तत्राहं गमिष्यामि, विहगाङ्गनागणैः सहितः। यदा मेघसमूह उत्पद्यते, तदा तत्र वर्षं करिष्यामि। ततः सविता—यः ब्रह्मादिभिः पूजितः—तम् नमस्कृत्य, स भगवान् पूजितः। एवं व्यास, वासवः तौ प्रतिमे पार्थाय ददौ। ततो नारदः, द्वारकायां स्थितः, कृष्णस्य आमन्त्रणाय, ब्राह्मणश्रेष्ठं श्रोतुं कारयामास—"कृष्ण, कुशस्थलीं आगच्छ" इति। ततः पाण्डव, इन्द्रस्त्वां अपि एतानि ददौ। स दिवः अवतीर्य पाण्डवं आलिङ्गयामास। मम जन्म सफलम् अभवत्; हर्षः अपि मयि जातः, हे अर्जुन। इत्युक्त्वा, व्यास, तौ उभौ कुशस्थलीं जग्मतुः। "गच्छ, अर्जुन, पूर्वदिशं प्रतिमां स्थापय" इति। "अहमपि उत्तरदिशं गमिष्यामि, मुनिवर, तत्र नदीतीरे स्थापयिष्यामि" इति। तदा पूर्वदिशं गत्वा, पार्थः शुभस्थानम् अपश्यत्। "अहं सूर्यदेवं स्थापयिष्यामि, पाण्डव ध्यानस्थः स्यात्" इति। तत्र स पार्थाय ताम् असह्यतेजः कथयामास। तेजः न शक्ता सहितुं, स देवम् उवाच— "गोपालक, सौम्यरूपः भव, जनानां मनोहरदर्शनः। मृत्युलोके मानवा दृष्ट्या शुद्धिं यान्तु।" स दक्षिणहस्तेन, अभयमुद्रया रक्षां ददौ। तदा तेजस्विना देवता तस्य स्वतेजः प्रकाशयामास। शुभे मुहूर्ते, हरिः महाशङ्खं पूरयामास। यस्य कलेवरं दोषदोषैः पीड्यते, स केवलं नामोच्चारणेन पापात् विमुच्यते। का कवीनां प्रार्थयेत सूर्यस्य स्तुतिं, यं ब्रह्मादयः ऋषयः स्तुवन्ति? किं वस्तु न कृतं तैः कुशलैः, ये शास्त्रपारगाः, नानाविधप्रयोजनैः प्रशंसिताः? तथापि, मया विचार्य, त्रैलोक्यगुरुणा पूजितस्य सूर्यस्य पादयुगलं स्तोष्यामि। यावत् तद्भवति, तावत् जगत् अचलं तिष्ठति; यावत्, विविधक्रियाः न सिद्धिं यान्ति। तावत्, वृक्षशिखराणि न प्रकाशन्ते, न च पुष्पगुच्छानि वनान्तरेषु विमीलन्ति। यदा स आकाशे उदेति, तदा देवाः, सिद्धाः, ब्रह्मा, दानवाः, मुनयः, किन्नराः, मनुष्याः, नागाः, यक्षाश्च तम् उपासते। यदा त्वं अस्तं गच्छसि, जगत् निद्राम् उपैति; पुनः प्रकाशे, जागर्ति। ये उत्साहबलोपदेशशौर्ययुक्ताः, ये तव सेवायाम्, प्रयोजनायाम्, सृष्टौ च रता— रणाङ्गणे, रथैः, गजैः, शूलैः, तोमरैः, बाणैः, चक्रैः, शरैः, भयङ्करखड्गैः च— दुर्गमकान्तारे, दुर्गे, भल्लूकसिंहैः, कण्टकचौरैः सह वसन्तः अपि— त्वमेव तेजःनिधिः, क्लिष्टजनानां शरणम्; न च त्वत्तः दयालुः कश्चिदस्ति लोके। कः कोढेन पीड्यते, कः शत्रुभिः, कः व्याधिभिः, कः पङ्गुः, कः अन्धः, कः मन्दः, कस्य पादौ शुष्कौ, कस्य कर्म विफलम्? धर्मः सेवितः परत्रैव तिष्ठति; कालान्तरे प्राज्ञाः वरदाः भवन्ति। मृगदामिन्याः सुतरां चञ्चललोचनः, सुकेशभूषितः, मणिकुण्डलहारयुक्तः। भो लोकनाथ, एकवारम् अपि ये त्वां जनाः पूजयन्ति, वा यथाकथञ्चित् स्मरन्ति, विशेषतः मृत्युकाले— ये तु मिथ्यावाददूषितचित्ताः, त्वां भक्त्या न नमन्ति, धर्मानन्देन न कम्पिताङ्गाः— सागरतरङ्गचञ्चललोचनः, मणिमण्डलप्रभाभिः दीप्तः, नागाः त्वां जिह्वाभिः लिहन्ति। देवश्रेष्ठ, यदा त्वं याति, तदा देवसरितां पद्मानि वातेन सञ्चलितानि त्वामनुगच्छन्ति।