सर्वाणि पुण्यानि तीर्थानि, परमं च गयातीर्थं, तथा संगमसम्भूतं पुण्यस्थानं शनि-सम्भवस्य शुभं चरित्रं च पूर्वं वर्णितम्। अथ कस्य कृतेन, केन च कालेन, पुरुषोत्तमस्य माहात्म्यं किमर्थं प्रकटते इति पृष्टम्। शुभे महाकालवने कदा च केन समयेन तत् प्रादुर्भूतमिति च विवृणोति। प्रिय, अस्मिन पृथिव्यां शिप्रया समा नान्या नदी विद्यते। शिप्रा वैकुण्ठे जाता, सुरालये ज्वरनाशिनी कथ्यते। वराहकल्पे सा 'विष्णु-तनु' इत्येव नाम्ना प्रसिद्धा। शिप्रायाः पुण्यकथां संक्षेपेण श्रोतुम् अर्हसि। महादेवः सर्वत्र, सर्वेषु लोकेषु, शुद्धात्मा स्थितः। स बलवान्, याचमानः, किञ्चिदपि न लब्ध्वा, वैकुण्ठं गच्छति। स जगद्विरोधाय कृतनिश्चयः, क्रुद्धः, बहुदिनं क्षुधितः, कपालं हस्ते गृहीत्वा पुनः पुनः भाषते। एवमुक्त्वा, हस्तं उद्दधार, तर्जनीं तत्र स्थापयामास। तदा तस्मात् अङ्गुल्याः महती रक्तधारा प्रवहति स्म। तस्मिन्नेव काले सा धारा समुत्थाय तत्रैव प्रवहन्ती अभवत्। वैकुण्ठे तदा त्रैलोक्य-पावनी नदी प्रादुर्भूता। सा ज्वरनाशिनीति यथा श्रूयते, तथा अहं व्यासः कथयामि। तत्र दैत्यपतिः युद्धे प्रमत्तः, गर्वितः, अविरतः युद्धाय प्रवृत्तः। तदा वासुदेवः कोपसमन्वितः त्वरया चक्रं गृहीत्वा तस्थौ। तस्मिन्नन्तरे, तस्य निश्चयः भग्नः, दोषा छिन्नाः, व्रणैः पीडितः स महान् दैत्यः भीतः समीपमागतः। युद्धे दैत्यराजस्य सहस्रबाहून् छित्वा, यत्र स स्थितः, तत्रैव महेश्वरः आगतः। तौ समागत्य, अन्योन्यं घोरं युद्धं कृत्वा, परस्परं समरमकरोताम्। तदा कृष्णः हर-वधाय वैष्णवं अस्त्रं सज्जीकृत्य प्रायुङ्क्त। तस्मिन् समये शम्भुः अपि कृष्ण-वधाय स्वमस्त्रं सज्जीकृत्य तस्थौ। कृष्णः पुनः शम्भवे मोहयन्मिसिलं सन्दधौ। स युद्धभूमौ स्थित्वा, मुहूर्तं यावत् बारं बारं जृम्भमाणः अपश्यत्। तदा क्रोधाभिभूतः महेश्वर-ज्वरः निर्मितः। स त्रिनेत्रः, त्रिशिराः, लघुः, त्रिपादः, भीषणरूपः आसीत्। स महादेवेन प्रेरितः कृष्णस्य सैन्ये प्रहारं कृतवान्। तेन ज्वरेण ताडिताः प्रमुख्याः सैनिकाः भग्नाः पलायितवन्तः। तान् एवं पीडितान्, जृम्भमाणान्, दुःखितान् दृष्ट्वा, कृष्णः क्रुद्धः सन् वैष्णवं ज्वरं सृष्टवान्। तयोः उभयोः मध्ये भीषणं, अतिभयंकरं युद्धं समुत्पन्नम्। सर्वेषु लोकेषु प्रविचर्य, तौ शान्तिं न लेभाते। तदा शिप्रायां निमज्ज्य, परमां शान्तिं प्राप्नोताम्। वैष्णवो ज्वरः अपि तत्र आगत्य, स्नानं कृत्वा शान्तिम् अवाप्तवान्। ततोऽतः प्रभृति, सा नदी सर्वदा ज्वरनाशिनी अभवत्। ये मनसा एकाग्रता शिप्रायां निमज्जन्ति, ते रोगैः विमुक्ताः भवन्ति।