देवः स्वस्य शरीरा सेनापतिं सृष्टुम् उद्यतवान्। एवं निश्चित्य देवेशः शीघ्रं कामं समाह्वयत्। स तं कामं उवाच—"काम! एवं कुरु यथा देवः देवीं प्रति कामनां जनयेत्।" हरिवाक्यं श्रुत्वा कामः सस्मितं वचः प्रोवाच। तस्य वचः श्रुत्वा शक्रः तत्क्षणमेव प्रवृत्तः। ततः कामः मधुं मित्रं च लब्ध्वा स्वया भार्यया सह यत्र देवदेवो देवदारुवने स्थितः तत्र जगाम। कामः आम्रतरुच्छायायाम् स्थित्वा स्वं मनोहरमुत्तमं बाणं सन्नयोजयत्। तदा स देवः ध्यानव्रतान् परित्यज्य प्रमुदितः, न तु हृष्टः न च स्वसंवेदनया युक्तः। सः कामं आम्रतरुच्छायायाम् स्थितं कोपपूर्णं दृष्टवान्। ततः स देवः स्वैः पार्षदैः सह तस्मात् देशात् शीघ्रं अदृश्यत। एवं पतिं भस्मीकृतं दृष्ट्वा सा पतिव्रता भार्या महान् शोकवशा विललाप। तां सखीमिव दुःखार्तां सान्त्वयन् करुणया समाश्वासयत्। यद्यपि अनङ्गः सर्वेषु कर्मसु न दृश्यते, तथापि सः मित्राणां कार्यं नियमानुसारं साधयति। शम्भोः चिन्तनात् निःसंशयं सिद्धिः भविष्यति। तदा सः पुत्रः देहधारी प्रद्युम्ननामा तव पतिः भविष्यति। एतस्मिन्नेव काले देवी उमा अपि हिमवतः गृहे एतद् विचारयामास—"कथं देवः पतिः भविष्यति? कथं वा कामः पुनः सञ्जायेत?" इति। एवं विचिन्त्य सा स्वैः सखीभिः सह संगच्छन्ती वव्राज। वर्षाकाले सा व्योम्नि स्थित्वा, शिशिरे जले शयाना अभवत्। तस्याः तपोबलं दृष्ट्वा शिवः ब्रह्मचर्यवयस्यां ताम् अपश्यत्। किं कारणं, या युवती तन्वी सुकोमलाङ्गी, इति सः चिन्तयामास। सा सत्यं मधुरं च प्रत्युवाच। हरः तद्वचनं श्रुत्वा मनसा विचिन्त्य स्वकार्ये प्रमोदं लेभे। तस्याः वचनं श्रुत्वा पार्वतीगिरिसुता न सहमाना स्वस्वरूपं त्रिनेत्रधारिणीं त्रिशूलपाणिं प्रकाशयामास। भवान्यपि ईश्वरं दृष्ट्वा लज्जिता, शिरसा नम्रं स्थितवती, अहं च पार्वत्याः हरणाय यत्नं अकरवम्। एवं उक्त्वा देवः तत्रैव अन्तर्धानं गतः, देवी पितुः गृहम् प्रतिनिवृत्ता। तत्र आगत्य सर्वे तं परमात्मानं प्रणम्य स्मृतवन्तः। ततः प्रभुः सर्वान् मुनीन् हिमवत्पतेः गृहे सम्बोधितवान्। ते सर्वे 'एवमस्तु' इति समञ्जस्यान् शम्भुना सह विधानं कृतवन्तः। गिरिराजः पाद्यं अर्घ्यं च दत्त्वा, आसनानि चोपवेशयत्। गिरिराजेन 'दत्ता' इति उक्ते विवाहदिनं निश्चितम्। सर्वे शङ्करं प्रति 'शिवा हिमवता दत्ता' इति उक्तवन्तः। ततः ब्रह्मेन्द्राद्याः समस्तदेवा विवाहोपकरणानि सज्जीकृतवन्तः। शङ्खदुन्दुभिनिनादेन ब्रह्माद्यैरमरेश्वरैः सह। विधिनैव तां परिणीय पुनः स्वं धाम प्रविवेश। एतेन समयेन भीता देवाः अग्निं प्रेषयामासुः, स च महेश्वरम् अगच्छत्। लज्जितोऽग्निः शिवबीजं स्वमुखे निधाय तस्थौ। तद् बीजम् अग्निना निष्कासितम् गङ्गायाः मध्ये पतितम्। सप्तर्षीणां षड्भार्याः तदा जाह्नवीं स्नानाय जग्मुः।