महादेवेन प्रेरितं तद् ज्वररूपं कृष्णस्य सैन्यम् अभ्यद्रवत्। तेन ज्वरेण ताडिताः ते प्रमुखाः सेनानीकाः भग्नाः सन्तः दिशः दिशः पलायितवन्तः। तान् एवं क्लिश्यमानान्, जृम्भमाणान्, वेदनया पीडितान् दृष्ट्वा, श्रीकृष्णः कोपात् महतीं वैष्णवीं ज्वरमूर्तिं ससर्ज। तयोः उभयोः ज्वरोः मध्ये भीषणा भीयानकी च संग्रामः प्रववृते। ते ज्वरे सर्वेषु लोकेषु संचरित्वा क्वापि शान्तिं न प्राप्नुवन्। ततः तौ शीघ्रं शिप्रानदीं प्रविश्य परमां शान्तिं प्रापुर्य। वैष्णवोऽपि स ज्वरः तत्रागत्य स्नानं कृतवान्। तदा प्रभृति स सदा सर्वेषां ज्वराणां नाशकः अभवत्। ये मनसैकाग्र्येण शिप्रायां स्नानं कुर्वन्ति, ते व्याधिभिः विमुच्यन्ते। एषा कथा तदा ब्रह्मणा, हरिणा, हरश्चैव, व्यास, सत्यमुक्ता। ये नराः एकचित्तेन एतां दिव्यां कथां शृण्वन्ति— इत्येवं शिप्रामाहात्म्ये अवन्तिखण्डे पञ्चमे स्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां ज्वरानुग्रहवर्णनो नाम एकोनचत्वारिंशदधिकचत्वारिंशः अध्यायः समाप्तः। अथ ते, व्यास, शत्रुतापन, संक्षेपेण प्रवक्ष्यामि। कृतयुगे प्राचीनकाले दमनो नाम राजा बभूव। स सर्वधर्ममार्गेभ्यः च्युतः, गवां ब्राह्मणानां च निन्दकः। स प्रजासर्वधनं हरन्, परदारगामिता च चकार। स गाः च गृहीत्वा, नगराणि च विदार्य, जनान् बद्ध्वा, बन्धिदोषे रमणीयः आसीत्। स सत्संगं परित्यज्य, दुष्टः, पापकृत्सु रममाणः। स नित्यं धर्मनिन्दकः, अधर्मे च मनसा रममाणः। स देवतानां विग्रहे, वेदेषु, यज्ञेषु च पादप्रहारं कृतवान्। कदाचित् स घोरे वने मृगयायां विचरन्, किञ्चिदपि मांसं न लब्ध्वा, तृषार्तः क्षुधितश्च बभूव। तत्र रात्रौ भीषणे, भूतसंकुले काले, अश्वं शाखायां बद्ध्वा, एकाकी उपाविशत्। स चिन्तयामास—"किमेतत्? कुतो जातम्?" इति, हस्तेन तद् अपाकर्तुम् अयतत्। दष्टः स राजा क्लेशार्तः भूमौ पपात्। तस्मिन्नेव क्षणे भूतत्वं प्राप्तः, घोरनरकनिकायं प्रविष्टवान्। तदा यमराजस्य दूताः प्रमोदिताः। तस्य च व्यास, शरीरं मांसभक्षकैः भक्षितम्। तत्र स आकाशे उत्थाय, चञ्चुना मांसं निनाय। तत्र विचरन्, स यत्र दिव्या शिप्रा वहन्ती जलसमृद्धा, तत्र समुपाजगाम। तस्य शरीरं शिप्राजले पतितम्। तदा त्रिनेत्रः जटिलः व्याघ्रचर्माम्बरः प्रभुरदृश्यत। तस्य रूपस्य विस्मयकारकत्वात्, यमदूताः विस्मिताः अभवन्। "शृणु महाराज! धर्मनाथ! तुभ्यं नमः!" इति तैः उक्तम्। स किकटाधिपः मन्दबुद्धिः, महापापिष्ठः, चाण्डालपतिः। ये ये पापानि, ब्रह्महत्यासमानि अपि, तानि सर्वाणि तेन कृतानि। स मूढः मर्यादालङ्घनकर्ता, वर्णाश्रमधर्मपालकान् हिंसितवान्। अयं पापी यमदण्डे रमते, अस्माकं च हर्षवर्धनः।