पुरातने काले तत्र इन्द्रः गौतमशापेन संतप्तः आसीत्। सः प्राचीनकाले शंकरम् उग्रतपसा तुष्टाव। तेन सहस्रं गावः दत्ताः, अतः सः गवां पतिः इति प्रसिद्धः। यत्र मृताः पुनर्जन्म न लभन्ते, तत्र ज्येष्ठशुक्लदशम्यां गङ्गायां फलं प्रकाशयेत्। ततः दिव्ययानम् आरुह्य स्वर्गे मोदते। यः काम्यभोगान् प्राप्त्वा मृत्युम् उपैति, सः निःसंशयं स्वर्गं याति। यः गन्धान् पुष्पाणि नैवेद्यं च समर्प्य मृत्युम् उपैति, सः रुद्रपुरीं गच्छति। यः ध्यानयोगेन अम्बालिकां पश्यति, सः सर्वपापेभ्यः मुक्तो भवति, इव सर्पः त्वचं त्यजति। यत्र कूपतोयपानात् अतुलां श्रियम् आप्नोति, तत्र सः शिवलोकं चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं वसति। गणपतिस्थानम् अपि प्राप्नोति, यत् देवैः अपि दुर्लभम्। मर्त्यः तत्र न नरकं याति, स्वर्गलोके पूज्यते। प्राचीने काले ब्रह्मणा वृद्धविनायकः पूजितः, गन्धधूपनैवेद्यैः भोज्यैः च। तस्य फलम् शृणु। नवानदीतीरे प्राज्ञः पार्वतीं पूजयेन्। कामोदकायां स्नात्वा काम्यां प्रियताम् पश्यति। प्रयागे स्नात्वा च, सः प्रयागनाथं पश्यति। तं केवलदर्शनात् सर्वरोगेभ्यः विमुक्तो भवति। अहं ते नरादित्यप्रतिष्ठां कथयिष्यामि। दिव्यौ नरनारायणौ पृथिव्यां अवतीर्य, तत्र रम्यौ परमवृद्धिं प्राप्नुतः। तौ सर्वान् दानवान् कंसादीन् रणाङ्गणे निहतम्। देवराजेन दत्तानि आयुधानि प्राप्य, तेन पाण्डुपुत्रेण हिरण्यपुरनिवासिनः घोराः निवातकवचाः, दुष्टचित्ताः, वधाय प्रतिज्ञाताः। तान् हत्वा पार्थः महत्तमं कर्म अकरोत्। तस्य कृत्यसिद्धौ इन्द्रः अर्जुनं प्रति वचनम् अब्रवीत्— ‘यन्मनसि वाञ्छसि, तत् परं वरं वृणीष्व।’ यदा ब्रह्मणा स्नेहपूर्णेन दक्षः वरदः कृतः, तदा देवासुरसंग्रामः अभवत्। तत्र शतक्रतुः इन्द्रः एकपादस्थित्या घोरतपः अकरोत्। तं स्थितं दृष्ट्वा बृहस्पतिः इन्द्रं उवाच— ‘एकाकी वने वसन् त्वं शत्रूञ् न विजेष्यसि।’ पूजार्थं उत्पन्नः पारिजातः ब्रह्मणा दत्तः। तयोः पूजनात् शत्रुविनाशः नूनं तयोः प्रसादेन भविष्यति। सः शीघ्रं तत्र गच्छन् यत्र दक्षः प्रजापतिः प्रतिमायाम् शक्रेण शतवर्षं पूजितः आसीत्, हे व्यास। तेन भक्त्या आवां अत्यन्तं तुष्टौ— इति विद्धि, हे वासव। ततः तुष्टचित्तः शक्रः वरं वव्रे, हे द्विजोत्तम।