तदा भगवतः आदेशानुसारं अर्जुनः प्राचीं दिशं प्रति गन्तुं प्रस्थितवान्, तत्र च मूर्तिं स्थापयितुम् उद्यतः। अहं च मुनिश्रेष्ठ, उत्तरदिशं सरितां समीपं गच्छन् तत्रापि मूर्तिस्थापनाय संकल्पितवान्। अर्जुनः पूर्वदिशं गत्वा शुभं देशं दृष्टवान्, यत्र स मूर्तिस्थापनाय योग्यं स्थानमवेक्ष्य स्थितवान्। अहं तु तत्र आदित्यदेवं स्थापयिष्यामि, पाण्डवः च तं समयं ध्यानस्थः सन्नन्वभूत्। तस्मिन्निवसरे तस्यातितेजोमयं रूपं पश्यन् अर्जुनः विस्मितः सञ्जातः। तस्य द्युतिर्भरं सहनं अशक्नुवन्, अर्जुनः स देवमुद्दिश्य प्रार्थयामास—"गोपस्ते, त्वं सौम्यरूपो भव, लोकानां मनोहरदर्शनश्च। तव दर्शनादेव मर्त्याः पावनाः भवन्तु।" तदा स सूर्यदेवः दक्षिणहस्तेन अभयदायकमुद्रां दत्त्वा तं त्रासं शमयामास। तेन तेजसा तस्य स्वदीप्तिः प्रकाशिता। शुभे मुहूर्ते हरिः महाशङ्खं पूरयित्वा सर्वत्र मंगलं जनयामास। यः कश्चन पापमलदोषैः क्लिश्यमानः स्यात्, स केवलं तस्य नामस्मरणेन पावनः भवति। ब्रह्मादिभिः मुनिभिश्च स्तुतः सविता कः कवीनां मध्ये स्तोतुं इच्छेत्? ये च शास्त्रपारगाः विविधविद्याविशारदाः मुनयः, तैः किमस्ति यन्न निर्मितम्? तथापि मम हृदि विचिन्त्य, त्रैलोक्यगुरुणा पूजितयोः सूर्यस्य चरणयोः स्तुतिं करिष्यामि। यावत्स तद्भवति, जगत्स्थिरमेव तिष्ठति; तावत् कृत्यं न सिद्धिं गच्छति। तावत् वृक्षशिखराणि न प्रकाशन्ते, न पुष्पगुच्छानि वनान्तरेषु विकसन्ति। यदा स आकाशे उदयति, तदा देवगणाः सिद्धाश्च ब्रह्मासुरर्षिकिन्नरमानवान् नागयक्षादयः सर्वे तं नमन्ति। यदा स अस्तं गच्छति, तदा जगत् सुप्तं भवति; पुनः प्रकाशे जागर्ति। ये उत्साहशौर्योपदेशवीर्ययुक्ताः तव सेवा-प्रयत्न-निर्माणेषु प्रवृत्ताः, ते युद्धेषु रथगजशूलभिण्डिपालबाणचक्रधनुष्कटिच्छेदाद्यस्त्रैः संग्रामेषु, दुर्गमकान्तारदुर्गेषु, ऋक्षसिंहकण्टकचौरमध्ये वासमपि कुर्वन्ति, तव तेजसः शरणं प्राप्य निर्भयाः भवन्ति। त्वं हि सर्वदुःखार्तानां शरणं, जगति त्वत्तः दयालुः कोऽपि नास्ति। को कुष्ठपीडितः, को रिपुभिः बाधितः, को व्याधिभिः पीडितः, को पङ्गुः, को अन्धः, को जडः, को विकलपादः, को विफलकर्मा? धर्मः सेव्यमानः परत्रैव तिष्ठति; समये ज्ञानी वरदानदाता भवति। चञ्चलप्रियाचक्षुषा, शोभनकेशभूषिता, रत्नकुण्डलहारनूपुरविभूषिता तव मूर्तिः वर्ण्यते। हे लोकनाथ! एकवारमपि ये त्वां पूजयन्ति, वा मृत्युकाले स्मरन्ति, ते धन्याः। ये तु कुतर्केण मोहिता, भक्त्या त्वां न नमन्ति, धर्मस्पर्शेन न कम्पिताङ्गाः, ते दुर्भाग्यशालिनः। सागरतरङ्गसदृशचञ्चलनेत्राः, मणिरत्नमुकुटदीप्ताः, नागाः त्वां जिह्वाभिः लिलिह्यन्ति। देवश्रेष्ठ! यदा त्वं यास्यसि, तदा देवसरितां पद्मानि वातेन चलितानि त्वां अनुगच्छन्ति। त्वद्रूपं चिन्तयन्तः, पुनः पुनः सागरे स्थित्वा पादमालाभिः त्वां उपासते। पूर्वगिरिसानौ स्थित्वा, उदयास्तमयकाले आच्छन्नरूपेण, त्वं विराजसे। यदा तव रथः व्योम्नि सञ्चरति, तदा तेजोविभिः घनतमः विदार्य प्रकाशयति। अर्धोन्मीलितपद्मलोचनः, चक्रवाकहंसमेखलया भूषितः, नीलपद्मरम्यः भ्रमराकुलितः, शशिकान्तिमणिमालया शोभितः, तव अंकस्थः चञ्चलः, यावत् हरितमा पृथिवी तमसा आच्छन्ना, तावत् अशुचिः; तव किरणैः पूजिता शुद्धा भवति। त्वं विष्णुः, त्वं सोमः, त्वं दैत्यनाशकः, त्वं षण्मुखः, त्वं धनाधिपः, त्वं कालः, त्वं स्रष्टा, पर्वतमलयानां शरणं, त्वं वह्निः। त्वं निरुपधिः, गोपस्ते, त्रिपुरान्तकः, कामदाहकः, भीषणासुरमदनाशकः—मां पालय। आदित्य, भास्कर, दिवाकर, सप्तसप्ति, मार्तण्ड, सूर्य, हरिताश्वराज, भानु—इति त्वां प्रणमामि।