तस्यान्तिके उत्तरदिशि शोभनं सरः स्थितम्, यत्र श्वेतपद्मैः नीलोत्पलैश्च सुशोभितं जलं विराजते। तत्रैव मन्त्रेश्वरलिङ्गस्य महिमा कस्यापि वर्णनातीतः, न कदापि तादृशं लिङ्गं जातम्, न भविष्यति च। तद् लिङ्गं सुरभिपुष्पैः, धूपैः, विविधैः लेपैः पुष्पैश्च सम्यग् अभिषेकविधिना पूजनीयम्। एवं कृत्वा, निःसंशयं, मोक्षः तस्य हस्तगत एव भवति। यः प्राज्ञः तद् लिङ्गं सम्यग् उपासते, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति; तद् अत्यन्तपरिश्रमेण जनैः सर्वाभीष्टसिद्धये कर्तव्यम्। यदा भीषणदुःखानि, विदारणादिदुःखानि, उपसर्पन्ति तदा अपि—तस्य उत्तरदिशि एव, तत्रैव विख्यातं वन्दितीति देवीस्थानं दृश्यते। यः कोऽपि कोपितेन राज्ञा बन्धनैः, पाशैः, शृङ्खलाभिश्च बद्धः भवति, तस्य विमोचनाय तस्याः यात्रां यत्नेन समाचरेयुः। तत्र गन्धैः, पुष्पैः, धूपैः, दीपैः च सम्यग् पूजनं कर्तव्यम्। बन्धनार्तानां तुष्टये, विप्रभोजनं दातव्यं, हे मुनिश्रेष्ठ। तस्य उत्तरदिशि, तत्रैव, पृथिव्याम् प्रसिद्धा चूडकी नाम तीर्थवर्ती। यदा भीषणा आपद् आगता, कार्याणि च सन्दिग्धानि भवन्ति, तदा तस्या अग्रे जनाः अङ्गुष्ठनादं कुर्युः। दीपदानं तत्र सर्वाभीष्टफलप्रदं कीर्तितम्। ततः पूर्वदिशि परमपुण्यस्थानं दृश्यते, यत्र द्विजातिभिः स्नानदानपूजनानि क्रियन्ते। भाद्रपदकृष्णचतुर्दश्यां शुभदिने वार्षिकी यात्रापूज्यते। तत् परमपुण्यस्थानं महारत्नाख्यया प्रसिद्धम्। तत्र नारीणामपि रात्रौ जागरणोत्सवः कर्तव्यः, पुरुषैः भक्त्या यत्नेन स्नानं सम्पादनीयम्। ततः दक्षिणपश्चिमदिशि शुभं दुर्भराख्यं सरः अस्ति। तत्र स्नानेन नरः सदा स्वर्गलोकं प्राप्नोति। तयोः सरोवरयोः स्नात्वा, पश्चात् शिवपूजा विधेयाः। तं महेश्वरं गन्धैः, पुण्यपुष्पैश्च पूजयेत्। एवं शिवस्य सम्यग् ध्यानं कृत्वा, शुद्धः पुरुषः पापरहितः भवति। एवं कृत्वा, हे मुनिवर, नरः सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्। यः भाद्रपदकृष्णचतुर्दश्यां श्रद्धया एतदाचरति, स शिवलोकं प्राप्नोति। विष्णुश्च रुद्रश्च शाश्वतावपि तेन अतीव तुष्टौ भवतः। अतः किं बहु वक्तव्यम्? एतत् तीर्थं परमं, अतुल्यं, हे मुनिवर। अधुना अन्यत् पुण्यस्थानं वक्ष्यामि, यद् शुभदं भवति। दुर्भरस्य ईशानकोणे महाविद्या नाम महती स्थली। तस्या अग्रे सरसि स्नानं कुर्वन् महान् विद्यां लभते। सा सिद्धपीठाख्या अपि, दृढनिश्चयदायिनी। यः कश्चिद् श्रद्धया मन्त्रं पठति—शैवं वा शाक्तं वा अन्यं वा—स एकचित्तः, अनव distracted, भक्त्या तं जपेत्। अत्र यत्नेन जपादिकं कार्यं, प्रमादो न कर्तव्यः। विविधान्नानि, फलानि च बहूनि तत्र समर्पणीयानि। अपसारणं, आकरषणं, विशेषतः मोहनं, अत्र सिद्धपीठे कर्तुं शक्यते। तत्रैव परमसिद्धिं, परमं मोक्षं च लभते।