एकः भक्त्या अभयेन्द्रे मनः संयम्य, स धर्मात्मा लोके उदारः स्वाधीनः च राजा जायते। सः अगस्त्येश्वरं दृष्ट्वा, उपवासं कृत्वा, इन्द्रियाणि निगृह्य, स्वशक्त्या सुवर्णेन वा रजतेन वा अगस्त्यस्य प्रतिमां निर्माति। तं नियतेन विधिना तद available फलेन पुष्पेण च पूजयेत्। सप्तधान्यानि तेषां च फलानि समर्पयेत्। एवं व्रतं सप्तवर्षाणि आचरितव्यम्। ततः कुम्भयोनेः, मित्रवरुणसुतस्य, नमस्करोति। ततः व्यास, एकाग्रचित्तः भव, अर्घ्यदानस्य फलं शृणु। मृत्यौ स्वर्गं लभते, जीविते चेद् सफलः जातः, सः कुलीनकुले जन्म लभते। यः नित्यं शृणोति वा, एकाग्रचित्तः पठति वा, सः एवमफलभाग् भवति। अथ व्यासः पृच्छति—कस्मात् कोटीश्वरः इति नाम, किं च तेन अग्निना सम्बन्धः? किं कारणं नरदीपस्य नाम्नः, द्वितीयः च किमर्थं वटमातरः कथ्यते? किं कारणं शूलेश्वरस्य नाम्नः, ओंकारः च कथं स्मृतः? उज्जयिन्याः दिव्यपुरीः सप्तकल्पा इति कथं स्मृता? नाम्ना कर्मणा च सा अग्रे स्थिता, सप्तसु कल्पेषु निवसन्ती। प्राक्कल्पे सा स्वर्णशृङ्गा इति, द्वितीये कुशस्थली इति, पञ्चमे कल्पे चूडामणिः इति ख्याता। कल्पान्ते तु स्वर्णशृङ्गादिपर्वतान् स्मरन्ति। एवं सप्तजन्मकृतपापात् विमुक्तिः—नात्र संशयः। तस्य पुत्रः वीर्यवान् कनकदानवः नाम, इन्द्रेण कोपेन युद्धे हतः। सः शंकरं शरणं गच्छन् कैलासं प्राप, भीतः अश्रुपूर्णलोचनः प्रार्थनां चकार। शक्रस्य वचनं श्रुत्वा, शरणागतवत्सलः भगवान् शिवः तथैव अकरोत्। महादेवः विश्वरूपं भीषणतमं रूपं धारयन् प्रादुरासीत्। भैरव, अरावण, अधःस्थितप्राणिसदृशरूपैः युक्तः, सिंहचर्मवसनः, व्याघ्रचर्मोत्तरीयः, महापर्वतसन्निभोरुजङ्घः, एवं रूपं धारयन्, स भगवान् दानवानां भीतिनाशकः अभवत्। तत्रैव सरः उत्पन्नम्, सर्वैः देवैः सदा पूजितम्। पूर्वं तत्र एककोटिपापानि अङ्गुष्ठेन विभक्तानि। तथैव अगस्त्येन एककोटितीर्थानि स्थापितानि। तद् दृष्ट्वा सर्वे देवाः कल्याणकामाः तत्र स्नातुम् अगच्छन्। अन्धोऽसुरः अपि, पुत्रस्य युद्धे निधनं श्रुत्वा, स्वसेनया सह तत्र आगतः, यत्र देवाः स्थिताः। तस्मिन्नेव समये, दानवान् महायुद्धाय सज्जान् दृष्ट्वा, महाकालः त्रिनेत्रः देवांश्च उवाच—"मा भैष्ट"। क्रुद्धस्य विकृतनेत्रात् आकाशं ज्वालाभिः पूरितम्। तद् उत्सृज्य, तद् देवेषु गतं, पतङ्गवत् विनष्टम्।