सर्वे ते विनश्यन्तु—एष मे वाञ्छितो वरः, इति याचना कृतवती। ततो देवाः ‘एवं भवतु’ इत्युक्त्वा तस्माद् विग्रहात् स्वर्गं जग्मुः। तान् विग्रहान् महात्मना शंकरः, हे पार्थ, पूजितवान्। ब्रह्मणो दिवसं यावत् तानि शतदलारक्तैः पद्मैः तीव्रपूजया पूजितानि। नीलोत्पलैश्च सुरभिभिः शोभनैः सहस्रसंवत्सराणि पूजां चकार। पुनः पुनः स शुभ्रैः पद्मैः शुभैश्च रक्तैः कुमुदैः तान् विग्रहान् पूजयामास। एते द्वौ विग्रहौ विना स्वर्गो मृत्युसमः स्यात्, इति श्रुतम्। ततः स भगवान्—‘नाहं कञ्चिद् वरं वाञ्छामि’—इत्युक्तवान्। ‘एतान् गृहाण, वीर, कुशस्थलीपुर्यां स्थापय,’ इति तस्योक्तम्। येषु येषु स्थलेषु ते स्थाप्यन्ते, तत्र सर्वपापक्षयः स्यात्; तदा आषाढीकौमुद्यां तीर्थयात्रा शुभदा भविष्यति। अहं तत्र अप्सरसां गणैः सहितः आगमिष्यामि। मेघमण्डलमुत्पन्ने तत्र वर्षां करिष्यामि। सूर्यं प्रणम्य, यं ब्रह्मादिभिः पूज्यते, भगवान् पूजां चकार। एवं व्यास, वासवः तौ विग्रही पार्थाय दत्तवान्। ततः नारदः द्वारकायां कृष्णस्य निमन्त्रणाय ब्राह्मणश्रेष्ठं श्रावितवान्—‘कृष्ण, कुशस्थलीं गच्छ।’ तदा, पाण्डव, इन्द्रस्ते अपि तौ विग्रही दत्तवान्। स आकाशात् अवतीर्य पाण्डवं परिष्वज्य हर्षं प्रकटितवान्—‘मम जन्म सफलम् अभवत्, हर्षो मे जातः, अर्जुन।’ एवं उक्त्वा व्यासेन, तौ द्वौ कुशस्थलीं गतवन्तौ। ‘गच्छ, अर्जुन, पूर्वदिशं, एकं विग्रहम् स्थापय,’ इति व्यासेन प्रोक्तम्। ‘अहं अपि उत्तरदिशं गच्छामि, मुनिवर, तत्र नदीतीरे स्थापयामि,’ इति तस्योक्तम्। पूर्वदिशं गतः पार्थः शुभस्थानं दृष्टवान्। तत्र व्यासः—‘अहं सूर्यदेवं स्थापयिष्यामि, पाण्डवः ध्यानं करोतु’—इति उक्तवान्। तदा व्यासः पार्थाय तस्य असह्यतेजोवर्णनं कृतवान्। पार्थस्तु तं तेजः सोढुं न शशाक, देवमुवाच—‘गोपालक, सौम्यरूपः भव, जनानां दर्शनीयः भव।’ ‘मर्त्याः तव दर्शनात् पावनाः भवन्तु’—इति च प्रार्थितवान्। स तु दक्षिणहस्तेन अभयमुद्रया भीतिनाशनं दत्तवान्। तेन तेजस्विना देवेन स्वं तेजः प्रकाशितम्। शुभे क्षणे सम्प्राप्ते, हरिः महाशङ्खं पूरयामास। यो जनः पापराशिसम्पन्नः दोषयुक्तशरीरः स्यात्, स केवलं तस्य नामोच्चारणेन पापात् विमुच्यते। कवीनां मध्ये कः, तं सूर्यं स्तोतुम् इच्छेत्, यं ब्रह्मादयः मुनयः स्तुवन्ति? ये कवयः शास्त्रविशारदाः, नानाविधविद्यायुक्ताः, तैः किम् अकृतं वस्तु अस्ति? तथापि, मया विचिन्त्य, त्रैलोक्यगुरुणा पूजितस्य सूर्यस्य पादद्वयं स्तोष्यामि। यावत् सः न दृश्यते, तावत् जगत् स्थिरं भवति; तावत् क्रियाः सफलाः न भवन्ति। तावत् वृक्षशिखराणि न शोभन्ते, न पुष्पगुच्छानि विकसन्ति। यदा सः आकाशे उदेति, तदा देवाः, सिद्धाः, ब्रह्मा, दानवाः, मुनयः, किन्नराः, मनुष्याः, नागाः, यक्षाश्च तं नमन्ति। यदा सः अस्तं गच्छति, तदा विश्वं सुप्तं भवति; यदा पुनः प्रकाशते, तदा जागर्ति। ये उत्साहबलयुक्ताः, मार्गदर्शिनः, पराक्रमीणां सेवायां, प्रयत्नायां, सृष्टौ च तं समर्पयन्ति—ते धन्याः।