अवन्त्यां महाकालवनं नाम परमं तीर्थं अस्ति, गूढात् गूढतरं पावनं। तत्र भगवतः शरीरात् उत्पन्ना शिप्रा नदी बहुलजलसम्पन्ना प्रवहति। तत्रैव पुष्करं, गयातीर्थं, शुभं पुरुषोत्तमस्य सरः च विराजन्ति। इदं परमं वचनं देवाधिदेवस्य, जगद्गुरोः, श्रुत्वा सुराः महाकालवने रम्ये यत्र उत्तमा शिप्रा प्रवहति, तस्य पुण्यस्य प्रभावेन स्वं स्वं लोकं प्राप्तवन्तः। तत्र वराहेण विष्णुतुल्यतेजसा सरः निर्मितम्। तत्र स्नानेन, जलपानेन, विधिवत् श्राद्धकर्मणि च, अवन्त्यां रम्ये तीर्थे, सर्वदा भूमौ स्थिताः। एतत् सर्वपापं नाशयति, इच्छितफलप्रदं च। केवलं नामश्रवणेन ब्रह्महत्या पापमपि विनश्यति। एकदा कल्पान्ते, व्यास, लोकः च तस्य च चक्राणि नष्टानि अभवन्। तदा अत्र वैकुण्ठस्य उत्तमं शिखरं पतितम्। शिखरपातात् तस्मिन्नेव क्षणे सरः उत्पन्नम्। तस्य सरसः सुवर्णमयी सीढीः, सुवर्णपद्मैः शोभितम्। हंसैः, जलकुक्कुटैः, चक्रवाकैः च पूर्णम्। कल्पान्ते सर्वे तत्त्वानि न नश्यन्ति। वेदाः, शास्त्राणि, पुराणानि, श्लोकाः, गीतानि, अक्षराणि, कालविभागाः—कालाः, काष्ठाः, मुहूर्ताः, लवाः, त्रुटयः, पलानि, घटिकाः—वर्षाणि, युगानि च तस्मिन्सरे साक्षात् स्थितानि। गन्धर्वाः, अप्सरः, यक्षाः, सिद्धाः, किम्पुरुषाः च, ब्रह्मा, रुद्रः, कालः, महाबलाः लोकपालाः च, बहुयुगान्तं तत्र स्थिताः कल्पपर्यन्तम्। तत् दिव्यवृक्षैः युक्तम्, पारिजातगुणसम्पन्नम्। केषुचित् स्थानेषु मयूराः नृत्यन्ति, अन्यत्र कोकिलाः गायन्ति। तत् शोभनं, शोभनरूपं, तेन 'सुन्दरं' इति प्रसिद्धम्। तत्र विष्णुः अस्ति, शिवः शक्तिसंयुतः भगवान् च। अर्धपक्षं वा सम्पूर्णपक्षं वा, मानवः सुन्दरकुण्डे निवसति चेत्, तत्र मृताः पक्षिणः, कीटाः, पतङ्गाः शिवलोकं गच्छन्ति। यः तत्र तिलदानं, गोदानं, गजदानं, अश्वदानं, भूमिदानं, शय्यादानं, विविधदानेषु दानं कुर्यात्, स सर्वं पुण्यं प्राप्नोति। शृणु व्यास, सुन्दरकुण्डस्य परमं प्रसिद्धं फलम्। एकः पिशाचः शिवरूपं धृत्वा मुक्तिं प्राप्य निर्गतः। सर्वपापात् विमुक्तिः, ब्रह्महत्या पापं च यदि स्यात्, तत्र मुच्यते। कः स पिशाचः, किम् तेन कृतं पापम्, कथं तस्य तीर्थसम्बन्धः जातः, श्रवणे पापक्षयः भवति? दक्षिणदेशीयः ब्राह्मणः देवला नाम, द्विजातीनां अधमः अभवत्। सः गुरुद्रोही, द्यूतक्रीडकः, चौरः, गुरुघ्नः, गुरुपत्न्याः संग्राही, निषिद्धं भोजनं कृतवान्, वेदविद्या-शास्त्रज्ञानं च विहीनः।