यदा युद्धेषु रथैः, गजैः, शूलैः, तोमरैः, बाणैः, चक्रैः, धुर्यैः, भीषणैः खड्गैः च संग्रामः प्रवृत्तः, तथा दुर्गमेषु वनान्तरेषु, दुर्गेषु, भल्लूकसिंहैः, बहुशूलचौरैः च परिवेष्टितः, तत्रापि त्वमेव तेजसां निधिः, दुःखितानां शरणं, समस्ते लोके दयालुता त्वत्समा नास्ति। कुष्ठरोगेण पीडितः, शत्रुभिः आहतः, व्याधिभिः क्लिष्टः, पङ्गु, अन्धः, मन्दः, पादशुष्कः, कर्मविप्रयुक्तः – एते सर्वे त्वदाश्रयणं प्राप्य सुखमवाप्नुवन्ति। धर्मः सेवितः परत्र स्थिरं तिष्ठति; कालान्तरं विद्वांसः वरदानप्रदाता भवन्ति। हरिणीप्रियनेत्रसमः, सुकेशभूषितः, रत्नकुण्डलैः, मेखलाभिः शोभितः, त्वं लोकनाथः। एकवारं अपि ये जनाः त्वां पूजयन्ति, वा मृत्युकाले स्मरन्ति, ते त्वदनुग्रहेण मोक्षं प्राप्नुवन्ति। यः तु मिथ्यावादेन मोहितमना, भक्त्या त्वां न नमति, धर्मोत्कम्पेन शरीरं न कम्पयति, स दुःखमवाप्नोति। समुद्रतरङ्गनयनसमः, रत्नफणारश्मिभिः दीप्तः, नागाः त्वां जिह्वाभिः स्पृशन्ति। देवदेव श्रेष्ठ, यदा त्वं गच्छसि, देवसरितां पद्मानि वातेन सञ्चालितानि त्वां अनुगच्छन्ति। तव स्वरूपं ध्यानयन्तः, पुनः पुनः समुद्रमध्ये स्थित्वा, पादपङ्क्तिभिः त्वां पूजयन्ति। पूर्वगिरिशिखरे स्थितः, उदयास्तमयसमये आच्छादितः, तव रथः आकाशे गच्छन्, दीप्तिरश्मिभिः घनतमः विदारयति। अर्धोन्मीलितपद्मनयनः, चक्रवाकहंसमेखलया भूषितः, नीलसुमनः मधुकृत्सङ्घैः आकृष्टः, शशिशुभ्रमालया तव गोत्रे चलति। यावत् हरितभूमिः तमसा आच्छादिता, तावद् अशुचिः, तव रश्मिभिः पूजिता शुद्धा भवति। त्वं विष्णुः, त्वं चन्द्रः, त्वं दैत्यनाशकः, त्वं षण्मुखः, त्वं धनाधिपः, त्वं कालः, त्वं सृष्टिकर्ता, पर्वत-मालयाश्रयः, त्वं अग्निः। निरुपमः, गोपालकः, त्रिपुरनाशकः, कामदाहकः, भयङ्करदानवमदनाशकः, त्वं मां रक्ष। आदित्यः, भास्करः, दिवाकरः, सप्तसप्तिः, मार्तण्डः, सूर्यः, हरिताश्वनाथः, भानुः – त्वं एषः। पूर्वदिशायाः वधूवरकुण्डलः, मन्दाकिनीप्रियः, जगदीपः, त्वं एव ब्रह्म, सत्यम्, शुभम्, लोकनाथः, व्योमेशः, ऋषिभिः स्तुतः, विश्वरूपः। अधुना, पद्मकोमलं शिरसि कृत्वा, त्वां भक्त्या स्तुत्वा, अहं देव तव स्तोत्रं कृतवान्। नमः सवित्रे, जगतः एकचक्षुषे, सृष्टिस्थितिलयकारणाय। त्वं यत् इच्छसि, तत् वरं दास्यामि। मम दर्शनं कदाचित् निष्फलं न भवति। अर्जुनः उवाच – एष एव मम परमः वरः। ये मानवाः भक्त्या त्वां स्तुवन्ति, नमन्ति, तेषां यत् यत् मनसि वाञ्छितं, तत् दातव्यं – एष मम वरः। सूर्यः तं वरं दत्त्वा शुभं वचनं अब्रवीत् – हे नरश्रेष्ठ, यः त्वां कृतं स्तोत्रं मम स्तवनाय प्रयुञ्जीत् – सनाथकुमारः उवाच – नारायणः अपि शङ्खं सम्यक् स्थाप्य, सस्नेहं शङ्खं वात्य। दिवसप्रकाशकः, देवाधिपः, दीप्तिमान्, दाहकश्रेष्ठः, वरदः, विष्णुः, निष्पापः, इन्द्रानुजः, रश्मिभूषितः, विश्वः, सूर्यः, तीक्ष्णतेजसः, देवदेवः, गम्भीरजलः, तेजःनिधिः, जागर्ता, जगत्कारणः, जगन्नाथः, बलवान्, शुद्धः, दीप्तिमान्, वातवाहननाथः, गृहः, गृहकर्ता, हंसः, हरिताश्वः, हविभक्षकः, सत्कृतः, भूतभविष्यद्वर्तमानसारः, त्रैलोक्याभरणः, तीर्थः, सर्वदिशामुखः सूर्यः – एष एव।