन्ति। ताः भक्त्या धूपदीपहविषां पूजां कुर्वन्ति। तासां त्रीषु लोकेषु किञ्चित् दुर्लभं नास्ति। ताः देवदुर्लभानि सुखानि लभन्ते। तासां शस्त्राग्निवृष्टिभिः कदाचित् आपद् न भविष्यति। सर्वपापविनिर्मुक्तः यः मृतः स शिवपुरीं गच्छति।” एवं व्यासः उज्जयिन्याः रम्यां शुभां पुरीं प्राप्तः। तत्र विंध्यवासिनी देवी सदा पूज्यते। तत्र रजस्वलाः, वन्ध्याः, काकशुकनिभाः स्त्रियः, अपवित्राः अपि, स्नानं कृत्वा विंध्यवासिनीं दृष्ट्वा, पुत्रं लभन्ति; कन्याः वीरवरं वरं लभन्ति; ब्राह्मणः विद्वान् भवति; क्षत्रियः विजयी भवति। एषा पावनी कथा सर्वकामफलदायिनी। एवं पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः 'विमलोदातीरथविंध्यवासिन्याः माहात्म्यवर्णनं' समाप्तः, अवन्तिकाण्डे पञ्चमस्कन्धे श्रीस्कन्दमहापुराणे। यत्र स्नानमात्रेण महापापात् विमुक्तिः भवति, अमावास्यायां शनिवासरे, एकचित्तः आगच्छति, तत्र चलाचलरूपं परमलिङ्गं श्रद्धया पश्येत्। तपस्विनः विस्तरेण श्रुतुम् इच्छामि। श्रवणमात्रेण महापापनाशः स्यात्। रेवा, चमर्ण्वती, क्षाता—एताः त्रयोः नद्यः पूर्वं, अनघ, पुण्याः, पवित्रजलाः, रम्याः, शुद्धाः, पापनाशिन्यः आसन्। किञ्चिद् दोषात् तासां संयोगे विछेदः अभवत्। महाकालवने रम्ये, मान्धातृक्षेत्रे, तासां सहवासः अभवत्। सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठं रुद्रसरो नाम स्मृतम्। तत्र आगत्य, संगम्य, शिप्रायाम् आश्रयम् प्राप्ताः; यत्र धूलिः शुद्धा, तत्र अग्निः क्षणेन प्रकटितः। एतत् ब्रह्मविदां श्रेष्ठात् ज्ञातुम् इच्छामि। सनत्कुमारः उवाच—पुरातने काले त्वष्टा स्वदुहिता सावित्रीं सूर्याय दत्तवान्।