ये पापिनः, ये च अन्नं निवेदितं त्यजन्ति, तप्तलोहस्य उपरि पच्यन्ति, यथैव लोहमयपात्रे पच्यते। सः कुम्भीपाकनरकं गच्छति, तत्र शिरसा अधः पादाभ्यां ऊर्ध्वं निपात्यते। योऽपि स्वामीद्रोही तं तीक्ष्णं नरकं प्राप्नोति, सः ज्वलनपात्रे निक्षिप्यते। परदारगामिनः क्रकचनं नरकं प्रविशन्ति। देवद्विजपितृद्वेषी, रत्नदूषकः, ये च पित्रादिदेवगुरुषु सेवा न कुर्वन्ति, ते अपि दुःखमाप्नुवन्ति। चाण्डालात् दानं गृह्णाति यः, सः शिरसा अधः नरकं याति। कृतघ्नः, निन्दकः, क्रूरः, मिथ्याप्रमाणदायकः, छलकः, ये च लाक्षारस-मांस-यवागू-तिल-मदिरापानं कुर्वन्ति, मधुचौर्यं वा ग्रामनाशनं च, ते वैतरणीं नदीं यान्ति। कर्मणा, मनसा, वाचा वा, ते महानदीं प्राप्नुवन्ति। योऽन्यायेन पर्वतान् अतिक्रामति, सः तिक्तपत्रवनं गच्छति। ते कृष्णसूत्रनामकं भयंकरं नरकं यान्ति। यः चाण्डालस्त्रीसंयोगं करोति, सः तया सह नरकं पतति। विशेषतः मित्रद्वेषी, अपवित्रे अन्ने पच्यते। ये पुत्रेभ्यः शिक्षां गृह्णन्ति, ते श्वानानां भोजनं पतन्ति। तत्र पापकृतः, दुःखदायकाः, पच्यन्ति। ये बहून् पापान् कृत्वा प्रायश्चित्तं न कुर्वन्ति, तेषां परं प्रायश्चित्तं शिवस्मरणमेव। यस्य सर्वे पापा विनश्यन्ति, सः शुद्धः, सः नरकं न याति; तस्य देवाधिदेवस्य पुरतः दीपदानं कर्तव्यम्। एवमुक्ते, एकः प्रियः पृष्टवान्—"एतत्सर्वं ब्रूहि, शुभस्य दीपस्य उत्पत्तिं च कथय।" सः वरं याचितुं गतः, सा च तं प्रार्थितवती। तस्मादहं त्वां सम्प्रार्थये, हे शम्भो, कृपां कुरु, दिव्यनेत्र! भवेनोक्तं यत्, तत् मम परममङ्गलम्। यथा श्वेतपद्मे उपविष्टः भ्रमरः तस्य शोभां वर्धयति, तथैव त्वं नानारूपनिर्माता, तथापि उक्तं वाक्यं न शृणोषि। या उवाच—"त्वं भवः"—सः तस्या हस्तं गृहीत्वा, सा तस्मै सुखं दत्त्वा, हसन्ती तस्य नाम उच्चैः उक्तवती। देववचनं स्मृत्वा, सा क्रोधेन उक्तवती—"यदा पुनः सुवर्णरूपिणी भविष्यामि..." इति उक्त्वा सा विंध्याचलम् अगच्छत्। सैव कर्माणि वचनानि च पूर्वाणि स्मरन्ती, हिमालयसुता सर्वसौन्दर्येभ्यः श्रेष्ठा, तस्य हेतोः सः एवं उक्त्वा तव दृष्टेः अपेतः। ततः जगत् मोहव्यूढं भयाकुलं च जातम्। स्वगृहाणि परित्यज्य, लोकाः विषण्णचित्ताः अभवन्। सर्वं जगत् तेजोहीनं शून्यरूपं जातम्। रुद्रस्य त्रिणेत्राणि सूर्यचन्द्राग्निरूपाणि भवन्ति। तस्मिन् घोरे गाढान्धकारे उत्पन्ने, तेषां कार्यसिद्ध्यर्थं एषा बुद्धिः उत्पन्ना।