अजेयतां तेषां विचिन्त्य, हितैषिणः तत्र उपायं विचिन्तयामासुः। एवं उक्त्वा ब्रह्मा शुभं हंसासनं समुत्पादयत्। कुमारः अपि कौमारीं ससर्ज, या मयूरं शोभनं वाहनं चक्रे। पुनः कुमारः एव कौमारीं ससर्ज, या पक्षिराजं वाहनं चक्रे। सा दैत्यदेहान् निःशेषं निःक्षिपन्ती, गदया मुसलेन च सुसज्जिता। सिंहचर्मवसानां, कृष्णवर्णां, सर्वाभरणभूषितां, चर्मास्थिलोमयशरीरां, भगवान् चामुण्डां ससर्ज। वटमूले तु जगन्मातरः पूर्वं सृष्टाः। यः कश्चित् स्नात्वा शुद्धः सन् तत्र मातरः पश्यति। तत्रैव, महर्षे, देवेन सिंहनादः अपि कृतः। तं देवम् अवलोक्य नरः सिंहसमानः बलवान् भवति। तत्रैव कण्ठेश्वरः देवः भक्तेभ्यः सदा ददाति। तत्र ग्रहभूतप्रेताद्भयं कदाचित् नास्ति। "द्रुतं भीमकण्ठकासुररक्तं पिब" इति। "मा भैः शक्र, अत्र ते रक्षां करोमि" इति शंकरः उक्तवान्। स देवः सुरगन्धर्वसिद्धविद्याधरभुजगैः स्तूयते। यः तत्र देवं देवानां नाथं पूजयति, अश्वमेधफलम् आप्नोति। स सिंहयुक्तेन वाहनकेन शिवलोकं गच्छति। साऽसुरा मातृभिः संग्राम्य शीघ्रं विनाशं प्राप्तवती। मातरः परमं तृप्तिम् आपुः, किन्तु ललाटसम्भवा न तृप्तिम् अलभत। तदा महाबलः अन्धकः उत्तरदिशं प्रति त्रिशूलं आकर्षयामास। तस्मात् स जगति महाविनायक इति प्रसिद्धं प्राप्तवान्। प्रतिमासे चतुर्थ्यां द्विजः यो गणेशं पूजयति— ततः तस्य ललाटात् स्वेदबिन्दुः भूमौ पतितः। अवन्तिदेशे भूमिसुतः रक्तवर्णः जातः। तं नामभिः स्तुत्वा ब्रह्मा तं ग्रहेषु न्ययोजयत्। ब्रह्मणाऽस्थापितं लिङ्गं, गणगन्धर्वसंयुतम्। तत्राङ्गारेश्वरं दृष्ट्वा सर्वपापैः विमुच्यते। यावत् चत्वारः सम्पूर्णाः, तावत् तत्र यत्नेन कर्तव्याः। गुडपूपैः सह रक्तवस्त्रैः तानि कारयेत्। तत्रैव तिलशालिपूरितं कर्तव्यम्। चतुर्थं पञ्चमं च उत्तरमूलकैः सम्यक् निर्मीयते। कुजाय, लोहिताङ्गाय, ग्रहस्थिताय च। शिवललाटसम्भूताय, भूम्याः गर्भसम्भूताय। "हे देव, दग्धाङ्गारसदृशवर्ण, स्निग्धविद्रुमसन्निभप्रभ"। अवन्तिदेशे भूमौ शिवेन जातः। एवं चतुर्थ्यां पूजितः, हे मुनिश्रेष्ठ, भौमः। स मृतः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं स्वर्गं गच्छति। ततः चामुण्डायाः रक्तं समुत्पन्नं, तस्याः मुखं दीप्तिमत् अभवत्। सा कृष्णा, कालान्तसदृशी, तीक्ष्णदंष्ट्रोष्ठा। भीषणा, गर्जितनिनदस्वना, उन्मत्तनादैः स्फारिता।