शय्याः, दानानि, विविधप्रकारदक्षिणाश्चात्र प्रदत्ताः। ततोऽपि, हे व्यास, शृणु पुण्यप्रदं सुन्दरतः कुण्डस्य प्रसिद्धं फलम्। एकः पिशाचः शिवरूपं धारयित्वा ततः मोक्षं प्राप्तवान्, ततः निर्गतः। यः कश्चन—even ब्रह्मघ्नोऽपि—सर्वपापेभ्यो विमुक्तो भवति। कः स पिशाचः, किं पापं तेन कृतं, केन स तीर्थेन संबद्धः, इति त्वं पृच्छसि, द्विजोत्तम। यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापानि नश्यन्ति, तस्य कथां शृणु। दक्षिणदेशे कश्चित् ब्राह्मणो नाम देवलः आसीत्, द्विजातीनां अधमः। स गुरुद्रोही, द्यूतप्रियः, दुष्टः, गुरुघ्नः, गुरुपत्नीगामी च आसीत्। निषिद्धान्नभोजी, वेदशास्त्रविवर्जितः, विश्वासघाती, दर्पयुक्तः, चौरसंगप्रियः, पापात्मा च सः। मार्गे बहूनि प्राणिनां हननानि तेन पापकर्मणा कृतानि। तत्रान्यः ब्राह्मणः आसीत्, संयमी, वेदवेदाङ्गविद् च। तस्य पत्नी, पितृगृहे प्रतिष्ठिता, कीर्तिमती, सुष्ठु रूपवती, सौन्दर्यशोभिता च आसीत्। स तां स्वपत्नीं स्वसहितं नीतवान्। यदा तस्य पतिं हन्यते, सा पतिवियोगदुःखेन संतप्ता, शोकेन पीडिता अभवत्। सैव हर्षपूर्णहृदया, ज्वलिते चितायां स्वपतिसहितं प्रविष्टा। एतस्मिन्नेव काले, स पापी मार्गे राजपुरुषैः गृहीतः, राजसभायां नीतः, राज्ञे दर्शितः। तत्र स वृक्षछिद्रे रज्ज्वा ग्रीवां बद्ध्वा लम्बितः। तस्य कर्मणः फलात्, रौरव नरकं गतः। ततः, यमदूतैः प्रेरितः, अन्यं नरकं प्राप्तः। तत्र दण्डैः ताडितः, शृंखलाभिः बद्धः च। एवं स पापी नानाविधानि नरकाणि अनुक्रमेण अनुभवन्। अनन्तरं, स महाकायः, घोरस्वरः, विशालपिप्पलीवदनः, स्थूलोदरः पिशाचरूपं प्राप्तवान्। तस्य आहारः मलमूत्रश्लेष्मकर्दमादिभिः दूषितः, जर्जरकूपतालोदकहीनस्थलेषु, शुष्कद्रुमेषु, निर्जलेषु च वसति। सर्वदा, सर्वत्र, तादृशेषु स्थलेषु एव रमते स्म। यत्र यत्र रम्यं महेश्वरलिङ्गं, वा उत्तमं तडागं दृश्यते, तत्र तत्र स पिशाचः स्थितः। एकदा, कश्चित् जलार्थी तं पापिनं हत्वा तडागं प्रविष्टः। तस्य पुण्यस्य प्रभावात्, सर्वपापानि तस्य पिशाचस्य नष्टानि। स पिशाचारूपं त्यक्त्वा, तेजोमयः सन्, तस्मिन्न् लिङ्गे प्रविष्टः। ततो देवः "पिशाचमोचनेश्वरः" इति प्रसिद्धः अभवत्। यावत् पिशाचमोचनतीर्थे, शिप्रायाः तटे, न आगच्छति, तावत् न मोक्षः। यः तत्र पिशाचमोचनदेवं विधिवत् पूजयति, स महादानानि तत्र दद्यात्। एषा पिशाचमोचनकथा पापनाशिनी इति कीर्तिता। ततः, हे ब्रह्मन्, कदा नीलगङ्गा शिप्रासरोवरस्य संनिधौ समागता? यः पुरुषः नीलगङ्गायां स्नात्वा संगमेश्वरं पूजयति, तस्य दुष्टसंगजन्यदोषाः कदापि न स्युः।