यदा तत्र स्वधा-प्रवचनं, वषट्-नादः, स्वाहा-होमः च न दृश्यन्ते स्म, न तु तदा पवित्रं तीर्थं प्रकाशं प्राप्नोति, नापि दिव्यानि देवायतनानि प्रकटितानि। तस्मिन्नेव काले, तस्य दुष्टस्य राज्ञः शासनकाले, सर्वं विनष्टं अभवत्। तदा अन्येऽपि पाखण्डिनः उत्पन्नाः, सर्वे धर्मात् विमुखाः अभवन्। विदेशिनः बहवः समुत्पन्नाः, पृथिव्यां दुःखं महद् अभवत्, क्लेशः चातिवृद्धः। समग्रं जगत् तमसि आच्छन्नं अभवत्, पृथिव्याः मुखे तिमिरं व्याप्य अस्ति। यदा धर्मस्य ग्लानिः जायते, हे भारतवंशसम्भव, तदा तद् ज्ञात्वा महाविष्णुः, आत्मनिग्रहसम्पन्नः, वराहस्वरूपं धारयामास। तस्य वराहस्य एकः दन्तः यूपरूपः, हविस्-गन्धः तस्य शरीरस्य सुवासितः, बीजानि, ओषधयः, वनस्पतयः च तस्य शरीरे समाहितानि। तस्य मुखे तेजः दृढं, यज्ञरूपं तस्य शरीरं, स च परमदानशीलः। तस्य श्वासः हविः, स यज्ञनिष्ठः, तस्य अङ्गानि यज्ञसदस्यः। वेदानां विस्तारः तस्य सरः, ब्रह्मा तस्य ऋत्विक्, वनं तस्य निवासः। स एव आदिपुरुषः, भगवान्, बहुभिः आह्वितः, बहुभिः स्तुतः च। स विष्णुः अनेकानि युद्धानि महद् कष्टेन कृत्वा, वराहरूपेण पृथिवीं दन्तेन चन्द्रकला-सदृशेन उद्धृतवान्। तदा शुभा वाताः ववुः, सूर्यः अपि अतिप्रभायुक्तः अभवत्। नद्यः स्वमार्गे प्रवहन्ति स्म, समुद्रः स्वभावं प्राप्नोति स्म। तदा पुण्यः वराहरूपः सर्वकामफलप्रदः प्रकटितः। तस्य हृदयात् एव अयं नित्यः नदी उत्पन्ना। सा विस्तीर्णा, बहु योजनानि व्याप्य, समृद्धा, स्वेच्छया गतिमती। सा नदी सीधा, तरङ्गैः शुभ्रैः, यक्षैः गन्धर्वैः च सेविता। अप्सरसो नृत्यन्ति, महर्षयः स्तुवन्ति च। रमणीयाः स्त्रियः, स्तनैः उन्नतैः, तस्यां क्रीडन्ति। सर्वदा, सर्वे ऋतवः, सा पुरुषाणां सिद्धैः सह कार्यसिद्धिं ददाति। सुन्दरं महाकालवनं मध्ये रम्या पद्मावती नगरी स्थितः। तत्र स्नानं कृत्वा, जनाः शिवस्य नित्यं लोकं प्राप्नुवन्ति। सर्वेषां दुष्टदानवानां संहारः वराहेन कृतः। सर्वे देवाः, इन्द्रस्य नेतृत्वे, अञ्जलिं कृत्वा तिष्ठन्ति स्म। "देवेश, जगन्नाथ, तव स्तवः, तव श्रवणं पुण्यं," इति स्तुवन्ति। तव पुण्यबलात्, स्वर्गः punar लभ्यते। महाकालवनं पवित्रं तीर्थं, गुह्याद् गुह्यतरं। तत्र शिप्रा नदी, मम शरीरे जातः, समृद्धजलयुक्ता, संमिलति। पुष्करं, गयातीर्थं, शुभं पुरुषोत्तमस्य सरः अपि तत्र। एवं, देवेशस्य, जगद्गुरोः, परमवचनं श्रुत्वा, रम्ये महाकालवने, यत्र उत्तमा शिप्रा प्रवहति, तस्य पुण्यबलात् देवाः स्वं लोकं प्राप्तवन्तः। वराहेन एकः सरः निर्मितः, यस्य तेजः विष्णोः तुल्यं। तत्र स्नानं, जलपानं, विधिवत् श्राद्धं कृत्वा, अवन्त्यां रम्ये तीर्थे, ते सदा भूमौ स्थिताः। तत् सर्वपापं हन्ति, इच्छितं फलम् अपि ददाति।