एकदा चाण्डालाः अग्निं गृहीत्वा, शिवभक्त्या दीपदानं कृतवन्तः। दीपदानस्य फलं तेषां जातम्—पुत्रैः पत्निभिश्च सह, तद् लाभं प्राप्तवन्तः। किन्तु ते भोजनं लुठितमल्परसं पूतिम् अतिवृद्धं च खादन्ति स्म। तैः सदा मलिनेषु स्थलेषु एव हृष्टमनसः, अशुच्यन्नं भुक्त्वा, स्वेच्छया विहरन्ति स्म। दीपदानस्य फलं विदित्वा, शिवस्य पुरतः दीपान् समर्पयन्ति स्म। तत्रैव तैः प्रमुदितैः प्रमोदेन सह सुखेन च वासः कृतः। तदा प्रेतलोके घोरं दुःखावस्थां नित्यं प्रवर्तते स्म। सर्वे देवाः श्रेष्ठाः दामोदरं विश्वनाथं प्रार्थयन्तः ऊचुः। गन्धर्वा यक्षाः सिद्धाः विद्याधराः सर्पाश्च अपि तं पप्रच्छुः। “अस्माकं स्थलेषु वयं सदा सुखिनः स्याम, स्वेच्छया रमामः। भगवन्, किन्तु ये तत्र वसन्ति, ते परमदुःखिताः सन्ति। तेषां दीप्यते किमपि नास्ति, न सहचरः, न भार्या, न आधारः, न मार्गदर्शकः। तत्र विख्याताः अष्टाविंशति घोरनरकाः सन्ति। हे कृष्ण, कथं तत्र क्लेशार्ताः जनाः सुखं प्राप्नुयुः?” एवं देवैः पृष्टः भगवान् दामोदरः प्रियं वचनं उवाच, सर्वान् इच्छाफलप्रदं च। स उवाच—“शृणुत देवाः! यदहं वक्ष्यामि। अवन्त्यां पवित्रं स्थानमस्ति, यत्र महापातकं अपि क्षिप्रम् नश्यति। यः कर्तिककृष्णचतुर्दश्यां, एकचित्तः, पितृभक्तः, दमवाँश्च, कृष्णतिलान् सञ्चिनोति, वामभागेन यमाय मन्त्रैः तान् समर्पयति, स वैवस्वताय, कालाय, दक्षाय, मनवे, हराय, सूर्यपुत्राय, कालिन्दीभ्रातृणां च, नमो मन्त्रेण ओंकारेण च, एकचित्तः तिलपात्रेण यमदेवं तर्पयेत्। एवं यः बलवान् यमं तर्पयति, स रात्रौ तत्र स्थित्वा, कामनया युक्तः, सूर्याय, रुद्राय, कालान्तकाय च नमः कृत्वा, कर्तिकमासे च संपदं वर्धयति। मध्याह्ने सूर्यास्तकाले, दीपस्य वाति: पुरुषपरिमाणः स्यात्। भूमौ हस्तमात्रे स्थाप्य, शिरसि द्विहस्तमात्रे, अष्टदलविन्यासयुक्तं दीपं स्थापयेत्। तस्य मध्ये महादीपः परया भक्त्या दीयते। नवीनं शुक्लं वा रक्तवर्णं वा वस्त्रं, शुक्लं वा, तण्डुलचूर्णे स्थाप्य, न च विक्षिप्यते न च कम्पते, सुन्दरं दलमण्डले सम्यक् विधाय, श्रीफलार्थं कामसिद्धये च स्थापयेत्। ततः गोमयेन भूमिं लेपयित्वा, सुगन्धजलैः पुनः स्नापयेत्। शीतलं जलं आनीय, अष्टसु सुशोभनकुम्भेषु पूरयेत्। मधुना घृतैः दध्ना क्षीरैश्च, नैऋत्यादक्षिणपर्यन्तं पूरयेत्। भक्त्या प्रजापतीनां, पितॄणां, इन्द्रस्य, पितॄणां च, क्रमशः समर्पयेत्। गाः, सुवर्णं, रजतं, वस्त्रं, फलानि, मूलानि, यवाः, धान्यं च, द्विजातिभ्यः पाण्डित्ययुक्तेभ्यः, पुराणविदेभ्यः, ब्राह्मणेभ्यः च दद्यात्।” एवं भगवतः वचः श्रुत्वा, सर्वे देवाः तुष्टाः अभवन्।