देवाः तमसा आवृताः सन्तः महता सम्प्रवृत्तेन संतापेन व्याकुलिताः। तस्मिन्नेव काले, नरसूर्यः इव तेजसा स्वेन व्यासः, स्वप्रभावेन तं तमो नाशयामास। तमो विनष्टे, दैत्याः प्रकाशे प्रकटिताः। तदा देवगणाः तं मानवसूर्यरूपिणं व्यासं नानास्तुतिभिः सम्पूज्य प्रशशंसुः। तस्मात्, हे मुने, तैः प्रभुभिः तस्मै ‘नरदीप’ इति नाम दत्तम्। यः कश्चन नरदीपं पश्यति—दिनस्य संधिकाले, संक्रान्तौ, ग्रहणे, विषुवे वा—सः कीर्तिभिः पुण्यगीतैः सह, गानवाद्यपूर्वकं, अष्टाङ्गप्रणिपातपूर्वकं च, यथावत् प्रणम्य, सर्वपापैः विमुक्तो भवति, ब्रह्महत्याद्यपि पापं तस्य नश्यति। सप्तजन्मार्जितानि पापानि अपि तस्य क्षयं यान्ति। सः शीघ्रं सौरलोकं प्राप्नोति, यं देवा अपि दुर्लभं मन्यन्ते। एवं नरदीपः केवलं मानुषस्य कृपया उत्पन्नः। अहम् अपि, हे पार्थ, देवैः सहितः, संपूर्णसंकल्पेन तत्र आगमिष्यामि। तत्र, देवावतरणेन, लोके आगतः इति अहं ज्ञेयः। एवं देवः रथारोहितः नरदीपः दीप्तिमान् दृष्टः सन्, यः भक्त्या नरदीपं रथस्थं पश्यति, तस्य पुण्यं महद्भवति। अधुना, हे मुने, नरदीपस्य रथयात्रां वर्णयिष्यामि। ज्येष्ठमासस्य शुक्लद्वितीयायां दिवसे, सूर्यः रथस्थः भवति। यः कश्चन दिनपतिं उत्तरदिक्प्रवेशं पश्यति, केशवार्कयोः प्रत्यावृत्त्य रथं पश्यति, यः च रज्ज्वा रथं युनक्ति, सः पुण्यवान् भवति। यदा नरदीपः दक्षिणदिक्प्रवेशं करोति, तदा क्षेत्रं, रथं, देवतां वा सूत्रेण बध्नीयात्। ये मनुष्याः भक्त्या सूर्यस्य प्रदक्षिणां कुर्वन्ति, यः च प्रातःकाले मौनं कृत्वा भक्त्या सूर्यं गच्छति, सः दक्षिणद्वारात् प्रविश्य रथचक्रं पूजयेत्। पश्चिमद्वारे स्थित्वा, रथस्थं सूर्यं पूजयेत्। पूर्वद्वारे धेनुः, दक्षिणद्वारे अश्वः स्थितः। यः सूर्यरथस्य यात्रा करोति, सः धेनु-सूर्य-शिव-इन्द्राणां शुभं दिव्यलोकं प्राप्नोति। यः शततम् व्यतिपातदिने सहस्रं गाः ददाति, यः च सूर्यरथारूढः केशच्छेदनं कारयति, अथवा प्रतिदिनं मासपर्यन्तं सूर्यस्य पुरतः सरसि स्नानं करोति, यः च भक्त्या प्रतिदिनं सूर्यरथं पश्यति, सः बान्धवैः सह क्रीडित्वा मृतः सूर्यनगरे गच्छति। यदा महेश्वरेण त्रिशूलेन अन्धकः निहतः, तदा विष्णुः सुराणां हितकाम्यया शङ्खं दध्मौ। तत्र विष्णुः आसीत्, चतुर्मुखलिङ्गः अपि। देवस्य दक्षिणे भागे त्रिशूलस्थापितः स्थितः। ये सर्वपापसमूहं विनाशितवन्तः, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति।