स्नात्वा तस्य कूपस्य जलं पिबन्ति ये, तत्र अनुपमं सौभाग्यं लभन्ति। तस्य कृते, शिवलोके चतुर्दश इन्द्रा यावत् तिष्ठन्ति, तावद् वासं प्राप्नोति। गणपतित्वं च, यत् देवैः अपि दुर्लभं, स प्राप्नोति। मृत्युः नरः नरकं न गच्छति, स्वर्गलोके सम्मानं लभते। प्राचीनकाले ब्रह्मणा पूजितः वरिष्ठः विनायकः, सुगन्धैः, धूपैः, नैवेद्यैः, खाद्यैः, स्वादुभिः च, पूजितः इति फलं शृणु। तत्र, नूतननदीसमीपे, धीरः पार्वतीं पूजयेत्। कामोदकायां स्नात्वा, जनः स्वप्रियां दर्शनं प्राप्नोति। प्रयागे स्नानं कृत्वा, प्रयागेश्वरं पश्यति। स एव, तं दृष्ट्वा सर्वरोगमुक्तिं लभते। ततः अहं ते नर-आदित्यस्थापनं कथयामि। दिव्यौ नरः नारायणः भूमौ अवतरताम्। तौ लोके रम्ये स्थित्वा, परमवृद्धिं प्राप्तवन्तौ। कंसादि दैत्याः युद्धे हतान्। शक्रात् वीरराजात् आयुधानि दत्तानि। निवारकवचाः, हिरण्यपुरनिवासिनः, दुष्टचित्ताः, अर्जुनेन वधाय प्रतिज्ञाताः। तान् हत्वा, पार्थः अत्यदुष्करं कर्म अकुरुत्। कार्यं सम्पाद्य, इन्द्रः अर्जुनं इदं अब्रवीत्—"हृदयेष्टं वरं वृणु, हे पार्थ।" दक्षः ब्रह्मणा स्नेहपूर्णेन दत्तः। सुरासुरयुद्धे उत्पन्ने, शतयज्ञधारिणा इन्द्रेण, एकपादस्थित्या घोरं तपः कृतम्। तं स्थितं दृष्ट्वा, बृहस्पतिः इन्द्रं अब्रवीत्—"एकाकी वनवासं कृत्वा, शत्रून् न जेष्यसि।" पूजायै उत्पन्नः पारिजातः ब्रह्मणा दत्तः। तयोः पूजनं कृत्वा, तयोः कृपया शत्रुनाशः निश्चितः। ततः शीघ्रं स तत्र गतः, यत्र दक्षः, प्रजापतिः, शक्रेण शतवर्षं प्रतिमायां पूजितः, हे व्यास। तेन भक्त्या, आवां अतिप्रीतौ अभवताम्—इदं विद्धि, हे वासव। ततः शक्रः, संतुष्टचित्तः, वरं वृणोत्—"ते सर्वे विनाशं यान्तु, एष मे वाञ्छितः वरः।" "एवं भवतु," इति उक्त्वा, प्रतिमायाः स्वर्गं गतवन्तः। एताः प्रतिमाः, हे पार्थ, महात्मना शंकरः पूजितः। ब्रह्मणः एकदिनं, तीव्ररक्तशतदलपद्मैः पूजिताः। नीलपद्मैः, सुगन्धैः, रम्यैः, सहस्रवर्षाणि पूजिताः। प्रतिमाः पद्मैः शुभरक्तकुमुदैः पूजितः। एतयोः रहिते स्वर्गः मृत्युसमः भवति। "भगवन्, ममास्य वरेच्छा नास्ति," इति उक्तवान्। "एतौ गृहाण, हे वीर, कुशस्थल्यां स्थापय," इति। यत्र स्थाप्यते, तत्र सर्वपापक्षयः; तदनन्तरं, आशाढी कौमुदी तीर्थयात्रा शुभा भवति।