तत्र स पक्षी गगनमुत्पत्य, तुण्डेन मांसमादाय समुत्पपात। स विचरन् दिव्यया जलसमृद्धया शिप्रया यत्र प्रवहति, तत्र समुपागच्छत्। तस्य देहः तस्यां शिप्रायां सलिले पतितः। तदा त्रिनेत्रः जटिलः व्याघ्रचर्माम्बरधारी भगवान् प्रादुरभूत्। तं अद्भुतरूपं दृष्ट्वा यमदूताः विस्मयाविष्टाः अभवन्। ते तं धर्मराजं प्रणम्य, "श्रृणु महाबाहो! धर्मनाथ! नमोऽस्तु ते!" इत्युक्त्वा, पुनः तं कीकटाधिपतिं मन्दबुद्धिं महापापिनं चाण्डालपतिं च निर्दिश्य, "यावन्ति पापानि, ब्रह्महत्यासमानी अपि, स सर्वाणि अतिक्रान्तवान्। अयं मूढः मर्यादालङ्घनकर्ता वर्णाश्रमपालकान् हिंसति। अयं पापात्मा यमदण्डे रमते अस्माकं च हर्षवर्धनः। ये पूर्वं पतिताः सर्वे पापिनः, यावत्सर्वे नरककुण्डानि तस्मात्प्रभृति, तथापि तव वासे न किञ्चित् दुःखनादं श्रूयते। एक एव लोके यमेश्वरं न वशं याति।" इत्येवम् उक्तवन्तः। एवं यमदूतवाक्यानि श्रुत्वा धर्मराजः विस्मयमाप। स पप्रच्छ, "कस्य पुण्यबलात् अयं महापापी मोक्षं प्राप्तवान्?" तदा धर्मराजः उवाच—"पृथिव्यां पवित्रतमं महाकालवने शुभे यः शिप्राजलस्पर्शः, स पावनः। मनसा, कायेन, वाचा येन कृतानि नानापापानि, यः कश्चित् 'शिप्रा शिप्रा' इति उच्चारयति, स नरः वा। यत्र यत्र शिप्राजले कीटाः पतङ्गाः वा निवसन्ति, ये च शिप्रातटे अन्ते शरणं यान्ति, ते सर्वे पापिनः अपि विमुच्यन्ते। माधवमासे श्रेष्ठपुरुषाः शिप्रायां निमज्जन्ति। राजा येन पापेन मांसं वायुनाऽनितम्, तस्यापि पुण्यवृद्धिः। तडागं वापी वा सरस्तु पुण्यफलवर्धनी। तस्मात् तापी नदी दशगुणं पुण्यदा, गोदा ततोऽपि अधिका, शिप्रा तु दशगुणाधिकाः विशुद्धा पापनाशिनी च। दमनस्य देहस्य मांसं शिप्रासंस्पर्शात् पावनत्वं प्राप्तम्। एवं अवन्त्यां पृथिव्यां रम्या शिप्रा नदी वर्तते।" एवं धर्मराजवचनं श्रुत्वा यमदूतगणाः विस्मयमगच्छन्। पुराणेषु अपि तस्याः परममाहात्म्यं गीतम्। दमनस्य मोक्षः, शिप्रायाः च परममाहात्म्यं एवमुक्तम्। इति पंचाशदधिकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः—'शिप्रामाहात्म्यम्'—अवन्तिखण्डे स्कन्दमहापुराणे पञ्चममाहेश्वरखण्डे समाप्तः। यथा पाताले अमृतभवा ख्यातिः सर्पैः पूजिता, तथैव कदाचित् रुद्रः भिक्षार्थी सर्पलोके क्षुधितः अभूत्। स 'भिक्षां देहि' इति कृपणवचनं उच्चारयन् गृहात् गृहम् अगच्छत्। तदा क्रोधारुणलोचनः त्रिशूलधारी क्षुधया पीडितः रुद्रः तत्र आगतः। तत्र द्विजश्रेष्ठ, एकविंशतिः घटाः अमृतस्य आसन्। तत्र समुपेत्य सर्वात्मा शम्भुः तान् अमृतघटान् रिक्तान् कृतवान्, ततः तस्मात् प्रदेशात् समुत्थितः। तदा सर्वे सर्पाः चकिताः, "कस्य कर्मेदम्? किमिदं जातम्? अमृतं कुतः नष्टम्?" इत्युचुः।