तदा महादैत्यः भयाकुलः समीपमागतः। युद्धे कृष्णेन तस्य सहस्रबाहून् छिन्नम्। यत्र स स्थिरः तिष्ठति, तत्र व्यास महेश्वरः आगतः। तयोः समागमे उग्रयुद्धम् अभवत्। ततः कृष्णः हरस्य विनाशाय वैष्णवास्त्रं सन्नद्धम् अकरोत्। तस्मिन्नेव समये शम्भुः अपि कृष्णवधाय स्वमस्त्रं सन्नद्धम् अकरोत्। पुनः कृष्णः शिवे मोहयन्तम् अस्त्रं प्रक्षिप्य युद्धभूमौ किञ्चित्कालं पुनः पुनः जृम्भमाणः तस्थौ। ततः कोपवशात् महेश्वरज्वरः उत्पन्नः। स त्रिनेत्रः त्रिमस्तकः ह्रस्वः त्रिपादः भीषणरूपः आसीत्। महादेवेन प्रेरितः स कृष्णसेनायाः आक्रमणं कृतवान्। ज्वरघातेन तेषां प्रमुखाः भग्नाः पलायिताः। तान् तथा पीडितान् जृम्भमाणान् वेदनया व्यथितान् दृष्ट्वा, कृष्णः महाक्रोधेन वैष्णवज्वरं सृजितवान्। तयोः ज्वरयोः मध्ये अतिभयानकं युद्धम् अभवत्। सर्वेषु लोकेषु विचरन्तौ तौ शान्तिं न प्रापतुः। ततः शिप्रानदीं प्रविश्य परमशान्तिं प्राप्तवन्तौ। वैष्णवज्वरः अपि तत्र स्नानं कृतवान्। तदनन्तरं सर्वदा स ज्वरनाशकः अभवत्। ये जनाः शिप्रायां एकाग्रचित्ताः स्नानं कुर्वन्ति, ते रोगमुक्ताः भवन्ति। एतत् तदा व्यास ब्रह्मणा हरिणा हरैश्च सत्यमुक्तम्। ये पुरुषाः एकाग्रचित्ताः एतां दिव्यकथां शृण्वन्ति— इति शिप्रामाहात्म्ये अवन्तिक्षेत्रे श्रीस्कन्दमहापुराणे पंचमकाण्डे ज्वरानुग्रहनाम्नि एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ व्यास, तेभ्यः संक्षिप्तमाख्यास्यामि। कृतयुगे पुरा दमनोनो नाम राजा आसीत्। स धर्ममार्गात् विचलितः गोब्राह्मणान् निन्दितवान्। स प्रजासर्वधनं हरित्वा परस्त्रीगमनं च अकरोत्। स गोः अपहरणं नगरस्य भेदनं जनानां बन्धनं कारागारवासे च रमणं अकरोत्। स सत्संगं परित्यज्य दुष्टैः सह स्नेहं अकरोत्। स धर्मनिन्दकः अधर्मे च मनः स्थापयामास। स देववेदयज्ञरूपाणि पादेन आघातयामास। एकदा स घोरवनं प्रविश्य मृगयायां विचरन् किमपि शिकारं न प्राप्तवान्। तदा स पापात्मा क्षुधातृप्तः अभवत्। रात्रिः अपि तत्र घोररूपा अभवत्। स तत्र अश्वं शाखायां बद्ध्वा एकाकी उपविष्टः। स विचारयामास—"किमेतत्? कुतः आगतम्?"—हस्तेन तद् अपाकर्तुम् अयत्नयत्। तत्र दष्टः राजा व्यथितः भूमौ पतितः। तस्मिन्नेव क्षणे स भूतः अभवत्, घोरनरकसमूहे प्रविष्टः। यमराजस्य सर्वपरिचारका आनन्दिताः। तस्य च व्यास, मृतशरीरं मांसभक्षिभिः जीवैः उपभुक्तम्। एवं कथेयं सत्यम्।