मुनिवर! ये केचन रज्ज्वा रथं सञ्चालयन्ति, तेषां पुण्यं महद्भवति। यदा नारदीपो दक्षिणदिशं प्रति गच्छति, तदा द्विजश्रेष्ठ! क्षेत्रं वा रथं वा देवतां वा सूत्रेण बन्धयेत्। ये मनुष्याः भक्त्या सूर्यस्य प्रदक्षिणां कुर्वन्ति, ये च प्रातःकाले मौनं भक्त्या सूर्यं प्रति यान्ति, ते धन्याः स्मृताः। दक्षिणद्वारात् प्रविश्य रथचक्रं पूजयेत्। पश्चिमद्वारे स्थित्वा रथस्थं सूर्यं पूजयेत्। पूर्वद्वारे गौः, दक्षिणद्वारे अश्वः स्थितः। यः सूर्यरथस्य यात्रां करोति, स गौसूर्यशिवेन्द्राणां शुभं स्वर्गलोकं प्राप्नोति। शततम् व्यतीपातदिने सहस्रं गावः ददाति यः, अथवा सूर्यरथे उपविष्टः केशच्छेदनं कारयति, अथवा मासमेकं प्रतिदिनं सरसि सूर्यस्य समीपे स्नानं करोति, स भक्त्या प्रतिदिनं सूर्यस्य रथं पश्यन्, स्वजनैः सह क्रीडित्वा मृतः, सूर्यनगरं याति। यदा महेश्वरेण त्रिशूलेन त्रैशिरसेन अन्धकः हतः, तदा विष्णुः सुराणां हितकाम्यया शङ्खं दध्मौ। तत्र विष्णुः उपस्थितः, चतुर्मुखलिङ्गं च। देवस्य दक्षिणे त्रिशूलस्थापिते विष्णुः स्थितवान्। येषां सर्वपापराशयः नाशिताः, ते परमं पदं यान्ति। न तं भूतप्रेतपिशाचाः बाधन्ते। यः शङ्खधारिणं देवमेकं पश्यति, स अक्षरधाम प्राप्नोति। स स्थूलः, सूक्ष्मः, स्पष्टः, सर्वभूतस्वरूपः, तथापि न सर्वभूतः। सन्त्कुमार उवाच—यदा त्रिशूलेन अन्धकः विदारितः, तदा रुद्रनादः उत्पन्नः। तत्र स्नात्वा शुद्धः संन्यस्य च, अन्धकवधात् परं त्रिशूलं भोगवतीजलानि प्रविष्टम्। ततः त्रिशूलं पृष्टम्—‘कस्मिनर्थं त्वमिह आगतः?’ त्रिशूलमवदत्—‘शंकरस्य आज्ञया आगतः अस्मि। अन्धकं विदार्य शुभे भोगवतीजले प्राप्तवान्।’ त्रिशूलवचनं श्रुत्वा, अनेकमुखैः परिवृतं, तेजस्विनं, परममनोहरं परमेश्वरं द्रष्टुकामाः सर्वे देवाः तं दृष्ट्वा, हाटकनाथं शूलेशं अपश्यन्। ब्रह्मविष्ण्वादिभिः नेतृभिः विविधैः स्तोत्रैः तं स्तुतवन्तः। स त्रिशूलमार्गेण प्रकटितः, तस्मात् ‘शूलेश्वर’ इति स्मृतः। तत्र पापात्मा दैत्यराजः त्रिशूलवेगेन कम्पितः। अष्टम्यां, पौर्णमास्यां, चतुर्दश्यां, अथवा शनिवासरे, यः पापमुक्तः महेश्वरं देवदेवं पश्यति, स शतकुलान् उद्धृत्य शिवलोकं प्राप्नोति। शूलेश्वरस्य प्रभावेन ब्रह्महत्या अपि नश्यति। एवं त्रिशूलं अन्धकस्य भोगवतिं यावत् गतवान्। शस्त्रपाणिः, महाप्रतापवान्, शतानि गणयन्, सिहनादं मुमोच, तैः दुष्टात्मभिः पीडितः। सिहनादवेगेन ते दुरात्मानः मूर्च्छिताः भूमौ पतिताः। तदा ब्रह्मविष्ण्वादयः देवाः भीताः अभवन्।