सः योगेश्वरीं देवीं, या देवानां दानवानां च पूजिता, भक्त्या सम्यक् पूजयेत्। शङ्खावर्ते स्नानं कृत्वा पुरुषः सर्वपापैः विमुक्तो भवति। चतुर्दश्यां तु शुद्धोदके मोक्षार्थं स्नानं कर्तव्यम्। अधुना त्रिषु लोकेषु विख्यातं पुण्यस्थानं अन्यत् वर्णयामि। त्रेतायां युगे कश्चित् ब्राह्मणः सूनित्रो नामासीत्, हे व्यास। सः स्वपितरं यवक्रीतस्य शापेन हतः। ततः सः ब्राह्मणः किंपुनके तीर्थे स्नात्वा पवित्रां धारां जगाम। तत्र सः चिन्तयामास—"कथं मम धारा पतिता, वा मम जपः मिथ्या जातः?" पुनः तस्मिन् पुण्यस्थाने स्नात्वा, सः दिव्यं शब्दं शुश्राव—"त्वं ब्रह्महत्या न बाध्यसे; तीर्थस्नानेन सा नष्टा।" तत्र स्थित्वा, स महात्मा पुनः नगरीं ददर्श। तत्र देवदेवो महेश्वरः "पत्तनेश्वर" इति प्रसिद्धः। तं भक्तियुक्तः पुरुषः, हे व्यास, सदा सम्यक् पूजयेत्। सः हंसयुक्तेन वाहननेन शिवलोकं याति। तत् तीर्थं "दुर्धर्ष" इति ख्यातं, ब्रह्महत्यापापमोचनं। सूर्येण विशुद्धं तद् पुण्यस्थानं नदीतीरे प्रतिष्ठितम्। सप्तम्यां वा अष्टम्यां वा, वा सूर्यसंक्रान्तौ, रविवासरे च, तत्र शिप्रातीरे स्थितं महेश्वरं दृष्ट्वा, सः स्वकुलं पितॄन् मातॄंश्च उद्धृत्य, शिवं समुपैति। सः पुण्यफलः यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः, तावत् अत्र लोके अविनाशी भवति। तत्र पुरा इन्द्रः गौतमशापेन पीडितः। सः शङ्करं घोरतपसा तुष्टाव। तेन सहस्रं गावः दत्ताः; तस्मात् सः "गवां पतिः" इति प्रसिद्धः। तत्र मृताः पुनर्जन्म न लभन्ते। ज्येष्ठशुक्लदशम्यां गङ्गायां फलप्रदानेन, दिव्ययानं समारुह्य स्वर्गे रमते। इच्छितभोगान् लब्ध्वा, निःसंशयं स्वर्गं याति। यः सुरभ्यगन्धपुष्पैः, खाद्यैः च हुत्वा मृत्युम् आप्नोति, सः रुद्रपुरीं याति। यः ध्यानयोगेन अम्बालिकां पश्यति, सः सर्वपापैः विमुक्तो भवति, इव सर्पः त्वचं त्यजति। यत्र कूपजलपानात् अतुल्यं सौभाग्यं लभते, सः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं शिवलोके वसति। सः गणपतित्वं प्राप्नोति, यत् देवैः अपि दुर्लभम्। मर्त्यः तत्र नरकं न याति; स्वर्गलोके पूज्यते। पूर्वं ब्रह्मणा पूजितः ज्येष्ठो विनायकः, गन्धधूपनैवेद्यभोज्यैः च पूजितः—तस्य फलं शृणु। तटस्थे नवे नदीतीरे, प्राज्ञः पार्वतीं पूजयेत्। कामोदका-स्नानात्, पुरुषः स्वकाम्यां प्रियतमारूपेण दर्शनं प्राप्नोति। प्रयागे स्नात्वा, प्रयागपतिं पश्यति। केवलदर्शनात् सर्वरोगैः विमुक्तः भवति।