तस्य मुखे कपालाग्रं स्थापयित्वा, तस्याः मुखमुत्क्रुद्धमासीत्। या तस्य राक्षसस्य मुखे पीत्वा तिष्ठति, स दानवराजः कालेन कृशशरीरोऽभवत्। एवं तस्य शरीरं शक्तिहीनं जातं, सोऽन्धः अभवत्। तीव्रभीतेन विवशः स केवलं प्राणरक्षणे प्रवृत्तः, स सञ्जातरोमाञ्चितगात्रः कृताञ्जलिः बभूव। तदा स भगवान् देवानां प्रभुं जगतां कारणं स्तोतुं प्रवृत्तः। स शशिशेखरं स्तुत्यं शिवं स्तौति स्म। स जगदुत्पत्तिकारणः, यः कालान्ते शरणं ददाति—तं शंकरं शरणं प्रपद्ये। ये योगिनः मोहान्धकाररहिताः, एकचित्तभक्त्या समाहितमनसो, विरक्तकामाः, तं प्राप्नुवन्ति। स च नित्यं शुद्धशशांकं किरणैः प्रभासमानं, दिव्यनद्याः शिरसि बद्धं वहन् तिष्ठति। यस्य पादपद्मं सिद्धचारणैः सेवितं, यः गङ्गां महावेगवतीं दिवः पतन्तीं धारयति। यदा कैलासशिखरं रावणेन कम्पितं, तदा तस्य दश शिरांसि कैलासशिखरसमानानि जातानि। यः दक्षयज्ञे नेत्रं नाशयामास, तथैव भगस्य, पूष्णः च नेत्रे, पूष्णः च दन्तपङ्क्तिं चूर्णितवान्। येन पुनः पुनः दितिसुताः, दानवाः, विद्याधरगणाः, सर्पाः च सम्पूर्णवरदानैः निगृहीताः। एवं, ये ज्ञानविज्ञानसम्पन्नाः, वेदधर्मगुणयुक्ताः, ते अपि सांसारिककर्मसु प्रवृत्ताः सन्तः तेन एकत्वं प्राप्नुवन्ति। स भगवाँ महेशः ब्रह्मणे, इन्द्राय, विष्णवे, मरुद्भ्यः, षडाननाय च अनेके वरान् दत्तवान्। सोऽपि हिमवतः काननेषु धूमव्रततपसा तप्यते स्म, अन्यैः दुर्लभः। तेन भगवता लीलया सप्त लोकाः विविधनदीपक्षिवृक्षशोभिताः सृष्टाः। यः भगवाँ वामहस्तपद्मनखाग्रे बलात् पञ्चमं छिद्रं विदारयामास। ये मनुष्याः मोहिता त्वां जगद्गुरुं न जानन्ति, ते चराचरस्यास्य जगतः तत्त्वं न जानन्ति। यः पुनः शुद्धकर्मा शिवभक्त्या सततं एतां स्तुतिं पठति वा, शृणोति वा। सति शतसंवत्सरपर्यन्ते, तदा तुष्टः शंकरः उवाच। "वत्स, तुष्टोऽस्मि, भव शुभः; त्वं पुण्यजन्मा जातः। यद्यत् फलं मनसा वा अन्यथा वा इच्छसि, सर्वं मया ज्ञातम्; अहं किंचित् अपि न इच्छामि। यदि तुष्टोऽसि, देवाधिदेव, गणपतित्वं मे वरदाः।" स उवाच—"त्वं गणानां प्रमुखः भविष्यसि, सर्वलोकसम्मतः। यथेष्टं रूपं धारयिष्यसि, महायोगी, दृढसंकल्पवान्, महाबलश्च भविष्यसि।" स महादेवनायकत्वं प्राप्य तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। यदा अन्धकः निर्गतः, तदा ब्रह्माण्याद्याः सर्वाः देव्योऽभिजग्मुः। ताः महेश्वरं स्तुत्वा तुष्टिं प्रापुः। ताः शंकरं तत्र स्थितं दृष्ट्वा प्रणम्य तिष्ठन्ति। यदा रक्तपायिन्यः शम्भुना प्रसन्नाः शान्ताः प्रमुदिताः च अभवन्, तदा सर्वाः महाबलाः अवन्तिदेशे जाता। अवन्तौ ताः प्रमुदिता सर्वपापविनाशिन्यः अभवन्। श्रावणमासस्य अमावास्यायां ध्याननिष्ठाः स्थिताः। अपुत्रः पुत्रान् प्राप्नोति, धनकामः धनं लभते। स पितृलोके हंसयुक्तरथे पूज्यते। एवं उक्त्वा देवाधिदेवः कैलासं प्रति जगाम। यः श्रद्धया देवानां दैत्यनां च नायकस्य पुण्यकर्माणि शृणोति, स पुण्यश्लाघ्यः भवति।