तयोः द्वयोः द्वाररक्षणं अकस्माद् विघ्नितम्। ततः श्रीभगवान् उवाच – "एतस्माद् आरभ्य, अस्मिन् स्थले नित्यवासः न भविष्यति।" ततः, हे व्यास, तौ द्वौ तत्क्षणमेव दैत्ययोनि प्राप्तौ। सहस्रजन्मपरम्परायाम्, तौ तपसा, दानैः, ध्यानैः च पुण्यं संचितवन्तौ। परन्तु, दुष्टभावेन, केवलं त्रिजन्मसु तौ जातौ। प्रत्येकजन्मे तौ कृष्णतामसीयोनि प्राप्तवन्तौ। एवं, कुम्भकर्णः नाम्ना तथा रावणः लोकभीषणः अभवत्। वीरः हिरण्याक्षः नाम्ना दैत्यः अपि तेषु गण्यते। स सर्वान् देवान् विजित्य, स्वयमेव सर्वं अधिगतवान्। सर्वे स्वर्गात् अपाकृताः, राज्यहीनाः, पराजिताः च अभवन्। स्वधा, वषट्, स्वाहा — एतानि यज्ञसंस्काराः न दृष्टाः। तीर्थानि न प्रकटितानि, न च देवायतनानि। तस्मिन् दुष्टराजे राज्ये, सर्वं नष्टम्। अन्ये पाखण्डिनः उत्पन्नाः, धर्मात् विमुखाः। बहवः म्लेच्छाः, बहु दुःखं, महती पीडाः भूमौ अभवत्। समग्रं जगत्, भूमौ तमसा आवृतम् इव प्रकटितम्। यदा धर्मस्य ग्लानिः भवति, हे भारतवंशोद्भव, तदा महाविष्णुः, आत्मनिग्रहसम्पन्नः, वराहरूपं धारयति। यज्ञस्तम्भः शूकरस्य दन्तः, हविःगन्धः तस्य शरीरः, बीज-ओषधि-वनस्पतिसम्पन्नः तस्य रूपम्। तस्य मुखे दीप्तिः स्थितः, तस्य शरीरं यज्ञमयम्, परमदानशीलः सः। तस्य श्वासः हविः, सः यज्ञनिष्ठः, तस्य अङ्गानि यज्ञसभा-अङ्गानि। वेदविस्तारः तस्य पल्वलम्, ब्रह्मा यजमानः, वनं तस्य निवासः। सः आदिपुरुषः, प्रभुः, बहुभिः आह्वयितः, बहुभिः स्तुतः च। सः विष्णुः, महत् क्लेशेन, बहु युद्धानि कृत्वा। वराहः दन्तेन, शशाङ्ककलाभासेन, पृथिवीं उद्धृतवान्। शुभवाताः ववुः, सूर्यः महदीप्त्या प्रकाशितः। नद्यः स्वमार्गे प्रवृत्ताः, समुद्रः स्वभावं प्राप्तः। शुभफलप्रदः वराहरूपः प्रकटितः। तस्य हृदयात् एषा नित्यनदी उत्पन्ना। सा विस्तीर्णा, बहु योजनविस्तारिनी, स्वच्छन्दगामिनी। सा सरला, तरङ्गशोभिता, यक्षगन्धर्वैः सेविता। अप्सराभिः नृत्यन्ती, महर्षिभिः स्तूयमाना। रमणीयाः स्त्रियः, स्तनभरपरिपूर्णाः, तस्यां क्रीडन्ति। सर्वदा, सर्वकाले, सा पुरुषेभ्यः सिद्धैः सह सिद्धिदायिनी। सुन्दरस्य महाकालवने पद्मावतीनगरं स्थितम्। तत्र स्नानं कृत्वा, जनाः शाश्वतं शिवलोकं प्राप्नुवन्ति। सर्वदुष्टदैत्यविनाशः वराहेन कृतः। सर्वे देवाः, इन्द्रप्रमुखाः, अञ्जलिं कृत्वा, विनीताः स्थिताः। "देवेश, जगन्नाथ, तव स्तवनं श्रवणं च पुण्यदं। तव पुण्यबलात् स्वर्गः punar प्राप्तः।