यः शतम् व्यतीपातदिनेषु सहस्रं गावः ददाति, यश्च सूर्यस्य रथे उपविष्टः केशच्छेदनं कारयति, अथवा मासमेकं प्रतिदिनं सूर्यस्यान्तिके तटे स्नात्वा तिष्ठति, स च भक्त्या प्रतिदिनं सूर्यस्य रथं पश्यति, सः स्वजनैः सह क्रीडित्वा मृतः सूर्यस्य पुरीं याति। यदा महेश्वरः त्रिशूलेन त्रिपुटेन अन्धकं निहत्य, विष्णुः देवतानां कल्याणकाम्यया शङ्खं दध्मौ। तत्र विष्णुः उपस्थितः, चतुर्मुखलिङ्गश्च आसीत्। देवस्य दक्षिणे भागे त्रिशूलस्थापितस्य सः स्थितवान्। येषां सर्वपापसमूहः विनष्टः, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। सः न भूतप्रेतपिशाचैः बाध्यते। यः शङ्खधारिणं देवम् ईक्षते, सः अक्षरधाम प्राप्नोति। सः स्थूलः, सूक्ष्मः, प्रत्यक्षः, सर्वभूतस्वरूपः, तथापि न सर्वभूतः। सः सनत्कुमारः उवाच—यदा त्रिशूलः अन्धकं विदारितवान्, तदा रुद्रध्वनिः उत्पन्नः। तत्र स्नात्वा शुद्धः चित्तैकाग्रः कृतः, अन्धकवधात् अनन्तरं त्रिशूलः भोगवतीजलानि प्रविष्टवान्। सः पृष्टः—"कस्मात् अत्र आगतः?" त्रिशूलः उक्तवान्—"शङ्करेण प्रेषितः अस्मि। अन्धकं विदार्य शुभेषु भोगवतीजलानि प्राप्तवान्।" त्रिशूलवचनं श्रुत्वा, परमेश्वरदर्शनकाङ्क्षया, बहुमुखं तेजस्विनं रमणीयं तं द्रष्टुकामाः, सर्वदेवाः तं शूलेशं हाटकनाथं दृष्टवन्तः। ब्रह्मविष्णुप्रमुखाः तं नानास्तुतिभिः स्तुतवन्तः। सः त्रिशूलमार्गेण आविर्भूतः, अतः शूलेश्वर इति स्मृतः। तत्र, पापयुक्तः दैत्यराजः त्रिशूलेन कम्पितः। अष्टम्यां, पौर्णमास्यां, चतुर्दश्यां, शनिवारे वा, यः देवदेवं महेश्वरं पापमुक्तः पश्यति, सः शतकुलानुत्तार्य शिवलोकं प्राप्नोति। शूलेश्वरस्य प्रभावेन ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तिः लभ्यते। एवं स अन्धकत्रिशूलः भोगवतीं यावत् गतः। शूरः, शस्त्रधारी, शतशः वीर्यवान्, सिंहनादं कृतवान्, तैः पापकृत्भिः पीडितः। तेन सिंहनादेन ते दुष्टाः मूर्च्छिताः भूमौ पतिताः। तदा ब्रह्मविष्णुप्रमुखाः देवाः भयभीताः अभवन्। तान् दुष्प्राप्यान् ज्ञात्वा हितैषिणः उपायं चक्रुः। ब्रह्मा हंसासनं सृष्टवान्; कुमारः कौमारीं मयूरवाहनां निर्मितवान्। पुनः कुमारः पक्षिराजवाहनां कौमारीं सृष्टवान्। सा गदामुसलधारिणी, दैत्यदेहभञ्जिनी। सिंहचर्मवसना, कृष्णवर्णा, सर्वाभरणभूषिता, चर्मास्थिलोमयशरीरा, भगवता चामुण्डा निर्मिता। वटवृक्षसमीपे जगन्मातरः पूर्वं सृष्टाः। यः स्नात्वा शुद्धः तत्र मातरः पश्यति। तत्र, महर्षे, देवेनापि सिंहनादः कृतः। तं देवम् ईक्षया सिंहसमबलवान् भवति।