तत्र मुनिः तां विशालाक्षीं तपोवनमध्ये अपश्यत्। त्रिनेत्रस्य मोहेनैव स्त्रीरूपं कल्पितम्। तां विशालाक्षीं दृष्ट्वा मुनेः इन्द्रियाणि विक्षिप्तानि अभवन्। सा मम समीपं तपस्याः विघ्नहेतुर्भूता आगता। स्त्रीरूपेण साभ्यागत्य मुनिं सम्यक् अञ्जलिं कृत्वा विनयेन अब्रवीत्। ‘‘कथं ते शापमुक्तिः सिध्येत्, व्रतानां दृढव्रत?’’ इति पृष्टवती। तत्रैव अद्य स्नानं कृत्वा परमं सौन्दर्यं प्राप्तव्या। तव नाम्ना एव तद् वारि प्रसिद्धं भविष्यति। सा शीघ्रं सौन्दर्यवती अभवत्, तद् स्थलम् अपि प्रसिद्धं अभवत्। ततः मुनिः उवाच— ‘‘हे मुनिश्रेष्ठ, यः कश्चन इह विधिवत् स्नानं करोति, शुभे तृतीयायां वार्षिकं तीर्थयात्रां कुर्यात्। एवं कृतवान् बुद्धिमान् सदा विष्णोः लोकं प्राप्नोति।’’ तत्र परमं घोषार्कतीर्थं उर्वशीतीर्थस्य दक्षिणे स्थितम्। यत्र स्नानदानाभ्यां सूर्यलोकं लभ्यते। यः कश्चन व्याधिभिः, कुष्ठेन, दरिद्रता वा पीडितः स्यात्, विशेषतः रविवासरे श्रद्धया स्नानं कुर्यात्। विधिवत् स्नानं सूर्यलोककामना कृत्वा कुर्यात्। सप्तम्यां सूर्यसंयुक्तायां स्नानं बहुफलप्रदं भवति। सः एव पृथिवीं समुद्रेण परिवृतां रक्षितवान्। यस्य तेजसा अन्यः सूर्यः इव प्रकाशते। सः कदाचित् प्रजापालकः मन्त्रिभिः सह भूमिं स्थापयामास। स राजा, पूर्वजन्मकृतदोषैः अशुभचिह्नैः युक्तः, एकदा वनमध्ये मृगयायां विचरन् आसीत्। तत्र तृष्णया पीडितः, दुर्बलशरीरः, सरः पुरतः अपश्यत्। ततः विधिवत् शुद्धिं कृत्वा राजा स्नानं अकरोत्। मुनिभिः तद् तीर्थं पुण्यम् इति ज्ञात्वा सूर्याय प्रियं स्तोत्रं अर्पितवान्। राजा उवाच— ‘‘हे देवदेव, चैतन्यात्मन्, नमः ते। ज्योतिर्लोकवासिने त्रिवेदरूपाय नमः। परमाय, परमेश्वराय, त्रैलोक्यतमःनाशकाय नमः। योगप्रियाय, योगाय, योगविदे सदा नमः। यज्ञाय, यजमानाय, हविषे, ऋत्विजे नमः। अतिसौम्याय, अतिरुद्राय, देवेशाय नमः। सदा प्रकाशकाय, लोकहिताय नमः।’’ ततः सहसा स सूर्यः भक्तस्य तुष्ट्यर्थम् प्रकटितवान्। सूर्यः उवाच— ‘‘वरणं वृणु, हे राजन्, अहम् तुष्टः तव पुरतः स्थितः।’’ राजा उवाच— ‘‘मम नाम्ना निर्मितं रूपं इह सदा तिष्ठतु, हे महाबलिन्।’’ सूर्यः उवाच— ‘‘यः कश्चन जनः त्वया उक्तं स्तोत्रं मम प्रति पठति, तेषु तुष्टः सर्वकामान् दास्यामि। यः कश्चन इह स्नानं करोति, सर्वकामान् प्राप्नोति। यद् इच्छति, तत् तत्रैव लभते।’’ एवं तद् तीर्थं पुण्यं, स्नानं, स्तोत्रपाठः च, सर्वकामफलप्रदं अभवत्।