शिप्रां केवलं पश्यन्ति चत्वारोऽपि जनाः पापात् विमुच्यन्ते। यः कश्चिद् बुद्धिमान् तत्र स्नानदानजपहोमादिकं कुर्वन्, तिलोदकपिण्डदानं च समर्पयन्, स सर्वत्र दुर्लभां शिप्रां सोमं सोमपात्रं च लभते। शिप्रस्य च सोमस्य च जलं, वायस्य, कोटितीर्थफलप्रदं भवति। यदि चामावास्यायां सोमवारे व्यतीपातयोगः स्यात्, तदा तत्र सोमवतीति पवित्रतीर्थं समुत्पन्नमिति महर्षे शृणु। तत्र सोमः लोकहितकाम्यया रथे उपवेशितः। सहस्राश्वयुक्तं तं रथं ब्रह्मा प्रेरयामास। सर्वे तुष्टचित्ताः समाहिताः तं हर्षेण स्तुतवन्तः। स त्रीन् लोकान् व्याप्य, पृथिव्यां समुपाविशत्। सप्तसप्ततिवारं समुद्रं प्रदक्षिणीकृत्य, तदा दिव्यौषधयः निष्कलुषाः पृथिव्यां समुत्पन्नाः। ततः स भगवतः सोमः सदा तुष्टः जगता सह स्थितः। तदा ब्रह्मा लोकपितामहः तस्मै आदेशं दत्तवान्। सोमाय द्वाविंशतिसप्त डक्षकन्याः, धर्मनिष्ठाः, दत्ताः। तं महद्राज्यं लब्ध्वा सोमः भार्याभिः परिवृतः स्थितः। अत्रिः पूज्यः होताभूत्, भृगुः अध्वर्युः, विष्णुः सनकादिसहितः सदा सदा स्यः। सिनीवाली, कुहू, धृति, पुष्टि, प्रभा, वसु च तत्रासन्। सोमः निर्विकम्पेन अवभृथस्नानं कृत्वा, सर्वैः देवर्षिभिः पूजितः। दुर्लभं तद्राज्यं प्राप्य, मुनिभिः पावितः सन् स्थितः। तस्मिन्काले बृहस्पतेः पत्नी तारा नाम कीर्तिमती। तदा तस्या विषये देवर्षिभिः सोमः पृष्टः। इन्द्रः कोपात् बृहस्पतेः पक्षे स्थितः। तत्र सोमस्य च इन्द्रस्य च घोरयुद्धं जातम्। सर्वे देवाः भीताः सन्नि ब्रह्माणमाश्रित्य गतवन्तः। तेषां वचः शृत्वा ब्रह्मा तैः सह गतः। तेन निरुद्धाः देवासुराः युद्धं त्यक्त्वा तत्र स्थिताः। बृहस्पतिः स्वपत्नीं गर्भिणीं दृष्ट्वा ताम् अपृच्छत्। तदा तारा देवस्वरूपं पुत्रं प्रससृजे। स बाल एव तेजस्वी देवांश् चापि बिभ्रद् अद्भुतः। तदा सर्वे पृच्छन्ति—कस्यायं पुत्रः? सोमस्य वा बृहस्पतेः वा? तारा, सत्यम् उक्त्वा—“सोमस्यायं रहस्यम्, देवसदृशः अयं बालः”—इति। तदा स बालः बुध इति नाम्ना विख्यातः। एतेन कारणेन सोमः कुष्ठयक्ष्माभ्यां पीडितः। देवदर्शनकाङ्क्षया शीघ्रं अवन्तीं जगाम। स्नानं कृत्वा तत्र सोमेश्वरं पूजितवान्। तदा मम प्रसादात् सोमस्य रूपं पुनः सुन्दरं जातम्।