सागरस्य मध्ये पुनः पुनः पदपङ्क्तिभिः स्थित्वा, भगवतः तव सत्यस्वरूपं ध्यानयन्, भक्तजनः तव महिमानं स्मरति। पूर्वगिरिशृङ्गे स्थितः सन्, सविता प्रभाते च सायं च आवृतः दृश्यते। तव रथः नभसि सञ्चरन्, तेजस्विभिः किरणैः घनान्धकारपटलानि विदारयति। अर्धोन्मीलितकमललोचनः सन्, चक्रवाकहंसमेखलया भूषितः, नीलसौन्दर्यपद्मैः भ्रमरसमूहैः सेव्यमानः, तव अङ्के विमलशशिकान्तिमालया चञ्चलया शोभते, हे पक्षिराज। यावत् हरितधरा रजनीध्वस्तया तमसा आवृताऽस्ति, तावत् तव किरणैः पूजिता न स्यात्, शुद्धा न भविष्यति। त्वं विष्णुः, त्वं सोमः, त्वं दैत्यविनाशकः, त्वं षण्मुखः, त्वं धनाधिपः, त्वं कालः, त्वं सृष्टिकर्ता, पर्वताश्रयः, मलयः, त्वं वह्निः। त्वं निर्दोषः, गोपाः रक्षकः, त्रिपुरान्तकः, कामदाहकः, भीषणदानवमदनाशकः, मां पालय। आदित्य, भास्कर, दिवाकर, सप्तसप्तिः, मार्तण्ड, सूर्य, हरिताश्वनाथ, भानवे नमः। पूर्वदिग्भार्यायाः कर्णाभरण, मन्दाकिन्याः प्रिय, जगदीप, त्वं एव ब्रह्म, सत्यं, शिवं, लोकनाथः, व्योमेशः, मुनिपूजितः, विश्वमूर्तिः। अत्र मम शिरसि कुमुददलसङ्काशैः अञ्जलिभिः त्वां भक्त्या स्तुतवान्, भगवन्। सवित्रे नमः, योऽयं जगतः एकमक्षिः, सृष्टिस्थितिलयकारणं। यत्नेन तव इच्छितं वरं दास्यामि। मम दर्शनं कदापि निष्फलं न भवति। अर्जुनः उवाच—एष एव मम परमः वरः। ये मानवाः नित्यं भक्त्या त्वां स्तुवन्ति, नमन्ति, तेषां मनसि यत् काम्यते, तत् दातव्यं—एष मम वरः। सूर्यः तं वरं दत्त्वा, शुभवचनानि उवाच—यः पुरुषश्रेष्ठ, त्वया रचितेन स्तोत्रेण मां स्तोष्यति— सनत्कुमारः उवाच—नारायणः अपि, शङ्खं स्थापयित्वा, सावधानतया तं अपूरयत्। स दिवाकरः, देवेशः, दीप्तिमान्, दग्ध्राणां श्रेष्ठः, वरदः, निष्पापः, विष्णुः, इन्द्रानुजः, किरणमण्डितः, विश्वरूपः, सूर्यः, प्रचण्डतेजाः, देवदेवः, गम्भीरजलः, परमतेजसां निधिः, जगदुत्पादकः, जागर्ता, जगन्नाथः, बलवान्, विशुद्धः, प्रभामान्, वातवाहननाथः, गृहः, गृहकर्ता, हंसः, हरिताश्वः, हविष्पः, सत्कार्यः, भूतभव्यभवद्रसः, त्रैलोक्याभरणः, पुण्यतीर्थः, सर्वदिक्प्रतीकः सूर्यः, कालः, युगान्ताग्निः, कालचक्रः, यज्ञप्रियः, विश्वविधाता, विस्तारकः, विश्वः, सर्वकर्मसाक्षी च। दिनारम्भे ब्रह्मा रक्तवर्णः प्रादुरभूत्। विष्णुः दिव्यं नामाष्टशतकं जपन्, सर्वत्र शुभगतिर्लभ्यते। स परमतेजः, बुद्धिमान्, महालाभः, विज्ञानवान्, परमं पदं प्राप्नोति। केशवस्य मुखं पद्मरागसूर्यसङ्काशं दृष्ट्वा, केशवसूर्ययोः समीपे रेणुतीर्थं नाम देशः प्रसिद्धः। एवं केशवादित्यस्य माहात्म्यं, अवन्तिक्षेत्रमाहात्म्ये, पञ्चमावन्तिखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे, एकाशीतिसहस्रसंहितायां, त्रयस्त्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। तत्रैव शिवः कदाचित् स्कन्दस्य मङ्गलजटिलं शुभं चकार।