उत्तरदिशां मूलैः चतुर्थं पञ्चमं च तद्वद् एव निर्मीयेत। तत्र कुजस्य, लोहिताङ्गस्य, ग्रहमध्ये स्थितस्य च, यः शिवभालसमुत्पन्नः, भूम्याः गर्भे जातः, भगवतः कोपाग्निसदृशवर्णः, स्निग्धविद्रुमसन्निभप्रभायुक्तः, अवन्तिदेशे भूमौ शिवेन जातः इत्येव। एवं चतुर्थ्यां दिनं सम्यग् उपासितः स भवमः, हे मुनिश्रेष्ठ, तस्य पूजनकाले मृतः स्वर्गं याति, चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं तत्र स्थितिं लभते। ततः चामुण्डायाः रक्तं समुत्पन्नम्, तस्याः मुखं दीप्तिमद् अभवत्। सा कृष्णवर्णा, कालान्तकसदृशी, तीक्ष्णदंष्ट्रोष्ठा च दृष्टा। भीषणा, घोरनिनादेन गर्जन्ती, विकृतस्वरेण व्याप्ता। तस्याः मुखे कपालाग्रं निधाय, कोपयुक्तं तद्वदनं बभूव। सा पिबन्त्याः, दैत्यपतिः कलेवरं कृशं प्राप्तवान्। एवं शक्तिहीनः स दानवः अन्धः जातः। तीव्रभीतेन पीडितः, केवलं जीवितरक्षायै प्रवृत्तः। स सञ्जातरोमाञ्चः, कृताञ्जलिः, भगवन्तं देवानां प्रभुं, जगतां कारणं स्तोतुम् आरब्धवान्। सः स्तौति स्तुत्यं शिवं, चन्द्रशेखरं देवेशं। यः जगतां कारणं, यश्च कालान्ते शरणं ददाति, तं शंकरं अहं शरणं प्रपद्ये। ये योगिनः, मोहतमोविनिर्मुक्ता, एकचित्तभक्त्या युक्ताः, विरक्तकामाः, तं प्राप्नुवन्ति। यः शुद्धचन्द्रार्धधारकः, ज्योतिर्युक्तः, दिव्यगङ्गाधरः, सदा शिरसि बिभर्ति। यस्य पादपद्मौ सिद्धचारणैः सेवितौ, यः गङ्गां महाप्रवाहिनीं दिवः पतन्तीं धारयति। यदा कैलासशिखरं रावणेन कम्पितम्, तदा तस्य दशशिरांसि कैलासशिखरसमानानि अभवन्। यः दक्षयज्ञे नेत्रं विनाशितवान्, भगस्य च नेत्रे, पूष्णः च दन्तपङ्क्तिं चूर्णितवान्। येन पुनः पुनः दितिसुताः, दानवाः, विद्याधराः, नागगणाश्च, सम्पूर्णवरदानेन निगृहीताः। तथापि, संसारव्यवहारेषु स्थिताः, ये ज्ञानसम्पन्नाः, वेदविद्यागुणयुक्ताः, ते तेनैव एकीभवन्ति। स भगवन् महेशः, ब्रह्मणे, इन्द्राय, विष्णवे, मरुद्भ्यः, षण्मुखाय च, बहून् वरान् दत्तवान्। हिमवतः काननेषु, धूमव्रततपसा, अन्यैः दुर्लभं तपः कृत्वा, सः पूजितः। भगवतः लीलया सप्तलोकाः, नानानद्युपवनपक्षिवृक्षविभूषिताः, सृष्टाः। देवो यः वामकरकमलनखाग्रेण, पञ्चमं छिद्रं बलात् विदारितवान्। ये जनाः, मोहिता, त्वां परं गुरुं न जानन्ति, ते जगदिदं चलस्थावरात्मानं तत्त्वतः न जानन्ति। यः शुद्धकर्मा, एष स्तोत्रं पठति, वा शिवभक्त्या नित्यं शृणोति, सः पुण्यं लभते। यदा पूर्णशतसंवत्सरात् सन्तुष्टः, शंकरः उवाच—"वत्स, तुष्टोऽस्मि, शुभं ते अस्तु, त्वं शुद्धः जातः।" "यत् फलं त्वं इच्छसि मनसा वा अन्यथा वा, तत् सर्वं मया ज्ञातम्, किंचिदपि न मम स्पृहायाः। यदि त्वं तुष्टः, देवेश, गणपतित्वं मे वरय।" तदा उवाच—"त्वं गणानां अधिपः भविष्यसि, सर्वलोकैः पूजितः। यथाकामरूपधारी, महायोगी, महाबलपराक्रमश्च भविष्यसि।" इत्युक्त्वा, स महान् गणाधिपः सञ्जातः, तत्रैव अन्तर्धानमकरोत्। यदा अन्धकः निर्गतः, तदा ब्रह्माण्याद्याः सर्वाः देव्यः समागच्छन्।