ब्रह्मा भगवंतं देवदेवं महेश्वरं भक्तजनानां भयापहं सस्नेहं सम्बोधयति— “देवदेव महेश्वर! त्रिपुरः असुराधिपः देवतानां महाविनाशकः अभवत्। सः स्वस्य पुरतः त्रयः विशालाः नगराणि स्थापयित्वा यत्र तत्र विचरति। तेन सर्वाणि चराचराणि प्राणीनी विनष्टानि। मुनिनां आश्रमाः तपस्विनां निवासाः च सर्वे ध्वस्ताः; सर्वे देवाः स्वराज्येभ्यः वञ्चिताः पराजिताः। तस्मात्, दुष्टत्रिपुरस्य कारणात् देवाः अपि मानुषवत् भ्रमन्ति। अतः, सर्वप्रयत्नेन तस्य विनाशः चिन्तनीयः।” एवं दृढनिश्चयेन ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा, शिवः उवाच— “अहं तस्य दुष्टासुरस्य जयाय उपायं विधास्यामि। सर्वे यूयं स्वस्य विजयाय तपः कुर्वीत।” इति उक्त्वा, शिवः सर्वदेवानां सन्निधौ तत्रैव अन्तर्धानं अगच्छत्। ततः त्रिपुरदुष्टस्य विजयाय, वृषध्वजः शिवः महाभैरवमांसयुक्तैः पशुभिः, पुष्पैः, वारिणा, हविषा देवीं महायज्ञेन पूजयित्वा, भगवत्या दुर्गायाः स्तुतिं अकुरुत। दुर्गां, शुभां, संसारसागरात् जीवाः पारयन्तीं, रक्तमांसमदनां रक्तदन्तां रक्ता नाम्नीं, कृष्णवर्णां महिषवाहिनीं, यक्षैः सेवितां यक्षासनस्थां च स्तुत्वा, शिवः समाधिना स्थिरचित्तः तां चण्डिकां दयामुखीं साक्षात् ददर्श। सा भगवती उवाच— “यद् यद् त्वया अभिलषितं, लोकानां हिताय, तत् सर्वं ददामि। येन अहं त्रिपुरं महासुरं, देवकण्टकं, हनिष्यामि। मया, देवश्रेष्ठ, दैत्यविनाशाय परमस्त्रं दत्तम्।” ततः शिवः महत् पाशुपतास्त्रं हस्ते गृहित्वा, शम्भुः शीघ्रं तदस्त्रं दैत्यविनाशाय उत्थापयामास। स्तुत्यां समर्प्य, शिवः निर्गच्छत्; देवाः तं अनुगच्छन्। शंकरः मायायुद्धेन तं मायाविनं त्रिपुरं त्रिधा विदारयामास। तत्र ऋषयः, सिद्धाः, सुराः च विजयशुभाशिषः ददुः। अप्सराः नृत्यन्ति, गन्धर्वाः मधुरं गीतं गायन्ति। सर्वजीवेषु गृहेषु जयध्वनिः प्रवर्तते। तस्मिन्नेव समये महोत्सवैः, दानैः, यज्ञैः च आरम्भः अभवत्। दैत्यस्य वधात् त्रैलोक्ये कीर्ति प्रतिष्ठिता। तत्र अवन्ती, उज्जयिनी नाम नगरं पापनाशनं अभवत्। व्यास, अद्य आरभ्य, उज्जयिन्यां शरणागतः जनः— तस्य शरीरात् किञ्चित् पापं दुष्कृतं वा न अवशिष्यते। विद्याच्छायार्थी शिवं, धनार्थी कुबेरं, पुत्रार्थी पुत्रनाथं, सुखार्थी सूर्यं उपयाति। यः कश्चन उज्जयिन्यां वसति, सः शतकोटियुगात् अधिकं तत्र स्थायि भवति। यः इमां पवित्रकथां पठति वा शृणोति— अद्य शृणु, व्यास, पुण्यवतीं कथां। कदाचित् सर्वरत्नानि दुष्टजनैः नष्टानि। तदा सर्वे देवाः असुराः च समुद्रम् मथित्वा, कूर्मपीठं कृत्वा, रत्नानि निष्क्रान्तवन्तः। तस्मात्, तस्मिन्नेव समये, देवासुरयोः दुःखम् अभवत्।