वैवस्वताय कालाय दक्षाय च मनवे च, हराय सूर्यपुत्राय कालिन्द्याः भ्रात्रे च, ओंकारपूर्वकं नमस्कृत्य शुभैर्मन्त्रैः, एकचित्तेन तिलपात्रेण यमदेवं तर्पयेत्। यं यः एवं महायमं तुष्टावान्, स रात्रिं तत्र स्थित्वा कामयुक्तः भवति। स सूर्याय रुद्राय च कालान्तकनाथाय च नमस्कृत्य, कार्तिकमासे समग्रे तस्य श्रेयः समृद्धिं विन्दति। अस्तं गतेऽर्के मध्याह्ने, तदा दीपस्य वातिं पुरुषपरिमाणां दद्यात्। भूमौ स्थाप्य हस्तमात्रेण, शिरसि द्विहस्तमात्रेण, अष्टदलैः शोभितां स्थापयेत्। तस्य मध्ये महद्दीपं परमया भक्त्या प्रदद्यात्। नूतनं निर्मलं शुभ्रं वा रक्तवर्णं वस्त्रं वा शुक्लमेव, तन्न्यस्य चूर्णे न च विक्षिपेत् न च कम्पते। अष्टदलानां मध्ये शोभायै कामसिद्धये च सम्यक् स्थापयेत्। ततः गोमयेन भूमिं लेपयित्वा, सुगन्धेन जलविसेकं कृत्वा, शीतलं जलं समाहृत्य, अष्टौ शोभनानि कुम्भानि पूरयेत्। मदुना घृतेन दध्ना क्षीरेण च, नैऋत्याद्य दक्षिणपर्यन्तं पूरयेत्। तान् भक्त्या प्रजापतीनां पितॄणां च, इन्द्रस्य पितॄणां च क्रमशः निवेदयेत्। गावः सुवर्णं रजतं वस्त्राणि फलानि मूलानि यवाः धान्यं च, द्विजातीनां पौराणिकानां ब्राह्मणानां च दद्यात्। एवं कृत्वा दिव्यैः विमानैः अप्सरसां समूहैः सेव्यमानः भवति। तत्र तिर्थेषु स्नानं कृत्वा, यः शुद्धः भवति, परमेश्वरदर्शनं च यः करोति, स सर्वपापैः मुक्तः स्वकुलसहितः भवति। जटाशृङ्गे स्नात्वा शुद्धः संयतात्मा च, पूर्वं महत्तपः कृत्वा शिवस्य समीपं गच्छेत्। इन्द्रतीर्थे स्नात्वा इन्द्रेश्वरशिवं दृष्ट्वा, कुन्देश्वरं वा गोपतीर्थे गोपेश्वरं वा, सिपिटातीर्थे स्नात्वा देवं शिवं प्रणम्य, विजयतीर्थे स्नात्वा आनन्देश्वरपूजनं कृत्वा, पुण्यं लभते। अहं ते कुशस्थलीस्थं अन्यद् वक्ष्यामि। कदाचित् चित्रकूटात् रामः सीतया लक्ष्मणेन च सह निर्गतः। यत्र यत्र स गतवान्, तत्र तत्र स्वजनवियोगं न प्राप। वनवासेन पितुः निधनं च श्रोतुं प्राप्य, राघवस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणश्रेष्ठः तदा उवाच— "त्वया उत्तमं पृष्टं वीर रघुवंशवर्धन।" अवन्तिदेशे राम कुशस्थली नाम पुरी अस्ति। तत्र स देवः कामानां फलं सदा ददाति। ये ब्राह्मणाः तत्र यान्ति, नृपश्रेष्ठः अपि, ते पुण्यलाभं लभन्ति।