शिवः महद् पाशुपतास्त्रं हस्ते गृहीत्वा, ततः शीघ्रं दैत्यवधाय तदस्त्रं समुत्ससार। स देवदेवः स्तुतिं कृत्वा वचोभिः प्रययौ, तं देवा अनुगम्य पृष्ठतः ययुः। ततः शंकरः मायायुद्धेन तं मायाविनं त्रिधा चकर्त। तत्र ऋषयः सिद्धाः सुरगणाः च विजयाशिषः ददुः। अप्सरः तत्र नृत्यम् अकुर्वन्, गन्धर्वाश्च मधुरं गीतम् अपादयन्। सर्वेषु जीवसदनेषु जयध्वनयः समुत्पेतुः। तस्मिन् काले महोत्सवैः महादानेन च यज्ञाः प्रवृत्ताः। दैत्यवधात् त्रिषु लोकेषु कीर्तिः प्रतिष्ठिता। तदा अवन्तिनाम्नि पुरी, या पापनाशिनी उज्जयिनी इति, प्रसिद्धा अभवत्। अद्यप्रभृति, व्यास, ये उज्जयिन्यां शरणं गच्छन्ति, तेषां देहे पापं किल्बिषं वा न तिष्ठति। ज्ञानकामः शिवं प्रपद्यते, धनकामः धनपतिं, पुत्रकामः पुत्रपतिं, सुखकामः सूर्यं प्रपद्यते। हे भाग्यवतां श्रेष्ठ, यः कश्चित् अस्मिन्पुरी नित्यं वसति, सः कोटिकल्पाधिकं कालं तत्रैव तिष्ठति। यः तु एतां पुण्यां कथां पठति वा शृणोति— शृणु पुनः, व्यास, पुण्यां कथां प्रवक्ष्यामि। कदाचित् दुष्टात्मभिः सर्वरत्नानि नष्टानि। तदा सर्वे देवा दानवाश्च समेत्य सागरं मथितवन्तः। कूर्मस्य पृष्ठं अधारयित्वा रत्नानि अपाकृष्यन्त। तेन काले देवासुरयोः दुःखम् अभवत्। तेनैव कर्मणा देवासुरसंघर्षः उपशमितः। सागरतीरे विविधानि रत्नानि अवशिष्टानि। त्वरया समुद्रम् मन्थ्यताम्, इह विचारस्य न आवश्यकता। मन्थ्यमाने सागरे कौस्तुभमणिः प्राप्तः। ततः धन्वन्तरिः उत्पन्नः, चन्द्रमाः अपि तस्मात् जातः। उच्चैःश्रवा अश्वश्रेष्ठः, अमृतं, रम्भा च तत्रोत्पन्नाः। तथैव पाञ्चजन्यशङ्खः मुरारेशः करे स्थितः। एवं चतुर्दश विविधरत्नानि प्राप्तानि। ते सर्वे तत्र गत्वा एकत्र उपविविशुः, परस्परं मन्त्रयन्तः। तदा महान् कोलाहलः अभवत्, नारदः पुनः आगतः। तदा हरिः मोहिनीमूर्तिं धारयित्वा स्त्रीरूपेण तत्र आगतः। सर्वे ते कामबाणैः विवशाः, क्लान्ताङ्गाः अभवन्। हरिः कौशलात् अमृतं देवेभ्यः अददात्। स तेषु प्रविश्य परममृतं पिबन्। अमृतस्पर्शात् दानवः तदा न म्रियते। राहोः देहात् बहु रक्तं स्रवति स्म। तत्र स्नानं कृत्वा शुद्धः भूत्वा राहुं द्रष्टुकामः यः, स इच्छितं वस्तु प्राप्नोति, सहस्रगवां पुण्यं च लभते। विभागं कृत्वा, सर्वे रत्नधारिणः अभवन्। सप्तमुखः अश्वः, यः सागरसम्भूतः, स सूर्याय दत्तः।