तेषां महात्मनां स्तवेन तुष्टः स भगवान् महेश्वरः। ततः शङ्करः साक्षात् तत्र तान् प्रेक्ष्य, ते भक्त्या विनतान् प्रणतान् च दृष्ट्वा, शम्भुना प्रसन्नेन तानि रक्तपायिनः संयतचित्ता हृष्टाः अभवन्। तस्मिन्नेव अवन्तिदेशे सर्वे बलिनः जनाः उत्पन्नाः। अवन्त्यां तु सदा प्रमुदिताः सन्तः सर्वपापविनाशकत्वेन प्रतिष्ठिताः। श्रावणमासस्य अमावास्यायां ते ध्याननिष्ठाः स्थिताः। तत्र निःसन्तानः सन्तानं, धनार्थी धनं, प्राप्नोति। सः पितृलोके हंसयुक्तरथस्थः पूज्यते। एवं उक्त्वा देवानां नाथः कैलासशिखरं जगाम। यः कश्चित् श्रद्धया देवानाम् असुराणां च नायकस्य पुण्यकर्माणि शृणोति, सः पुण्यश्लाघ्यः भवति। तत्र पवित्रस्थले, पुण्यवृद्धिकरं तीर्थं परमं इति निगद्यते। कति तीर्थानि अत्र, कति च लिङ्गानि? महाकालवने, हे व्यास, लिङ्गानां संख्या न गण्यते। अत्र यः कश्चित् जन्यते, काम्यकामी वा अकामी वा, तस्य सर्वे अभिलाषाः तीर्थैः देवालयैः च पूर्णाः भवन्ति। सर्वे तीर्थानि अत्र पुण्यदायकानि, सर्वत्रैव सिद्धिक्षेत्राणि। यः भक्त्या शृणोति, सः परमां गतिं प्राप्नोति। भगवतः निवासः एकयोजनपरिमितः विस्तारितः वर्णितः। तत्र पवित्रस्थले ये मर्त्याः पुण्याचारिणः मृत्युम् आप्नुवन्ति, ते उन्नतिं गच्छन्ति। यत्र कीटपतनाङ्गानि अपि मृतानि परमां गतिं यान्ति। तस्मात् एकं प्रश्नं सत्यम् उक्त्वा ब्रूहि। कुशस्थलीनाम्नः कारणं, तथा अवन्तीनाम्नः च कारणं किं? एतयोः नाम्नोः हेतुः कः इति वद, मुनिश्रेष्ठ। एषः रहस्यः गौरीयुगे वामदेवाय उक्तः। भगवता महेशेन च विधिना च अत्र कारणं प्रकाशितम्। यत्र ये यथेष्टं वसन्ति, विचरन्ति च, ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति। कस्यचित् तत्र वसतां मनः कथं नियम्यते, कुत्र उत्पद्यते? एतत् सर्वभूतहिताय वक्तुम् अर्हसि। तदा भगवतः प्रसन्नः पितामहः पार्वतीप्रियाय प्रोवाच। त्वं हि सर्वज्ञः, सर्वं जानासि, तथापि मां पृच्छसि। नूनं त्वमेव महाकालः, सर्वं तव विदितम्। अत्र मर्त्याः न वसन्ति, नूनं ते देवाः सन्देहः नास्ति। तत्र रम्ये पुरी अस्ति, यत्र दिव्यप्रासादाः सन्ति। तत्र सुवर्णशिखरैः प्रासादाः विश्वकर्मणा निर्मिताः। पूर्वेऽहं तत्र वसामि स्म, त्वमपि केशव। तथा दिव्यर्षयः, सिद्धाः, यक्षाः, किन्नराः, दानवाश्च, तथा देवप्रियाः स्त्रियः अपि तत्रासन्। यदा महेशः स देवैः सहितः तत्र आगतः, सुवर्णशिखरैः रत्नभूषितैः प्रासादैः सुशोभिते महालये सः तिष्ठति। तत्र दिव्यरत्नमण्डिते प्रासादे स भगवान् निवसति। ततः महेशः पितामहः च मिलित्वा तेन विश्वेशेन सह प्रमोदं लेभाते।