पर्वतेषु, सागरेषु, अरण्येषु, वनान्तरेषु च, ते सर्वे दिव्यपञ्चमूलानि पयसा मिश्रितानि आस्वाद्य, चन्द्रवर्धितशाल्युत्तमं भोजनं सप्तविधं ताम्बूलं च भुञ्जानाः, शोभनशय्यासु रम्येषु च वनप्रदेशेषु परस्परं परिष्वज्य सहर्षं विहृतवन्तः। तत्र तैः सूर्यतापभयात् चन्द्रकिरणशीतत्वात् च विमुक्तैः सुखेन वासः कृतः, यतो हि सूर्यस्य तापो दाहं जनयति, चन्द्रस्य किरणाः शैत्यं ददाति। तैः सुवर्णदीपाः निर्मिताः द्विजातिभ्यः पुनः पुनः दत्ताः। तत्र ते स्वर्गसुखात् अष्टगुणं सुखं प्राप्य सन्तुष्टाः वसन्ति। एष रहस्यः करुणया तवोक्तः। दीपस्य वह्निना विना तमः न नश्यति। ततः सर्वे हृष्टमनसः बलिनं दामोदरं पुनः पप्रच्छुः—"घोरतमसि मग्नाः वयं वह्निं न जानिम।" तदा शिवभक्ताः देवा दीपं प्रज्वाल्य दत्तवन्तः। दीपदानात् प्रमुदितैः देवैः महेश्वरः साक्षात् दृष्टः। ततः इन्द्रमुख्यैः देवैः स्वर्गे सुखं प्राप्तम्। दीपदानस्य फलं ज्ञात्वा दैत्याः अपि विस्मिताः। शुद्धपुष्पैः शुद्धतोयैः महादेवं पूज्य, सर्वे स्वस्थाने स्थिताः, दीपदानात् शोभां प्राप्तवन्तः। ततः हे व्यास, प्रेताः अनाथाः अनाशनाः अभवन्। बहिष्कृताः अग्निं गृहीत्वा शिवभक्त्या दीपं दत्त्वा दीपदानफलं लब्धवन्तः, पुत्रैः भार्याभिश्च सहिताः। ते लूणं, रसहीनं, पूतिसंयुक्तं, जर्जरं च खाद्यं भुञ्जन्ति। अपवित्रस्थलेषु सदा हृष्टाः तृप्ताः च भवन्ति। दीपदानस्य फलं ज्ञात्वा ते शिवस्य पुरः दीपं दत्तवन्तः। तत्रैव सुखेन प्रमोदेन च वसन्ति। ततः पितृयोनौ सदा घोरं दुर्दशा अभवत्। सर्वे उत्तमदेवाः दामोदरं जगन्नाथं प्रार्थयन्तः ऊचुः। गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाः, विद्याधराः, नागाश्च अपि तं पप्रच्छुः। "अत्र वयं सदा सुखेन रमामहे, किन्तु ये तत्र वसन्ति ते अतिदुःखिताः। तेषां दीप्यते किञ्चिदपि नास्ति। न सहचरः, न पत्नी, न आश्रयः, न मार्गदर्शकः। तत्र अष्टाविंशतिर्घोरनरकाः प्रसिद्धाः। हे कृष्ण, तत्र दुःखार्तानां कथं सुखलाभः स्यात्?" स तु प्रियवचनानि उक्त्वा सर्वान् कामफलानि ददौ। "शृणुत देवाः सर्वे यन्मया वक्तव्यं। अवन्त्यां पवित्रं क्षेत्रमस्ति, यत् महापापमपि क्षिप्रं नाशयति। एकचित्तः कार्तिककृष्णचतुर्दश्यां पित्र्यर्थं संयतः कृष्णतिलान् सञ्चित्य, वामभागे यमाय मन्त्रेण समर्पयेत्," इति दामोदरः उक्तवान्।