तत्रैव दिव्यानां नित्यपूजितं सरस्तत् समुत्पन्नम्। पूर्वं तु महतोऽङ्गुष्ठस्य स्पर्शेन कोटिसंख्यकानि पापानि विनष्टानि। तथैव अगस्त्येन कोटितीर्थानि स्थापितानि। एतद्वै दृष्ट्वा सर्वे देवा: श्रेयसं कामयन्तः तत्रैव स्नानं कृतवन्तः। तदा युद्धे पुत्रवधं निशम्य, अन्धोऽसुरः स्वसैन्येन सह तेषां देवानां स्थितिं प्रति जगाम। तस्मिन्नन्तरे, महायुद्धाय दानवान् सज्जीकुर्वतः दृष्ट्वा, त्रिनेत्रो महाकालः देवांश्चोवाच – "माभैष्ट" इति। तस्य क्रोधदुर्मुखे नेत्रे अग्निशिखाभिराकाशं पूरितम्। स तद् नेत्रं विससर्ज, तत् देवान् प्रति गत्वा पतङ्गवत् विनष्टम्। महाकालः तद् नेत्रं शतशः खण्डयित्वा बाणैः ताडितवान्। शम्भोर्बाणैः तद् निरुद्धम्, कमलमिव भृङ्गैः। ये च शूराः, ते स्थाणुसमीपं शरणं गता दिव्यैः भगवद्भिः निहता:। महेशेन च, सः असुरः स्वदेहमनेकशः बाणैः विद्धं पश्यति। सः शतजालमायाविद्, तत्र घोरतमा मायां ससर्ज। शम्भुः तु भयभारं वहन्, भग्नचित्तः पृथिव्याम् अचरत्, पुनः पुनः "क्व स दुष्टो गतः? न दृश्यते" इति वदन्। तत्रैव पवित्रतीर्थं वागन्धकाख्यं प्रसिद्धम् अभवत्। मार्गशीर्षशुक्लनवम्यां श्रद्धया यत्किञ्चित् शिवाय पितृभ्यश्च भक्त्या दीयते, तत्सर्वं फलदायकं भवति। तदा तमसा छादिताः देवा: महता क्लेशेन पीडिताः। तस्मिन्नन्तरे, मनुष्यमध्ये सूर्यसमः व्यासः स्वतेजसा तमः नाशयन्, दानवान् प्रकाशे प्रकटयामास। तदा देवा: तं मानुषरूपिणं सूर्यं नानास्तुतिभिः सस्मारुः। तस्मात् हे मुनिवर, तेन तस्मिन्स्थले 'नरदीप' इति नाम दत्तम्। तत्र सर्वपापात् विमुक्तिः लभ्यते, यद्यपि ब्रह्महत्यादिकं कृतम्। सन्ध्यायाम्, संक्रान्तौ, ग्रहणे, विषुवति वा, यः नरदीपं पश्यति, स्तोत्रगीतैः सह, मङ्गलवाद्यपूर्वकं, अष्टाङ्गप्रणिपातेन नमित्वा, सः सप्तजन्मार्जितपापेभ्यः अपि विमुच्यते। सः शीघ्रं सौरलोकं प्राप्नोति, यं देवा: अपि दुर्लभं मन्यन्ते। केवलं मनुष्यस्य कृपया एष नरदीप उत्पन्नः। अहं च तत्र देवैः सह सम्पूर्णचित्तेन आगमिष्यामि, पार्थ। तत्र मम पृथिव्यां आविर्भावः 'देवावतार' इति विज्ञेयः। तं तथा समारूढं, दीप्तिमन्तं नरदीपं दृष्ट्वा, यः भक्त्या रथस्थं नरदीपं पश्यति, सः परमं पुण्यं लभते। अधुना ते कथयामि, मुनिवर, नरदीपस्य रथयात्रां। ज्येष्ठशुक्लद्वितीयायां, सूर्यः एव रथे प्रतिष्ठितः। यः नरः दिननाथं रथेन उत्तरदिशं गच्छन्तं पश्यति, केशवमर्कं च परित्यज्य रथं पश्यति, सः महत् पुण्यं प्राप्नोति।