तत्र स्थित्वा पुनः स महेश्वरः स पुरिं दृष्टवान्। तत्र स देवदेवः महेश्वरः पत्तनेश्वर इति प्रसिद्धः। तं भक्तियुक्तः पुरुषः, हे व्यास, सदा यथाविधि पूजयेत्। एवं कृत्वा स भक्तः हंसयुक्तयानेन शिवलोकं गच्छति। सा पुरी दुर्धर्षा इति ख्याता, ब्रह्महत्या-पापविमोचिनीति च। तत् पुण्यस्थानं नदीतीरे स्थितं सूर्यशुद्धं नाम प्रसिद्धम्। सप्तम्यां वा अष्टम्यां वा, संक्रान्त्यां वा, रविवासरे च, तत्र शिप्रातटे संस्थितं महेश्वरं दृष्ट्वा, सः स्वकुलं पितृन् मातरश्चोद्धृत्य, शिवं समाश्रयेत्। तत् पुण्यं यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः, तावत् अक्षयम् इह लोके भवति। तत्रैव प्राचीनकाले इन्द्रः गौतमशापपीडितः आसीत्। स च तदा घोरैः तपोभिः शंकरं तुष्टाव। तेन सहस्रं गावः दत्ताः; तस्मात् सः गोपतिः इति कथ्यते। तत्र मृताः पुनर्जन्म न लभन्ते। ज्येष्ठशुक्लदशम्यां गङ्गायां फलं प्रकाशयेत्। ततो दिव्यविमानेन निर्गत्य, सः स्वर्गे रमते। कामान् अनुभूय, सः निःसंशयं स्वर्गं गच्छति। यदि तत्र गन्धपुष्पनैवेद्यैः मृत्युः स्यात्, सः रुद्रस्य पुरीं यान्ति। यः च अम्बालिकां ध्याननियमेन पश्यति, सः सर्वपापैः विमुक्तो भवति, यथा सर्पः त्वचं विमुच्यते। यत्र कूपतोयपानात् अतुलं सौभाग्यं लभ्यते। सः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं शिवलोके वसति। गणपतिपदं प्राप्नोति, यत् देवैः अपि दुर्लभम्। मर्त्यः न नरकं यान्ति, स्वर्गलोके पूज्यते। तत्रैव वृद्धो विनायकः, यं ब्रह्मा प्राचीनकाले पूजितवान्, गन्धधूपनैवेद्यभक्ष्यैः सह—तस्य फलं शृणु। तत्र तटाजले समीपे, कृतस्नानः पण्डितः पार्वतीं पूजयेत्। कामोदकायां स्नात्वा, प्रियं कान्तां पश्यति। प्रयागे स्नानान्ते, प्रयागेशं पश्यति। तस्य केवलदर्शनात् सर्वरोगैः विमुक्तो भवति। अधुना तव नारआदित्यप्रतिष्ठां कथयामि। दिव्यौ नरनारायणौ पृथिव्यां अवतीर्णौ। तौ लोके रम्यौ, परमवृद्धिं प्राप्य, स्थितवन्तौ। तत्र तौ कंसादिदैत्यांस् संग्रामे हत्वा। इन्द्रराज्ञः दिव्यास्त्राणि लब्ध्वा, तेन, हिरण्यपुरवासिनः घोरान् निवातकवचान् अर्जुनेन हन्तव्यान् इति प्रतिज्ञा कृताः। तेषां वधं कृत्वा, पार्थः महद्दुष्करं कर्म अकरोत्। तदा कृतकार्यः इन्द्रः अर्जुनं इदं वचनं उवाच— "यद् उत्तमं वरं हृदि इच्छसि, पार्थ, तं वृणीष्व।