शृणु, कथयामि ते नर-आदित्यप्रतिष्ठानस्य महात्म्यम्। दिव्यौ नरनारायणौ पृथिव्यां समुत्पत्य, तौ लोके रम्यरूपौ, परमवृद्धिं प्राप्य, वसत्समागतौ। तत्र तयोः एकः, कंसाद्यन्येषां दैत्यानां युद्धे संहारं कृतवान्। शक्रात्, सुरेन्द्रात्साहसं दत्तास्त्राणि प्राप्य, अर्जुनेन हिरण्यपुरवासिनः भीमाः निवातकवचाः, दुष्टचित्ताः, वध्यतामुपनीताः। तान् हत्वा, पार्थः अतिदुष्करं कर्म समारभ्य, स्वकृत्यं समाप्य, इन्द्रः तं प्रति वचनमुवाच— "यत्कामं हृदि वाञ्छसि, तं परं वरं वृणीष्व, हे पार्थ।" तत्र, ब्रह्मणा स्नेहपूर्णेन दक्षः दत्तः, देवासुरसंग्रामे समुपस्थिते, शतक्रतुना एकपादस्थित्या घोरं तपः कृतम्। तं स्थितिं दृष्ट्वा बृहस्पतिः इन्द्रं प्राह— "एकाकी वनवासेन रिपून् न शक्ष्यसि जेतुम्।" पूजायै जातः पारिजातः ब्रह्मणा दत्तः। तयोः पूजनात्, तयोः कृपया, शत्रुविनाशः निश्चितः। ततः, सहसा तत्र गतः, यत्र दक्षः प्रजापतिः शक्रेण रूपेण शतवर्षं पूज्यमानः, व्यास, तेन भक्त्या सः अस्मान् अतीव तुष्टवानित्यवगच्छ। तदा, चित्तसंतुष्टः शक्रः वरं वव्रे— "सर्वे ते विनश्यन्तु, एष मे वाञ्छितो वरः।" "एवं भवतु" इत्युक्त्वा, तौ रूपात् स्वर्गं गतौ। एतानि रूपाणि, पार्थ, महात्मना शंकरः अपि पूजितवान्। ब्रह्मणः एकदिनं रक्तैः शतदलैः अतितीव्रैः पूजितानि। नीलोत्पलैः सुरभिभिः रम्यैश्च सहस्रवर्षाणि पूजितानि। सः रूपाणि पद्मैः शुभैः रक्तकुमुदैः च पूजितवान्। यदि एताभ्यां विहीनं स्वर्गं स्यात्, तर्हि मृत्युसमं भवेत्। सः उवाच— "भगवन्, नाहं एतस्य वरस्य कामुकः।" "एतानि गृहाण वीर, कुशस्थलीं स्थापय," इत्युक्तम्। यत्र स्थाप्यते, तत्र सर्वपापक्षयः स्यात्; तदा आषाढ्यां कौमुद्यां च यात्रायाः पुण्यं स्यात्। अहं तत्र आगमिष्यामि, अप्सरसां गणैः सह। मेघसमूहे समुत्पन्ने, तत्र वर्षां करिष्यामि। सूर्यं, ब्रह्मादिभिः पूज्यमानं, प्रणम्य, वासवेन तौ प्रतिमे पार्थाय दत्ते, हे व्यास। ततः नारदः द्वारकायां, कृष्णाह्वानाय, ब्राह्मणश्रेष्ठं श्रावयामास— "आगच्छ कृष्ण, कुशस्थलीम्।" ततः, पाण्डव, इन्द्रेण एतानि तुभ्यं अपि दत्तानि। सः दिवः अवतीर्य, पाण्डवं आलिङ्ग्य, "मम जन्म सफलं जातम्, हर्षो मे जातः, अर्जुन," इत्युक्तवान्। एवं उक्त्वा, हे व्यास, तौ उभौ कुशस्थलीं गतौ।