स एव न कदाचित् भूत-प्रेत-पिशाचैः पीड्यते। यः खलु शङ्खधारिणं देवमवलोकयति, स अक्षरधाम प्राप्नोति। स च स्थूलः सूक्ष्मः स्पष्टश्च प्रकटितः, स एव सर्वभूतात्मा, तथापि सर्वभूतेषु नितरां निलीनः। अथ सनत्कुमार उवाच—यदा त्रिशूलेन अन्धकः विदारितः, तदा रुद्रनिनादः प्रवर्तितः। तत्र स्नात्वा शुद्धः सन्, समाधिधर्मेण स्थितः। अन्धकं हत्वा त्रिशूलं भोगवत्यां जले प्रविष्टम्। तदा तेन पृष्टम्—"कस्मिन्नर्थे त्वमत्र आगतः?" त्रिशूलेन उक्तम्—"शङ्करस्य प्रेषणेनाहम् आगतः। अन्धकं विदार्य शुभे भोगवत्यां जले प्राप्तः।" त्रिशूलवचः श्रुत्वा, परमेश्वरदर्शनकामाः, बहुमुखैः परिवृताः, प्रकाशमाना रम्या च सन्तः, सर्वे देवाः शूलेशं हाटकनाथं दृष्टवन्तः। ब्रह्मणा विष्णुना च नेतृभिः, विविधैः स्तोत्रैः तम् स्तुतवन्तः। स त्रिशूलमार्गेण प्रकटितः, तस्मात् सः शूलेश्वर इति स्मृतः। तत्र पापात्मा दैत्यराजः त्रिशूलेन कम्पितः, बलसम्पन्नः। अष्टम्यां, पौर्णमास्यां, चतुर्दश्यां, शनिवासरे वा, यः कश्चित् पापमुक्तः महेश्वरं देवदेवं पश्यति, स शतकुलोद्धारकः शिवलोकं प्राप्नोति। शूलेश्वरस्य प्रभावात् ब्रह्महत्यापापात् विमुच्यते। एवं स त्रिशूलोऽन्धकस्य भोगवत्यां पर्यन्तं गतः। तत्र शस्त्रपाणिः, महावीर्यवान्, शतशः संख्यातः, सिंहनादं विनदन्, दुष्टैः तैः पीडितः। सिंहनादेन ताडिताः ते दुष्टात्मानः मूर्च्छिताः भूमौ पतिताः। तदा ब्रह्मविष्णुप्रमुखाः देवाः भयाकुलाः अभवन्। तेषां दुरतिक्रमत्वं ज्ञात्वा, हितैषिणः उपायं चिन्तयामासुः। ब्रह्मणा उक्त्वा, शुभं हंसासनं निर्मितम्। कुमारः कौमारीं सृष्टवान्, यस्याः वाहनं मयूरः शोभनः। पुनः कुमारः कौमारीं सृष्टवान्, यस्याः वाहनं पक्षिराजः। सा दानवदेहभञ्जिनी, गदापरिघधारिणी। सिंहचर्माम्बरधारिणी, कृष्णवर्णा, सर्वाभरणभूषिता, चर्मास्थिलोमयशरीरा, स चामुण्डां भगवान् ससर्ज। वटमूले जगन्मातरः पूर्वं सृष्टाः। यः स्नात्वा शुद्धः सन्, तत्र मातरः पश्यति। तत्रापि, महर्षे, देवेन सिंहनादः कृतः। तं देवमवलोक्य सिंहसमबलवान् भवति। तत्र कण्ठेश्वरः भक्तेभ्यः सदा ददाति। तत्र ग्रहभूतपिशाचाद्भयं न कदापि भवति। "द्रुतं तव घोरान्धकास्य रक्तं पिब," इति। "मा बिभीषीः, शक्र, अत्र शङ्करेण रक्षां दत्तम्," इत्युक्तम्। देवगन्धर्वसिद्धविद्याधरभुजगैः स्तुतः स भगवान्। यः तत्र देवदेवं सम्पूजयति, स अश्वमेधफलं लभते। सिंहयुक्तेन यानेन स शिवलोकं गच्छति। सा मातृभिः सह युद्धं कृत्वा शीघ्रं नाशं प्राप। मातरः परमानन्दमवापुः, किन्तु ललाटसम्भवः न तृप्तः। बलवान् अन्धकः उत्तराभिमुखं त्रिशूलं चकार।