यत्र यत्र शिप्रायाः सलिलेषु पतङ्गा वर्तन्ते, यत्र च कीटकाः निवसन्ति, तत्र तत्र अन्यत्र महापापं कृतवन्तः ये जनाः अन्ते शिप्रातटे शरणं यान्ति, ते माधवमासे प्राप्ते सति, नरश्रेष्ठाः स्नानं कुर्वन्ति। तत्र पापिनां राज्ञः दोषकृतस्य मांसं यद् वातेन नीतं, तस्यापि पुण्यफलम् अधिकतरं भवति। सरः कूपः वा तडागः चात्र सदा शुभफलदः स्यात्। तस्मात् तापी नदी दशगुणं पुण्यदा, गोडावरी ततोऽपि अधिका, एवं शिप्रायाः पुण्यं दशगुणं, सा विशुद्धा पापहारिणी च। दमनस्य शरीरमांसं शिप्रासंस्पर्शं प्राप्य, तस्य मोक्षः सञ्जातः। एवं रम्या शिप्रा नदी अवन्त्यां पृथिव्याम् अस्ति। धर्मराजस्य वचनानि श्रुत्वा सर्वे गणाः विस्मयं जग्मुः। पुराणेषु अपि अस्याः परमं माहात्म्यं कीर्त्यते, दमनस्य मोक्षः शिप्रायाः च महत्त्वं सततम् उच्यते। एवं पञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः – ‘शिप्रामाहात्म्यवर्णनं’ नाम, अवन्तिखण्डे, पञ्चमे स्कन्दमहापुराणे, अष्ट्युत्सहस्रसंख्यके महापुराणे। तत्रैव, यथा पाताले अमृतभवा नागैः पूजिता प्रसिद्धा, तथा कदाचित् रुद्रः भिक्षां कामयमानः नागलोके कुपितः क्षुधार्तः अभवत्। सः दुःखितवचनानि उच्चार्य ‘भिक्षां देहि’ इति गृहात् गृहं ययौ। ततः क्रोधेन रक्तलोचनः त्रिशूलधारी शिवः तत्र क्षुधया पीडितः। तत्र विंशतिः एकं च अमृतपात्राणि आसन्। तत्र आगत्य सर्वात्मा शम्भुः तानि अमृतपात्राणि रिक्तानि कृतवान्, ततः तस्मात् देशात् उत्क्रान्तः। तत्र नागाः चकिताः, ‘कस्य कर्मेदं? किमिदं जातं यदिह अमृतं नास्ति?’ इति चिन्तयन्तः, पूर्वं च यूयं सर्वे महापातके सन्देहं कृतवन्तः। ‘केन अस्मासु कुपितेन अस्माकं उत्तमं अमृतं हृतम्?’ इति अपि पृष्टवन्तः। एवं उक्त्वा, सर्वे नागाः स्वपत्नीपुत्रैः सहिताः, दयायै स्वरेण विना शरीरं वदन्तं शुश्रावुः। तेन उक्तं—‘शम्भुः भिक्षार्थी क्षुधितः गृहात् गृहं ययौ, किन्तु भोगवत्यां नगरे पिनाकिने कश्चित् भिक्षां न दत्तवान्। तस्मात् पात्रान्ते सर्वममृतं नष्टम्, हे नागश्रेष्ठ।’ तत्रैव शिप्रा नाम प्रसिद्धा महानदी अस्ति। तस्याः केवलदर्शनात् सर्वे पापानि नश्यन्ति। तत्र देवेशं पूजयित्वा विधानं कुरुध्वं, ततः शीघ्रं पूर्ववत् लोके अमृतं भविष्यति। तस्मिन्काले व्यासः दिव्यं वाक्यं जगद्-साक्षिकं प्राह। ततः स्त्रीबालवृद्धैः सहिताः सर्वे महाकालवनं जग्मुः। सर्वत्र पुष्पैः आवृतं, तरुच्छायया छन्नं, रत्नमयैः सोपानैः सुसज्जितं, पद्मदलैः भूषितं च तद्वनं दृष्टम्। तत्र भृग्वङ्गिरसां ख्यातयः पुण्यश्लाघ्याः महर्षयः, वसवः, आदित्याः, अश्विनौ, मरुतश्च तत्र सायं संध्यायां शिप्रायाः पूजनं ध्यानेन सह कुर्वन्ति। तत्र पुण्यश्लाघ्याः धर्मपत्नीः पतिभिः सह रमन्ते। राजर्षयः अपि तत्रैव उपविशन्ति, मोक्षमार्गं प्राप्य। एवं शिप्रायाः परमं माहात्म्यं, दमनस्य च मोक्षः, नागानां च अमृतलाभः, अवन्तिक्षेत्रे कथितम्।