शुभे क्षणे सम्प्राप्ते हरिः महाशङ्खं पूरयामास। तस्य नामस्मरणमात्रेण, यः जनः बह्वशुद्धिपापदोषैः क्लिष्टदेहः स्यात्, सः पापात् विमुच्यते। ब्रह्मादिभिः ऋषिभिः स्तुतः सूर्यः कः काव्यकाङ्क्षी कविः स्तोतुमिच्छेत्? ये शास्त्रकुशलाः विविधवेदाङ्गपारगाः ऋषयः, तैः किं न कृतं स्यात्? तथापि मया गम्भीरविचारेण त्रैलोक्यगुरुणा पूजितयोः सूर्ययोः पादयोः स्तुतिं करिष्यामि। यावत् सः न उत्पद्यते, तावत् जगत् स्थिरमेव तिष्ठति; तावत् विविधकर्माणि न सम्पद्यन्ते। तावत् वृक्षशिखराणि न शोभन्ते, न च कुसुमगुच्छाः विपिनेषु नयनानि निमीलयन्ति। यदा सः आकाशे उदेति, तदा देवगणाः सिद्धाश्च ब्रह्मासुरर्षिकिन्नरमनुष्यनागयक्षाः च समागताः स्युः। यदा त्वं अस्तमितः, तदा जगत् सुप्तं भवति; पुनः प्रकाशे जागर्ति। ये उत्साहबलोपदेशशौर्यसम्पन्नाः सन्ति, येषां सेवा प्रयत्नकर्माणि तुभ्यं समर्पितानि, ते युद्धेषु रथगजशूलशक्तिशरचक्रधनुष्कृपाणादिभिः सहिताः अपि, दुःखद्वने दुर्गे वा, व्याघ्रसिंहकण्टकचौरसंकुलेषु स्थलेषु वा, त्वमेव तेजोऽधारः, सर्वदुःखितानां शरणं; लोके त्वत्तः दयालुः नास्ति। कः कोढ़रोगपीडितः, कः शत्रुक्लिष्टः, कः व्याधिभिः पिड्यते, कः पङ्गुः, कः अन्धः, कः मन्दः, कस्य पादौ शुष्कौ, कस्य कर्म विफलम्? धर्मः सेवितः परत्रैव तिष्ठति; समये पण्डिताः वरदाः भवन्ति। मृगशावनेत्रः सुकेशभूषणकुण्डलहारितपीडिकया युक्तः त्वं विराजसे। भगवन्, एकवारं यः जनः त्वां पूजयति, किं वा मृत्युकाले त्वां स्मरति, सः महत्फलं प्राप्नोति। ये तु मिथ्यावादग्रस्तचित्ताः, अनन्यभक्त्या त्वां न नमन्ति, न धर्मानन्देन रोमाञ्चिता देहाः, ते दुःखभागिनः भवन्ति। समुद्रतरङ्गसदृशचञ्चललोचनाः, मणिमयफणारश्मिप्रभया दीप्ताः, सर्पाः त्वां चाटयन्ति। देवश्रेष्ठ, यदा त्वं यास्यसि, तदा देवसरितां पद्मानि वातेन सञ्चालितानि त्वामनुगच्छन्ति। त्वदीयं स्वरूपं चिन्तयन्तः, पुनः पुनः सागरसमीपे स्थित्वा चरणमालया त्वां उपासते। पूर्वाचलस्य पार्श्वे तिष्ठन्, त्वं उदयास्तसमये आवृतः दृश्यसे। गगने रथेन सञ्चरन्, त्वं तेजोमयैः रश्मिभिः घनान्धकारपटलानि विदारयसि। अर्धोन्मीलितपद्मलोचनः, चक्रवाकहंसमेखलया भूषितः, नीलसुमनसामाकीर्णमधुपसमूहैः शोभितः, शशांकमणिमालया निर्मलया त्वदङ्के चलन्वतीया शोभमानः, यावत् हरितमही तमसा आच्छन्ना, तावत् अशुद्धा तिष्ठति; तव रश्मिभिः पूजिता शुद्धिं प्राप्नोति। त्वं विष्णुः, त्वं सोमः, त्वं दानवद्विषः, त्वं षण्मुखः, त्वं धनाधिपः, त्वं कालः, त्वं स्रष्टा, पर्वतमालयाश्रयः, त्वं वह्निः। त्वं निर्दोषः, गोपस्त्रिपुरान्तकः, कामदाहकः, भीषणदानवमदनाशनः—मां पालय। आदित्य, भास्कर, दिवाकर, सप्तसप्ति, मार्तण्ड, सूर्य, हरिताश्वनाथ, भानु—त्वं एव। पूर्वदिग्भार्याभरणदीप्तकर्णावतंस, मन्दाकिनीप्रिय, जगदीप—त्वं एव। त्वं एव ब्रह्म, सत्यम्, शुभम्, लोकनाथः, नभोनाथः, मुनिभिः स्तुतः, विश्वमूर्तिः। अर्घ्यपङ्कजसदृशाञ्जलिं शिरसि निधाय, अहं त्वां भक्त्या स्तुतवानस्मि। सावित्रे नमः, विश्वचक्षुषे नमः, जगत्कारणभूताय सृष्टिस्थितिलयहेतवे नमः। अहं ते यत्किमपि मनसि वर्तते तद्वरं प्रयत्नेन दास्ये। मम दर्शनं कदापि निष्फलं न भवति। अर्जुन उवाच—एष एव मम परमः वरः। ये मानवाः सदा भक्त्या त्वां स्तुवन्ति, नमन्ति च, तेषां मनसि यदिष्टं तद् दातव्यं—एष मम वरः।