तपस्यायाः निधिः त्वं, तव समीपे अहं विस्तरेण इदानीं कथयिष्यामि। मारीचः कश्यपः परमदुःखसाध्यां तपः अकरोत्। पतितपत्रैः वायुना च जीवन्, वायुपरायणः, जितेन्द्रियः सन्, तव शृणु, द्विजश्रेष्ठ, मम अतिविशिष्टं वचनम्। त्वत्तः, प्रिय, चन्द्रसूर्ययोः यावत् वंशः भविष्यति। अदितिः, तव धर्मपत्नी, कश्यपसहितं तपः अकरोत्। सर्वे तव पुत्राः, विष्णुं अग्रतः कृत्वा, इन्द्रसहिताः, उत्पद्यन्ते। त्वं ऋषिसत्तमः, पापरहितः प्रजापतिः भविष्यसि। एवं उक्त्वा देवी तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। कश्यपः, दक्षकन्यया सह, अग्निना च, तत्र शरणं गच्छत्। मारीचितः कश्यपः उत्पन्नः, तस्मात् सर्वं जगत् प्रतिष्ठितम्। नन्दनः अपि तत्र, महाकालवनस्य उत्तमस्थले, आसीत्। सा सदा महाकालं महेश्वरं सेवते। बिन्दुसरोऽपि प्रसिद्धं, परमं मानससरोवरं। तत् मुक्ताफलसमूहैः भूषितम्, रत्नदीप्त्या उज्ज्वलितम्। यानि दिव्यानि वस्तूनि विश्वमण्डले सन्ति, तेनैव आत्मयोगेन मानवाः अत्र प्रतिष्ठिताः। सर्वे परस्परं मिश्रिताः, सर्वे अमरसमाः। नार्यः दिव्यकन्यासमाः, सदा यौवनशालिन्यः। देवैः, दैत्यैः, गन्धर्वैः, किन्नरैः, सर्पैः, राक्षसैः सह, अत्र अमराणां निकेतनम् अस्ति; एवं अमरावती उत्पन्ना। स्नानदानादिकर्मणः कृत्वा, महेश्वरं पश्यति। सर्वान् भोगान् लभते; मृतः शिवपुरीं याति। एवं षट्चत्वारिंशोऽध्यायः, "अमरावतीवृत्तान्तः" नाम, अवन्तीमाहात्म्ये, पञ्चमे अवन्तीकाण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसमेतस्य समाप्तः। विशाला सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धा गीयते च। तस्मात् ब्रह्मणा पूर्वं उक्तं वचः इदानीं वक्ष्यामि। देवः उमया सह एकाकी वनं विचचार। तत्र दशविधः विष्णुः, जगतां मातरः देव्यः च। कल्पप्रकर्षाः, लिङ्गरूपाणि च चतुश्चत्वारिंशदधिकानि चतुश्चत्वारिंशद्वा। पितरः, लोकपालाः, सिद्धाः च सिद्धिदायकाः। किन्नराः, दिव्यगन्धर्वाः, रम्यरूपाः अप्सराः। यक्षाः, गुह्यकगणाः, पिशाचाः, सर्पाः, राक्षसाः च। सर्वे तत्र देवदेवं उमापतिं पूजितवन्तः, शंकरं लोकशरणं मृदुवचनैः संबोधितवन्तः। "एते महाभागाः ध्याननिष्ठाः, तव स्तुतिपरायणाः। वातवर्षोष्णादिभिः पीडिताः, ते न तिरस्कर्तव्या। तेषां वासाय यथायोग्यं उत्तमं स्थानं प्रदीयताम्। मम इच्छा, देव, यदि तव मनः प्रसन्नं, रम्यं नगरं सर्वजनानां प्रियं स्थाप्यताम्। विस्तीर्णं बहुयोजनविस्तारं, दिव्यं, सुरप्रियं। दिव्यचिन्तनयुक्तं, दिव्यरम्यस्थानसमेतं। विक्रयविक्रयस्थानैः, शिखरैः, चौरसैः पूर्णम्।