समतलशय्यायां जले नौकायां व्याधितावस्थायां च सत्सेवकः शुभः, विदेशे मित्रं, उष्णे छाया, शीतकाले धूमरहिताग्निश्च, तथा सर्वदा सर्वेषां शतशः कामान् मनसः प्रदातृ—एवं प्रकारेण, हे व्यास, तैः मधुरवचनानि श्रुतानि। न ते जानन्ति कुत्र सः स्थितः, वा कः वक्ता—स एव केशवः भगवान्। एकं दानं सदा युक्तं कल्पतरुसमं स्मृतम्। तत् सर्वैः दातव्यमिति सत्यं शृणु। येन उत्तमा दीपः उत्पादितः, येन तु तमः नाशितम्, सः दीपः निश्चलः शुद्धः प्रीतिकरः स्थिरः सूर्यसङ्काशः च, तस्य प्रकाशेन गोकर्णः शान्तिं प्राप। सर्वे सर्पाः शेषमुख्याः अपि समूहैः नोत्थिताः। पर्वतेषु, समुद्रेषु, वनेषु, उपवनेषु च, ते पञ्च दिव्य-मूलानि क्षीरयुक्तानि भुञ्जानाः, शशिसम्भूत-शाल्यन्नं सप्तविधं ताम्बूलं च उपभुञ्जानाः, रम्यशय्यायां रम्यवनेषु च सुखेन वसन्ति। ते परस्परं आलिङ्ग्य सर्वे सुखेन रमन्ते। सूर्यतापभयात् चन्द्रकिरणशीतात् विमुक्ताः, यतो हि सूर्यतापः दाहकः, चन्द्रस्य किरणाः शीतलाः। ते सुवर्णदीपान् निर्माय द्विजातिभ्यः पुनः पुनः ददुः। तत्र ते स्वर्गात् अष्टगुणं सुखं प्राप्य सुखेन वसन्ति। एष रहस्यः मया दयया ते निगदितः। दीपस्य वह्निना विना तमः न दह्यते। तदा सर्वे हृष्टाः पुनः बलिनं दामोदरं पप्रच्छुः। वयं घोरतमसि निमग्नाः, अग्निं न जानिम। तदा शिवभक्ताः देवा दीपं प्रज्वालयामासुः। दीपदानकाले हृष्टेन माहेश्वरः देवैः दृष्टः। ततः देवा, इन्द्रमुख्याः, स्वर्गे सुखं प्राप्नुवन्। दीपदानफलं ज्ञात्वा दैत्याः अपि विस्मिताः। महालिंगं शुद्धपुष्पैः जलैः च पूज्य, सर्वे स्वस्थानस्थाः दीपदानेन शोभां प्रापुर्य। ततः, हे व्यास, प्रेताः अन्नहीनाः शरणहीनाश्च अभवन्। चाण्डालाः अग्निं आनयित्वा, शिवभक्ताः दीपं ददुः; दीपदानफलं तेषां पुत्रदारैः सह अभवत्। ते लूणं, रसहीनं, जीर्णं, शुष्कं च अन्नं अश्नन्ति। ते नित्यम् आनन्देन अशुचिस्थलेषु भुञ्जते रमन्ते च। दीपदानफलं ज्ञात्वा, ते शिवस्य पुरतः दीपं ददुः। तत्रैव ते हृष्टाः सुखिनः रमन्ते। तदा यमलोकस्य स्थले घोरं दुःखावस्थां सदा वर्तते स्म। सर्वे उत्तमा देवाः दामोदरं जगन्नाथं प्राहुः। गन्धर्वा, यक्षाः, सिद्धाः, विद्याधराः, सर्पाश्च अपि उक्तवन्तः। एतेषु स्थलेषु वयं सदा सुखिनः रमामहे। किन्तु, हे जगन्नाथ, ये तत्र वसन्ति, ते अत्यन्तं दुःखिनः एव।