एवं तदा ब्रह्मणा हरिणा हरस्य च सत्यमुक्तं, व्यास। यः पुरुषः एकाग्रचित्तेन एतां दिव्यां कथां शृणोति, तस्य पुण्यं फलति। इति समाप्तो नवचत्वारिंशोऽध्यायः "ज्वरस्य अनुग्रहः" नाम, अवन्तिक्षेत्रे शिप्रामाहात्म्ये, पञ्चमे स्कन्दमहापुराणेऽष्ट्युत्साहस्रग्रन्थे। अथ अब, व्यास, शत्रुनां दाहक, तव संक्षेपेण कथयामि। कृतयुगे प्राचीनकाले दमनोनो नाम राजा अभवत्। स धर्ममार्गात् विचलितः, गोब्राह्मणान् निन्दति स्म। स सर्वं प्रजासंपदं हरति, परस्त्रीषु अपचारं करोति। गोः बन्धनं, नगराणां भेदनं, जनानां कारागारं, कारागारवासिनां सह संगं च तस्य प्रियं अभवत्। सत्पुरुषसंगं परित्यज्य, पापकर्मा, दुष्टजनान् अनुगच्छति। धर्मनिन्दकः सदा अधर्मे मनः स्थापयति। देववेदयज्ञरूपाणि पादेन ताडयति। एकदा स राजा भीषणे वनान्तरे मृगयायां विचरन् किमपि मृगं न प्राप्तवान्, तदा तृषार्तः भूत्वा रात्रौ भयङ्करे स्थले अश्वं शाखायां बद्ध्वा एकाकी उपविश्य, "किमेतत्? कुतः आगतम्?" इति चिन्तयन् हस्तेन तद् अपाकरोति स्म। तत्र दंशितः राजा व्यथितः भूमौ पतितः। तस्मिन्नेव क्षणे स भूतत्वं प्राप्तः, घोरनरकेषु प्रविष्टः। यमराजस्य दूताः हर्षिताः अभवन्। तस्य मृतदेहः मांसभक्षिभिः जीवैः उपभुक्तः। तत्राकाशे उत्पत्य, तद्व्याघ्रः च मांसं चञ्चुना आनीय, यत्र दिव्या शिप्रा जलसमृद्धा प्रवहति, तत्र आगच्छत्। तस्य देहः शिप्रायाः जले पतितः। तदा त्रिनेत्रः जटाधारी व्याघ्रचर्मवासितः शिवः प्रकटितः। तस्य अद्भुतं रूपं दृष्ट्वा दूताः विस्मिताः अभवन्। "शृणु, महराजन्! धर्मराज, नमस्ते। कीकटाधिपः मूढबुद्धिः, महापापी, चाण्डालपति। यानि पापानि ब्रह्महत्यासमानि सन्ति, तानि सर्वाणि अस्य। स मूर्खः सीमालङ्घनं करोति, वर्णाश्रमपालकान् बाधते। स यमदण्डे रमते, अस्माकं हर्षं वर्धयति। पूर्वं पतिताः सर्वे पापिनः, तस्मात् कालात् नरककूपाः अपि। तथापि तव वासे दुःखरवः न श्रूयते। केवलं एकः लोकं प्राप्तः, यः मृत्युपतिं न वशं याति।" धर्मराजः दूतानां उत्तमवचनं श्रुत्वा, "कस्य पुण्यबलात् एष महापापी सुखं प्राप्तवान्?" इति पप्रच्छ। पृथिव्यां पुण्यस्थले महाकालमहावने, हे दूताः, ये शिप्रायाः जलस्पर्शं कुर्वन्ति—मनसा, कायेन, वाचा च विविधानि पापानि कुर्वन्ति। यः कश्चन, यत्र कत्रचित्, "शिप्रा, शिप्रा" इति वदति, whether man...