शिप्रा-माहात्म्यस्य पुण्यकथायाः प्रवाहः एवं आरभ्यते। यत्र ऋषयः, देवाः, पितरः च, वेदपाठं, होमं, तर्पणं च श्रद्धया कुर्वन्ति, तत्र प्रत्येकं कल्पारम्भे महेश्वरं महादेवम् आगत्य द्रष्टुं प्रयान्ति। तत्र पुरुषाः, संसारधूलिना क्लान्ताः, शिप्रायाः सलिलं प्रविश्य विश्रान्तिं यान्ति। यत्र काश्यां सहस्रं मन्वन्तराणां निवासेन लब्धं फलम् अस्ति, तत्र प्रत्येककल्पान्ते, प्रत्येकयुगान्ते च, सा शुभा नगरी यथावत् तिष्ठति। ये भाग्यवन्तः जनाः तस्य स्थलस्य भक्तिं अनुभवन्ति, तेषां पुण्यं महदस्ति। यः कश्चन एषा पुण्यकथा श्रुणोति, या प्रत्येकं कल्पे उत्पन्ना, स पुण्यं प्राप्नोति। यथा प्रत्येकयुगे सा कथा उत्पन्ना, तथा अहं त्वया, हे निष्पाप, वर्णिता। शिप्रायाः पुण्यकथा, या पावनी पापनाशिनी च, विस्तरेण वर्णिता। रम्यं सरः, भूतविमुक्तिस्थानं च, तथा सर्वाणि तीर्थानि, परमं गयातीर्थं अपि वर्णितम्। संगमजं पुण्यस्थलं, शनिकथायाः शुभं जन्म अपि, विस्तरेण उक्तम्। कदा, केन, कथं च, पुरुषोत्तमस्य माहात्म्यं प्रकटितम्? कदा, कुत्र च, महाकालवने शुभे, तत् उत्पन्नं? हे प्रिय, पृथिव्यां नास्ति नदी या शिप्रायाः तुल्या। शिप्रा वैकुण्ठे उत्पन्ना, देवालये ज्वरनाशिनी। वराहकल्पे सा 'विष्णु-शरीर' इति नाम्ना प्रसिद्धा। तस्याः पुण्यकथां संक्षेपेण श्रावयितव्यं। महादेवः, शुद्धात्मा, सर्वत्र सर्वेषु लोकेषु विद्यमानः। स बलवान्, भिक्षां याचमानः, प्राप्तुं न शक्नुवन्, वैकुण्ठं गच्छति। स, जगद्व्यतिक्रमाय, कोपितः, बहु दिनानि क्षुधार्तः, कपालं हस्ते धृत्वा पुनः पुनः वदति। एवं उक्त्वा, हस्तं उत्तोल्य, तर्जनीं तत्र स्थापयति। ततः तस्मात् अङ्गुल्याः रक्तप्रवाहः महान् उत्पन्नः। तस्मिन्नेव काले, तस्मात् प्रवाहः सम्यक् बहिर्गच्छति। वैकुण्ठे तदा, त्रैलोक्यपावनी नदी साक्षात् प्रादुरभवत्। ज्वरनाशिनी सा नदी, यथा उक्तं, तथा व्यासः उद्घोषयति। तदा दैत्याधिपः, अनियन्त्रितः, उपहासं कुर्वन्, युद्धाय प्रवृत्तः। ततः वासुदेवः, कोपितः, चक्रं समारोपयत्। तस्मिन्नेव काले, तस्य दैत्यस्य धैर्यं भग्नम्, दोषाः छिन्नाः, व्रणैः पिडितः, स भीतः समीपं आगच्छति। युद्धे दैत्यराजस्य सहस्रबाहून् छित्वा, यत्र स स्थिरः तिष्ठति, तत्र महेश्वरः आगच्छति। तयोः संगम्य, उभयोः तीव्रं युद्धं अभवत्। ततः कृष्णः, हरं नाशयितुं, वैष्णवास्त्रं सज्जीकृतवान्। तस्मिन्नेव काले शम्भुः अपि, कृष्णस्य प्राणहरणाय, स्वं अस्त्रं सज्जीकृतवान्। कृष्णः पुनः पुनः शम्भवे मोहाय अस्त्रं प्रक्षिप्य, रणभूमौ किञ्चित्कालं जृम्भमाणः तिष्ठति। ततः, कोपवशात्, महेश्वरज्वरः उत्पन्नः, यस्य त्रिणेत्राणि, त्रिमस्तकानि, लघुत्वं, त्रिपादत्वं, भीषणं रूपं च आसीत्। एवं शिप्रायाः पुण्यकथा, कल्पे कल्पे, युगे युगे, पावनी, पुण्यकरी, देवपितृऋषिसंश्रयिता, व्यासेन श्रद्धया वर्णिता।